تلخ مثل عسل

خ مثل خاتمی، خ مثل خیانت

2012-03-02T10:22:00.001-08:00

آقا سید محمد خاتمی

انگار رفتی و رای دادی. ناز شصتت! احساسم؟ دوباره مثل همان پسرک 22 سالهء تیرماه 78 است که بزرگترین رنجش نه اشک آور و باتوم که حس رها شدن از سوی تو بود. در تمام آن روزهای غریب غصه ام این بود که چرا خاتمی میان ما نیامد؟ چرا رهایمان کرد؟ چرا؟ سالها گذشت. به تنها ماندن سر بزنگاه از سوی تو عادت کردیم. رای ما را به هیچ بدل کردی، گفتیم قربان عبای شکلاتیت؛ سنگر به سنگر وا دادی، گفتیم فدای بزرگمنشیت؛ هی گند زدی به همه چیز و هی گفتیم اشکالی ندارد دلش با ماست. این یکی را کجای دلمان بگذاریم؟ رفتی در همچین وضعی رای دادی که چه بشود؟ میرحسین آزاد شد؟ کروبی بیرون از حصر است؟ فعالیت احزاب آزاد بود؟ رسانه ها توقیف نبودند؟ جنتی از خیر نظارت استصوابی گذشت؟ چه شد آخر؟ بیا سر جدت برایمان بگو چه شد؟ چرا؟

تا کی تقسیم کار دل، بین ما و تو باید اینطور باشد که تو هی گند بزنی و ما هی ماله بکشیم؟ ای خوشخنده، ای عبا شکلاتی، ای گفتگوی تمدنها! به روح اعتقاد داری؟ اصلن بیا بگو چرا در مورد تو همه چیز با خ گره خورده: با خوف، با خیانت، خنجر از پشت زدن...چرا این همه خ مالی تو آخر سید جان؟ چرا...؟

چیزهایی هست که نمی دانی

2012-02-16T11:57:00.001-08:00

فیلمهایی هستند که باشکوهند: خوش ساخت و مستحکم و چنان بزرگ که هرگز از
آن تو نمی شوند، تو مال آنهایی نه بالعکس. در مقابل سینما فیلمهای صمیمی
دارد که پس از تماشایش حس می کنی انگار سناریوش را برای تو نوشته اند و
کارگردان آن را برای تو ساخته. فیلم جزیی از تو می شود و تو برای همیشه
گوشه ای از دلت را پیش آنها جا می گذاری. از این دستهء دوم دو سال پیش
تنها دو بار زندگی می کنیم را داشتیم، قبلترش شبهای روشن، شب یلدا و
امروز چیزهایی هست که نمی دانی...از سینما که آمدم بیرون همینطور یکبند
یاد پاریس تگزاس افتاده ام. نمی دانم چه رشته ای این دو فیلم را مثل
دانهء تسبیح در ذهن من به هم متصل کرده، این هم به گمانم از چیزهایی است
که نمی دانم

در امتداد بدر و خیبر

2012-01-23T05:38:00.001-08:00

با اولین نفرشان که حرف زدم چنان بغض در صدایم بود که گمانم حیوانکی خودش دلش سوخت و اصلن در انتهای گفتگو او بود که داشت مرا دلداری می داد که شرایط این طوری شده و من درک می کنم و اشکالی ندارد که دو ماه مانده به عید بی کارم کردید...به نفر چهارم که رسیدم دیگر قلقش دستم آمده بود و نشستیم مرتب و منظم به چانه زدن بر سر سنوات و غیره. یاد جورج کلونی افتادم که در فیلم آپ این د ایر از شرکتی به شرکت دیگر می رفت و کار ناخوشایند تعدیل نیرو را انجام می داد. به گمانم حاضر بودم پول بدهم کسی جز من روبروی این ادمها بنشیند و بهشان بگوید دیگر نیایید سرکار...آدم این کارها نیستم من، سختم بود، سختم شد

پرستو دوکوهکی را آزاد کنید

2012-01-17T22:55:00.001-08:00

نامبرده بر این باور است حضرات دستشان به اصغر فرهادی نمی رسد تلافیش را سر پرستو دوکوهکی در میاورند. به فرمودهء معجزهء هزارهء سوم دکتر محمود احمدی نژاد یک جاییتان که می سوزد چرا یک جای دیگر را فوت می فرمایید آقایان؟

روزهای بدر و خیبر

2012-01-15T02:36:00.001-08:00

رسمن احساس می کنم تنم طاقت این همه فشار را ندارد دیگر. چک داریم در باجه. لحظه به لحظه طرف زنگ می زند، یک بانک محترمی هم آن طرف ماجراست که یک ماه پیش کالا گرفته که ده روزه تسویه کند و من ده روزش را ضربدر سه کرده ام و با خیال راحت چک کشیده ام و ماحصلش شده زرشک

یک جور لامذهبی کار کردن شبیه راه رفتن در میدان مین شده. تمام سود جان کندنت را نوسان نرخ ارز بر باد می دهد و سلامتیت را دولتیهای بی شرافتی که پول بخش خصوصی را پرداخت کردن برایشان اسباب تفریح است و به هیچ جایشان نیست که ما بر عکس آنها دستمان به چاه نفت ولایت بند نیست و رسمن داریم متلاشی می شویم

با وزارت اموزش پرورش قرارداد داریم. معاون وزیر زیرش را امضا کرده که ده روز پس از تحویل کالا با ما تسویه کند. از ده روزش چهل روز گذشته و ما داریم دور خودمان همچنان بی پول می گردیم. تازه یک کارمند باحالی هم دارند که هر وقت اعتراض می کنم داد می زند برو هر کی قراردادت رو امضا کرده ازش پول بگیر. بدیهی است وقتی ذی حسابی، معاونت را به فلانش حساب نمی کند بنده را هم ایضن شامل همین بند می گرداند

این یک ذره وصف کار کردن این روزهای ماست. روزهای با دلار 1300 تومان کالا فروختن با دلار 1700 تومان پس دادن، روزهای مصیبت و تحقیر، روزهای بدر و خیبر

پشت در

2012-01-12T00:57:00.001-08:00

آدمهای کلمه بودیم ما. برابر هر بیداد زمانه پناه می آوردیم به صفحهء مدیریت پرشین بلاگ، بلاگفا، بلاگ اسپات و از کلمات بارویی می ساختیم که در پناهش آهسته آهسته امن می شدیم. حالا راستش نمی دانم واژه ها علیل شده اند یا من دیر رسیده ام، دروازه بسته است و من مانده ام پشت دیوار، پشت دیوار کلمات...یک جور بیهوده ای تلخ و بی قرارم و برای بیان رنجش یا استدعای تسلا، کلمه ندارم، کم می آورم. یک جور بیهوده ای مانده ام پشت در

تشخیص مصلحت

2012-01-07T01:50:00.001-08:00

اگر قرآن خدا غلط نمی شود، اگر آسمان به زمین نمی آید، اگر به کسی بر نمی خورد مایلم از مقامات عالیهء نظام مقدس جمهوری اسلامی بپرسم وقتی سایت شخصی آقای هاشمی رفسنجانی به دلیل مصادیق مجرمانه فیلتر می شود یعنی به طور مشخص ایشان قادر به تشخیص مصلحت وب سایتشان نیست آن وقت جسارتن مسالتن:آدمی که به نظر حضرات در باب یک وب سایت مختصر بی بصیرت است چطور می تواند رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام باشد و مصالح عالیهء کشور یا نظام را تشخیص دهد؟

Fwd: مادران پلازا

2012-01-03T11:23:00.001-08:00

داشتم از استقامت کهن الگوی دمیتر حرف می زدم، اشاره کردم به مادران
میدان ماه مه در آرژانتین. به هزاران قربانی جنگ کثیف. بعد برای یک لحظه
بغض، نفسم را برید، اشک را دیدم که میان چشمهام خانه کرد و خشم،خشم سرکش
همهء جانم را پیمود...یک لحظه بود. لازم نیست انیشتین باشی تا بدانی زمان
نسبی است و بعضی لحظه ها چکیدهء یک عمرند...یک عمر بود آن لحظه، آن دم
کوتاه...لحظه ای که تاب خوردم میان خشم، میان اندوه، حسرت، امید...میان
هر آنچه فرق می گذارد بین زندگی و زنده ماندن

2012-01-02T04:28:00.000-08:00

آندره برتون در کتاب معروفش نادیا سوال سختی می پرسد:من چه کسی هستم؟ حقیقتش این است که این سوال برتون، سردمدار سورئالیست ها، سوال پیدا و ناپیدای بسیاری از ماست. من کی هستم؟ موجودی که انسان می نامیمش،این کوه یخی که قله اش دیده می شود و بخش اعظم وجودش جایی میان تاریکی آبهای سرد اقیانوس است؛کیست، چیست و چگونه شکل گرفته؟از کجا آمده و به کجا می رود؟ آیا روند زندگی ما به گونه ای خاص هدفمند است؟ آیا پشت هر رنجی، پس هر شادی و شعفی دلیلی پنهان نهفته؟ آیا حتی وقتی کاملن بی منطق عاشق می شویم در سطح دیگری از بودن حکمتی در کار است؟ آیا انسان قادر به پاسخگویی برابر این سوالات هست؟

هشت سال پیش سرشار بودم از سوالاتی اینچنین. به نظر می رسید موفقیت پادزهری برای بی معنا شدن زندگی نیست، روابطم زنجیره ای سرشار از شکست بودند،هیچ چیز معنایی نداشت و... لازم نمی بود نابغه باشی تا درک کنی حوادثی تکراری در زندگیت شکل گرفته اند که انگار به آنان دچار شده ای، دچاری که به جای عاشق این بار معتاد معنا می داد. در دل این تاریکی به واسطهء نازنین دوستی من با روانشناسی تحلیلی و عقاید و آرای کارل گوستاو یونگ آشنا شدم، عزیزترین معلمان زندگیم را یافتم و اندک اندک شاهد آن بودم که نور چگونه با دشواری راه می یابد میان فضاهای متفاوت زندگیم؛ که اگر هنوز رنج می کشم لااقل می دانم چرا

سه سال هست که سعی می کنم به قدر و قاعدهء خودم آیینه ای باشم برای نوری که دریافت کرده ام. از این راه دوستانی یافته ام، شادی و اندوه را لمس کردم و هر بار کنار دوستانم آموخته ام. این همه گفتم که بنویسم یکشنبه هجدهم دی ماه دورهء یک جدیدی را شروع می کنیم. شرط سنی حداقل 22 سال برای این دورهء جدید آموزشی یونگ، همچنان پا برجاست و جز این، فقط میل به آموختن است و تکاپوی یافتن معنا. هر که یارست قدمش بر سر چشم.

از طریق آدرس ای میل زیر پاسخگوی دوستان خواهم بود

amir.kamyar@gmail.com

عدد عدد عدد عدد

2011-12-20T02:24:00.001-08:00

صاب وبلاگ بر این باور است که گاهی کاش جهان عدد نداشت، شمردنی در کار نبود

عمری دگر بباید

2011-12-13T02:23:00.001-08:00

آدم است و اشتباهاتش...یک وقتهایی کاری کرده ای و یک عمر درگیر تاوانش هستی، وقتهایی هم هست کاری را انجام نداده ای و سالیانی حسرتش بار می شود روی شانه هایت. بعد بعضی از اینها به آتش زیر خاکستر می مانند با وزش ملایمی مجدد شعله میکشند و بازتاب دهندهء هزاران زخم خونچکان مستترند. گاهی با خودم فکر می کنم اصلن آدم است و همین زخمهایش، زخمهایی که استخوان در گلویند، آن هم برای یک عمر

این سفر آن گرگ یوسف را درید

2011-12-01T00:24:00.000-08:00

1- از درگیری های لیبی صحنه ای به یادم مانده، عکسی که هرگز فراموش نمی شود. پیچ خیابانی نیروهای مردمی سنگر گرفته اند و مشغول شلیک به سمت جایی در ماورایند که ما در عکس نمی بینیم. میان آن هنگامهء اسلحه به دستان، مردی ایستاده با گیتاری بر دوش و برای رزمندگان می نوازد، میان سال است، چشمانش را بسته و گیتار به دست شریک شلیک است: انگار هر کس با هر چه که در توان داشته به میدان آمده، انگار انقلاب تفنگ و گیتار در کار است

2- نامش نیما بود. به گمانم ده ساله بودم که به دنیا آمد. مادرم را خاله صدا می زد و جلوی چشم های ما بزرگ شد و جلوی چشمهای ما به قتل رسید. بور، سفیدرو و بلند بالا بود، از آن جوانهایی که تماشا کردنشان لذت زندگی است. شب آمدند در خانه بردندش، به نیم ساعت نرسیده زنگ زدند به پدر و مادر بدبختش که بیایید جنازه را تحویل بگیرید. روایتها در باب چرایی و چگونگی، متناقض است تنها چیزی که درموردش اطمینان وجود دارد این است که پای کسی از گنده لاتهای شهر در میان است که به صورت کاملن تصادفی به یک نهاد خودجوش مردمی نظامی وابسته است. چنان وابسته و به قدری لات که در قوهء محترم قضاییه به صورت غیر رسمی به والدینش فرموده اند ماجرا را پیگیری نکنید برایتان دردسر می شود. تا بدان حد که هیچ وکیلی در شهر جرات پذیرش پرونده را نداشت

3- خدا می داند در تمام این عمر وبلاگ نویسی ام هرگز به اندازهء قصهء نیما نوشتهء درفت شده نداشته ام. بعضیها را بغض نگذاشته منتشر شود. بعضیها را ترس. نمی شود به او فکر کنم و اشک نجوشد، نمی شود از او بنویسم و بغض راه نفس را نبندد. نمی شود یاد جهنمی نیافتم که مادر و پدرش الان در آن دست و پا می زنند، نمی شود که نمی شود. به وقت بغض، به وقت خشم، به وقت ترس؛ پناه میبرم به آن عکس در لیبی. به تخیل در باب زنان و مردانی که به جان آمده اند، به انقلاب گیتار و تفنگ. پناه می برم به تصور میدان تحریر، به تونس، به حمص و درعا و حمات

4- در اسطوره های ایرانی، ما داستان ضحاک ماردوش را داریم. تسلط تاریکی به مدت هزار سال تا ظهور فریدون تا آزادی، برابری، رونق. با خودم فکر می کنم اسطوره ها رویای جمعی یک ملتند: تو انگار کن که ملتی خوابیده ، خواب دیده و خوابش شده اسطوره. اسطوره برایمان می گوید پس از شکست ضحاک، فریدون او را نکشت. فکر می کنم به لیبی، فکر می کنم به نیما و فکر می کنم به فردای پس از ضحاک. کاش جان و جنم فریدون بودن، مانده باشد برایمان

بوتهء خشک لعنتی

2011-11-12T23:49:00.000-08:00

من فقط می خواهم بدانم اگر انفجار دیروز در یک پادگان آموزشی سپاه ناشی از آتش سوزی بوته های خشک حین جابجایی مواد منفجره بوده، فرماندهء جهاد خودکفایی سپاه پاسداران آنجا چه می کرده؟ مرحوم تشریف برده بودند زیر جعبهء مهمات را بگیرند؟ قصه تسویه حساب است یا تصفیه یا خرابکاری خارجی یا ورود جریان انحرافی به فاز مسلحانه یا چه؟

در هر حال هر چه بگویند بوته های خشک آتش گرفته اند و فلان؛ من یکی وسط این فصل تر سال قانع نمی شوم که بوته ای خشک مانده باشد و شهید فوق الذکر رفته باشد برای کمک به حمل جعبهء مهمات و...کلن به گمانم باید تا اطلاع ثانوی موضع خدا رحم کند را دو دستی چسبید

مرد، زن، اشک

2011-11-09T23:45:00.000-08:00

مرد نادان وقتی اشک ریختن زن را می بیند هرگز نمی تواند بفهمد او چرا گریه می کند

مرد با تجربه وقتی با گریهء زن روبرو می شود فکر می کند می داند او برای چه اشک می ریزد

مرد دانا وقتی با اشک زن روبرو می شود می داند که هرگز نمی تواند مطمئن باشد گریستن او به چه دلیل است

جنگ یا بدتر از جنگ؟

2011-11-08T22:43:00.000-08:00

1- آژانس انرژی اتمی بالاخره گزارشش را اعلام کرد و ایران را به پیشبرد یک برنامه ء نظامی اتمی متهم نمود. این را بگذارید کنار احتمال صدور قطعنامهء حقوق بشری علیه جمهوری اسلامی و آن ماجرای کذایی ترور سفیر سعودی در آمریکا تا مشخص شود قطعات پازل دارد کنار هم چیده می شود: برخورد نهایی با ایران

2- به گمانم اراده ای جدی برای حل مسالهء ایران در غرب وجود دارد. باید از خودمان بپرسیم چه شده که ناگهان شورای حقوق بشر به یاد نقض حقوق شهروندان ایرانی افتاده یا آژانس به تازگی اسنادی را منتشر می کند که لااقل چند سال است در اختیار دارد و از همه واضح تر آن طرح مضحک اتهام به نیروی قدس که بله آنهاقصد داشتند از طریق یک ماشین فروش دو ملیتی به دست قاچاقچیان مکزیکی سفیر عربستان را تلفنی ترور کنند. آن چیزی که ماجرا را خطرناک می کند همین مضحک بودنش و پیام اشکار آن است: دیگر اهمیتی ندارد به ما بهانه بدهید یا خیر، دیگر مهم نیست واقعن کاری کرده باشید یا نه؛ زمانتان به سر آمده

3- اتفاقی در راه است. اما برخلاف این جنجال های رسانه ای من احتمال وقوع جنگ در شش ماه آینده را بعید می دانم. تجربهء رفتار اسراییل نشان می دهد هیچگاه برای حمله به یک هدف نظامی از قبل سخنرانی نکرده است( بخش اعظم جهان تنهاوقتی از حملهء اسراییل به زیرساخت های اتمی سوریه مطلع شدند که از آن تاسیسات جز ویرانه ای بر جای نمانده بود) آمریکا هم بدون اطمینان از توان تامین امنیت تنگهء هرمز وارد هیچ جنگی نمی شود. از منظر یک علاقمند آماتور مسائل نظامی عرض می کنم ظرفیت فعلی نیروهای آمریکا در منطقه برای چنین جنگی ناکافی است( سال 1991 آمریکا برای کنترل صدام حسین بیش از هزار جنگنده را در منطقه مستقر کرد. چیزی بیش از دو برابر ظرفیت فعلی نظامی در خلیج فارس)

4- من به موج جدید تحریم فکر می کنم و تنها چیزی که امروز در ایران تحریم نشده است صادرات انرژی( نفت و گاز) و حساب های بانک مرکزی است. به گمانم غرب بر طبل جنگ می کوبد تا جهان را به تحریم نفتی ایران راضی سازد، اتفاقی که برای شهروندان ایرانی با جنگ فرق چندانی نخواهد داشت. این تحریم شکننده یا باعث تغییر رفتار و حتی تغییر نظام در ایران خواهد شد و یا چنان کشور را ضعیف خواهد کرد که بعد از یک دورهء حداکثر دو ساله حملهء نظامی با سهولت بیشتری علیه آن به انجام خواهد رسید. کوتاهش کنم: کمربندی اگر برایتان مانده، محکم ببندید

پی نوشت: نظر به برخی نگرانی ها مایلم عرض کنم حتی اگر حملهء نظامی بشود نیروگاه بوشهر مورد حمله قرار نخواهد گرفت. بمباران یک نیروگاه اتمی فعال به مانند انفجار همزمان چند بمب اتمی عمل خواهد کرد و منطقه ای از کراچی تا کویت را الوده می کند. بنابر این شاید محوطهء نیروگاه بوشهر امن ترین جای ایران در هنگام حملهء احتمالی باشد

خ مثل خیانت

2011-11-04T11:06:00.000-07:00

به گمانم آنچه که مورد خیانت واقع شدن در رابطه را درد بی درمان می کند فقط از دست رفتن عشق یا بر باد رفتن تعهد نیست. یک بخش جدی خونچکان قصه آن احساس بلاهت است وقتی که فکر می کنی این همه ماجرا جلوی چشم بوده و تو ندیده ای نفهمیده ای...یک بخش رنج آور و شاید دردناک ترینش همین توهین بی واسطه به شعور توست که به بازی گرفته شده ای و ابله فرض گشته ای. دردش به گمانم بیشتر از این نباشد که دوستت نمی دارند، کمتر هم نیست

آدم وقتی خنجر می نشیند میان شانه هایش دقیقن شاید نفهمد خشمش از ضارب است یا از خودش که چطور پشت حریر لبخند،برق دشنه را ندید، ابله بود و گذاشت مورد تمسخر واقع شود. این تمسخر، این به بازی گرفته شدن، سخت ترین جای قصه است. بعد روزها که می گذرد می بینی جای خشم، جای اندوه، جای فقدان؛ ترمیم شده اما زخم بلاهت همیشه همچنان خونین است، ترمیم نمی شود و به دادش نرسی، زخم بلاهت خیانت می شود سرنوشت تو...تو که ندیده ای ، نفهمیده ای ندانسته ای...ء

دورهء آموزشی یونگ

2011-10-22T03:29:00.000-07:00

این دوره به امید خدا که برگزار شود پنجمین دورهء آموزشی یونگ یک، من خواهد بود. شاید اغراق نباشد اگر بگویم از خوشترین لحظات من است آن اوقاتی که به گفتگو در باب روانشناسی تحلیلی و اسطوره شناسی می گذرد. در هر دوره روزگار خوبی را گذرانده ام، دوستان جدیدی یافته ام و حس کرده ام همان جایی هستم که باید...حالا این حکایت ها را گفتم تا اعلام کنم دورهء جدیدی در راه است. چهارشنبه ششم آبان دورهء جدید «من چگونه من شدم» برگزار خواهد شد. ساعت شروع دوره از پنج و نیم تا هشت و نیم است. محل تشکیل ظفر و حداکثر تعداد شرکت کنندگان 15 نفر خواهد بود و الان برای حداکثر شش نفر جای خالی داریم

هیچ پیش نیاز خاصی برای کلاس ضرورت ندارد. ذهن آماده و تمایل به تغییر کافی است . محتوای دوره برای دوستانی طراحی شده که آن احساس نارضایتی از وضع موجود را، آن ناکافی بودن، ناشادی و دلخوری از زندگی را با خود دارند اما این شرایط به آنجا نرسیده که فلجشان کند طوری که به روان درمانگر محتاج باشند. در واقع با این دوره ها ما می آموزیم آهسته و پیوسته تغییر کنیم و به تدریج خودمان به شفا دهنده و درمانگر خود تبدیل شویم.ء

بعد از تجربهء دو دوره، شرط سنی گذاشتم برای شرکت کنندگان که کمتر از 22 سال نداشته باشند. هنوز هم فکر می کنم آن شرط سنی معتبر و کاراست. از مطالبی حرف می زنیم که نیاز به کمی تجربهء زیسته دارند و این تجربه با کتاب خواندن حاصل نمی شود و قطعا محتاج لمس بی واسطهء زندگی است. شرح کامل دوره و جزئیات بیشتر را آماده کرده ام که از طریق تماس با آدرس ای میل زیر به اطلاع دوستان خواهد رسید

روز و روزگارتان خوش

amir.kamyar@gmail.com

دریاچهء ارومیه یک مسالهء ملی است

2011-09-03T23:41:00.000-07:00

کمتر اتفاق مهمی در تاریخ معاصر ایران، بدون مشارکت آذربایجان و به طور خاص تبریز به سرانجام رسیده است. در جریان مشروطه، استبداد صغیر، انقلاب 57 و...رد پای خیزش تبریز و نقش پر رنگ آن در کامیابی یا ناکامی جنبش ها را به وضوح می توان یافت. از ابتدای جنبش سبز تا کنون تبریز بی تفاوت بود، گویی که این ماجرا دعوای فارس هاست و ربطی به مردمان خطهء آذربایجان ندارد. حالا امروز فرصتی مهیاست که قهر تبریز را به آشتی بدل کنیم. حداقل کاری که می شود کرد انعکاس اخبار خیزش ارومیه و تبریز و یاداوری همراهی و همدلی مان به مردمان آذربایجان است.ء

از آذربایجان ، از دریاچهء محتضر ارومیه، از مردمانی که حقوق حقه شان حتی مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی هم رعایت نمی شود؛ بنویسید، بگویید و همخوان کنید تا آذربایجان بداند تنها نیست که به یاد بیاورد آذربایجان همیشه روح ایران بوده است. ماجرای دریاچهء ارومیه یک مسالهء ملی ست، ملی واکنش نشان دهیم

اطلس، پرومته، سیزیف

2011-08-13T04:07:00.000-07:00

صفحه را باز کردم که بنویسم خسته ام. دو زار انرژی انگار نیست. بعد یک متن ادیبانهء اشک دربیاری هم توی ذهنم بود که سیزیف داشت و اطلس و پرومته. خب هنوز به خط اول نرسیده یکی آمد خبر داد کالا ترخیص نشده مانده گمرک، لعنت بر شیطانی گفتم و آمدم بنویسم که واحد محترم مالی خبر داد پدر جان آه در بساط نداریم سعی کردم روحیه بدهم واحد معزز فنی گفت سرور فلان مشتری از کارافتاده...اصلن یعنی غر زدن هم به ما نیامده جدن. تا من بروم سوراخ های متکثر این تایتانیک بی پیر را گل بگیرم شما این متن را بخوانید، چشمانتان را ببندید و فرض کنید نوشتهء فاخری است که اطلس دارد و سیزیف و پرومته

پی نوشت: یک فقره شات گان آماده کرده ام. گذاشته ام زیر میز و منتظرم یکی از کارمندان عزیز در را باز کند و بگوید مرخصی تا بدون یک لحظه درنگ بفرستمش برود مرخصی ابدی...اینجوریاست

ب مثل بختیار، ب مثل بازرگان

2011-08-07T02:00:00.000-07:00

گاهی نمی توانم حسرت نخورم به جایگاهی که می توانست ایران داشته باشد اگر و فقط اگر مردمان سال57 به جای دیدن عکس در ماه و یافتن تار ریش لای قرآن، به بختیار و بازرگان اعتماد می کردند و از این دو حمایت. گاهی فکر می کنم چه فرصت طلایی در اختیار این ملک بود اگر می توانستیم یک مشروطهء سلطنتی واقعی داشته باشیم به عصر بختیار یا یک جمهوری دموکراتیک در زمان بازرگان. مقایسهء آنچه که برسرمان آمد و چیزی که می شد دردستمان باشد و نیست واقعن تلخ است. می توانستیم کشوری باشیم با تولید ناخالص ملی هزار میلیارد دلاری بالاتر از ترکیهء امروز، بزرگترین تولید کنندهء انرژی در جهان فراتر از قطر و عربستان، قویترین ارتش منطقه بالاتر از اسراییل و یک دموکراسی آزاد برای مذهبی و غیر مذهبی مانند هند. با به دنبال سراب رفتن ما مردمان طبقهء متوسط بهترین فرصت تاریخی خود را از کف دادیم و هنوز درگیر سنگی هستیم که به چاه انداختیم
ما مارگزیدگان انقلابیم. از ما که حرف می زنم یعنی مردمان از لحاظ اقتصادی متوسطی که دینداریشان در چارچوب خانه هایشان معنا پیدا می کند، با محتسب و عسس حکومت دینی غریبه اند، غرب را برابرنهاد شیطان نمی دانند و پیشرفت و رفاه را حق هر انسانی فرض می کنند. ما بزرگترین بازندگان انقلاب 57 هستیم و به همین میزان از هر انقلابی دیگر گریزان. ما به مادران و پدرانمان می نگیریم که مجال ندادند تا بازرگان بختیار شود و بخت از آنها، از ما گریخت تا همین امروز
به همین دلیل شاید واژه انقلاب برای ما و نسل ما معادل تباهی است و ما خواهان هیچ انقلاب دیگری نیستیم. به همین دلیل شاید به موسوی و خاتمی با همان امیدی دل بسته ایم که دلمان می خواست نسل قبلی به همان چشم به بختیار و بازرگان بنگرد. شاید برای ما، برای ایران، فرصت اصلاح طلبان آخرین فرصت برای بازی برنده برنده باشد: برای بازی که در آن جایی برای اعدامهای دسته جمعی، مصادرهء اموال، آشوبهای قومی وجود نداشته باشد. این را امروز می نویسم که سلیمان با همهء حشمت و شکوهش پا برجاست و برای فردا می نویسم که موریانه به وضوح در کار جویدن عصای سلطنتی است. فردا کاش تجربهء بختیار و بازرگان را از یاد نبریم و به بازی تن ندهیم که بازنده داشته باشد هر چند که برندگانش ما مردمان محنت زدهء طبقهء متوسط باشیم

در نکوهش دین ستیزی

2011-08-03T01:23:00.000-07:00

1- یادم می آید اواسط دهه هفتاد در مجلهء نیستان سید مهدی شجاعی مجموعه نوشتاری ارایه می کرد با محور دین گریزی جوانان در جمهوری اسلامی. شاید آن موقع کسی حدس نمی زد ظرف یک دهه این دین گریزی به دین ستیزی تغییر شکل دهد و آشکارا مقدسات دینی را به چالش بکشد. اتفاقی که امروز در فضای مجازی رایج شده و گمان می کنم به زودی وارد فضای حقیقی زندگی شود

2- از قدیم گفته اند حرمت امامزاده به متولی آن است. در این ملک متولی دین در سی و چند سال گذشته هر کاری که از دستش بر می آمده برای حرمت زدایی از آن انجام داده و ذره ای انصافن فروگذار نکرده چنان که ذکر سیاههء این اعمال خود هزار من کاغذ می طلبد. وقتی هر سیاهکاری با توجیه دینی و به نام دین انجام می شود به صورت منطقی نباید توقع داشت همه حواسشان باشد که فرق است میان اصل دین و اعمال دینداران

3- اینجا راستش اصلن نمی خواهم وارد بحث اصل دین شوم که نه سوادش هست نه جراتش. همهء حرفم این است: خوشمان بیاید یا نه بخش اعظمی از مردمان ایران دیندارند. دین برایشان ارزش ساز است، زندگی روزمره شان بر مبنای ارزش های دینی شکل می گیرد. فقط به شهرهای بزرگ نگاه نکنید. اگر تصویرمان را کمی کلان کنیم با مردمی طرفیم که دین شان را ، امام نقی و روزه و نمازشان را به هیچ دموکراسی و حکمرانی خوبی نمی فروشند و آنها هم ایرانیند و به اندازهء ما صاحب حق

4- این موجی که با توهین به مقدسات شیعه شروع شده و حالا به تمسخر روزه و روزه دار کشیده موج بد عاقبتی است. جز شر در دلش هیچ ندارد. دعوای با دینداران که اهل تحمیلند نباید کشیده شود به دعوای با دین و دیندارانی که شریک هیچ کدام از مظالم حاکمیت نبوده اند. اصلن مگر همهء حرف ما این نیست که از تحمیل ایده ها و خواسته هایتان به ما دست بردارید؟ که بهشت تان ارزانی خودتان، بگذارید هرکس به فکر بهشت خودش باشد و شما حاکمان دیندار به فکر نان و مسکن و آموزش و امنیت شهروندانتان باشید؟ توهین به اصل دین و دینداری چه فایده ای در دلش دارد؟

5- یکجایی بالاخره باید هم را به رسمیت بشناسیم. سنتی و مدرن، مذهبی و غیر مذهبی، حامیان حکومت دینی و سکولارها، اکثریت و اقلیت...یک جایی باید دست از برچسب زدن برداریم. از بازی دردناک امل و بی غیرت و کافر و قاتل و تجزیه طب...امروز که در ضعفیم اگر نشود اهل مدارا باشیم، خدا عاقبت فردا را بخیر گرداند

این یک نوشتهء عصبانی است

2011-06-21T23:44:00.000-07:00

محمدنوریزاد متنی در ستایش رخشان بنی اعتماد نوشته و در عنوان گفته بانویی در قامت هزار مرد و بعد سیل نقد و نظر و توهین جاری شد که چرا مثلا نوشته ای در قامت هزار مرد و اصلا تو مرد سالار فلان فلان شده ای و... من فعلا کاری ندارم به اینکه اصلا مگر جایی محمد نوریزاد خودش را فعال حقوق زنان معرفی کرده یا جایی گفته از هواداران برابری زن و مرد است یا... حرفم این است که کسی دارد سعی می کند به زبانی که می شناسد و می داند دیگری را تحسین کند، تشکر کرده سپاسگزار باشد، شما این وسط چه کاره اید دقیقن؟ با شمایم که ادعای تساهل و تسامح تان جهان را برداشته. واقعن واقعن برای من بگویید چه فرقی هست میان شما که دین و ایمان تان زنوری است و هر جمله یا رفتاری که به تفسیر شما ذره ای غبار بر دامن کبریایی فمنیست بازیتان بنشاند باید به چهار میخ کشانده شود با سیاستگزاران فرهنگی حکومت اسلامی که ایمانشان اسلام است و دیگ غیرت شان بر سر هر اشاره ای به آن به جوش می آید؟ از نظر من این دومی صد شرف دارد به برخی فعالان جنبش فمنیست، لااقل تکلیف آدم با آن آشکار است و اداعای رواداری هم در کار نیست. بروید موسی و شبان بخوانید حضرات. شاید جواب داد. هوم؟
دوازده نفر در زندان اوین اعتصاب غذا کرده اند. جانشان را گرفته اند بر سر دست. ببین ظلم باید به کجا رسیده باشد که آدمی جانش را به داو بگذارد، بعد این بیرون یک مشت لطیف نازنین نافی خشونت دارند هر روز در مذمت اعتصاب غذا به مثابه خشونت می نویسند و از طرد مرگ می گویند و... یک دهم این جوش وخروشی که خرج نفی خشونت شد اگر صرف جنبش سبز می شد شاید ما امروز گام ها جلو تر بودیم. به قول حضرات این تذهبون؟ به کجا می روید؟ به کجا می رویم؟
بلاهت مرا می ترساند. این حجم از بلاهت، این همه میل به جلب توجه بی فکر عاقبت، این همه عقدهء متراکم...می ترساند مرا از فرادای راهی که آغاز کرده ایم. می ترسم که برویم برسیم و باز چشم باز کنیم و ببینیم نرسیدیم. مثل نسل 57 که جان کندند و نرسیدند... می ترسم

پیرمرد چشم ما بود

2011-05-30T23:18:00.000-07:00

1- نوجوانی را یادم می آید در شهر شمالی پر باران که می ایستاد هر ماه جلوی دکهء روزنامه فروشی تا ایران فردا بخرد. نوجوانی را یادم می آید که کلمه به کلمهء ایران فردا را می بلعید. در آن زمانهء غریب تک صدایی که محتسب هنوز دربند به اسیری بردن ویدئو بود نه ماهواره و سرهنگان فرهنگی به اصرار به تو می گفتند در تمام جهان فقط و فقط همین یک منظره است که می شود به آن نگریست. ایران فردا و گردون روزنه هایی بودند رو به کوچهء خوشبخت، رو به آسمان آبی، رو به فردا...کمی بزرگتر که شد جستجو کرد که ناشر ایران فردا کیست و رسید به یک نام: به عزت الله سحابی.

2- جوانی را یادم می آید در کوی دانشگاه به بیستم تیر 78. خشمگین فریاد میکشید و می خواست به خیابان برود. هر پیشنهاد دیگری سریع مهر سازشکاری می خورد و نفی می شد. عبدالله نوری، تاجزاده شمس الواعظین و... همه و همه آمدند و خواستند جمعیت را آرام کنند اما نشد...نشد تا وقتی که او آمد. پیرمرد خوشپوشی با عصایی در دست. پیرمردی که دستانش لرزان و صدایش محکم بود . ایستاد میان ما و گفت: بچه های من به خیابان نروید و جوان قهرمانش را یافت، قهرمانش را دید و دیگر آتش مهم نبود و خون تقاص نمیخواست و خشم سرکشی نمی کرد که سحابی به برکت آتش آن همه زندان چنان تطهیر شده بود که کلامش حرف به حرف بر چشم جای داشت

3- سالهای سال زندان رفت، زندان ماند. در آن بیدادگاه معروف اوایل دههء چهل همان جا که بازرگان به محمدرضا پهلوی هشدار داد ما آخرین گروهی هستیم که از طریق قانون اساسی مشروطه با شما سخن گفتیم و بعد ما حرف چیز دیگریست، به زندان محکوم شد. در استانهء انقلاب آزاد گشت، به شورای انقلاب و مجلس راه یافت و زود مزد خود را دریافت کرد: اوایل دهه هفتاد به زندانش بردند و به لطف سعید امامی برایش هویت ساختند. کمتر از یک دههء بعد باز به زندانش بردند و این بار چنان آزارش دادند که دیگر سرپا نشد

4- پیرمرد چشم ما بود. تمام عمر علیه بی عدالتی و استبداد جنگید تا ایران فردا را بسازد. امروز رفت در حالی که دخترش را تمام این یک سال اخیر در زندان می دید. رفت و بار ایران فردا ماند برای ما. تنها کاری، به گمانم تنها کاری که برابر این همه شکوه انسان بودن می توانیم انجام دهیم، ساختن ایران فرداست همان طور که او می خواست: ایرانی بدون ظلم، بی تبعیض، بدون استبداد

روحش شاد

*پیرمرد چشم ما بود را به گمانم جلال آل احمد در سوگ نیما گفته بود. هر چه گشتم کلامی بسوده تر از این نیافتم در وصف عزت الله سحابی

دوره آموزشی یونگ

2011-05-29T01:16:00.000-07:00

این دوره به امید خدا که برگزار شود چهارمین دورهء آموزشی یونگ یک، من خواهد بود. شاید اغراق نباشد اگر بگویم از خوشترین لحظات من است آن اوقاتی که به گفتگو در باب روانشناسی تحلیلی و اسطوره شناسی می گذرد. در هر دوره روزگار خوبی را گذرانده ام، دوستان جدیدی یافته ام و حس کرده ام همان جایی هستم که باید...حالا این حکایت ها را گفتم تا اعلام کنم دورهء جدیدی در راه است. شنبه بیست و یکم خرداد دورهء جدید «من چگونه من شدم» برگزار خواهد شد. ساعت شروع دوره از پنج و نیم تا هشت و نیم است. محل تشکیل یوسف آباد و حداکثر تعداد شرکت کنندگان 15 نفر خواهد بود. ء

هیچ پیش نیاز خاصی برای کلاس ضرورت ندارد. ذهن آماده و تمایل به تغییر کافی است. دوره کارکرد درمانی ندارد. بوده اند دوستانی که نیاز فوری به روان درمانگر داشته اند و این کلاسها خیلی کمکشان نکرده چون محل روان درمانی یا مشاوره نیستند. محتوای دوره برای دوستانی طراحی شده که آن احساس نارضایتی از وضع موجود را، آن ناکافی بودن، ناشادی و دلخوری از زندگی را با خود دارند اما این شرایط به آنجا نرسیده که فلجشان کند طوری که به روان درمانگر محتاج باشند. در واقع با این دوره ها ما می آموزیم آهسته و پیوسته تغییر کنیم و به تدریج خودمان به شفا دهنده و درمانگر خود تبدیل شویم.ء

روز و روزگارتان خوش

amir.kamyar@gmail.com

چرا باید از سید محمد خاتمی حمایت کرد؟

2011-05-18T05:10:00.000-07:00

سید محمد خاتمی از آشتی ملی گفته است و پیشنهاد کرده است«اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم پوشی شود و ملت هم از ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است می گذرد و آن وقت همه به آینده بهتر رو خواهیم آورد»همان طور که می شد حدس زد باران ناسزاست که بر سر سید نازل شده است. از نیک آهنگ کوثر تا اقتدارگرایان در توهین به خاتمی از هم سبقت جسته اند. شاید بد نباشد از خودمان بپرسیم کسی راه حل مسالمت آمیزی برای عبور از بحرانی که اکنون گرفتار آنیم دارد؟ کف مطالبات جنبش دموکراسی خواهی ایا امروز با سقف توانایی و قدرت فعالینش تناسبی دارد یا شوربختانه هنوز این سقف از آن کف پایین تر است؟ خاتمی قبلا یک بار آزادی زندانیان سیاسی، آزادی فعالیت احزاب و گروه ها، انتخابات ازاد و سالم و پایبندی به روح قانون اساسی را شرط حضور در انتخابات دانسته بود و پیشنهاد اکنونش برای آشتی ملی قطعا در راستای همان شرایط قبلی است. از دوستان منتقد می پرسم این خواسته ها که کف مطالبات ما هستند آیا جز در فضای اشتی امکان طرح می یابند؟ ایا می شود به نظام چنگ و دندان نشان داد و مسالمت آمیز به دموکراسی گذر کرد؟ آیا ما که با گوشت و پوست مشغول هزینه دادنیم باید عنان اختیار را به دست دوستان خوش نشین در آن سوی مرزها بدهیم؟

شخصا از هر توافقی که حاکمیت را به انتخابتی آزاد برای شوراها و مجلس نهم راضی کند. باعث ازادی زندانیان سیاسی شود، آزادی فعالیت احزاب و گروه ها را در بر داشته باشد حمایت می کنم. در مقابل این امتیازات شاید تضمین عدم شرکت یک کاندیدای اصلاح طلب در انتخابات ریاست جمهوری آتی در ازای تشکیل یک دولت اشتی ملی متشکل از نیروهای نزدیک به محمدباقر قالیباف حسن روحانی و هاشمی رفسنجانی، به رسمیت شناخته شدن خط قرمز های نظام توسط جنبش سبز در ازای تلاش آگاهانه برای رفع تحریم های خارجی و حذف محترمانه عناصر تندرو در تریبون های نمازجمعه شورای نگهبان قوه قضاییه و نیروهای نظامی و انتظامی ، الزامی باشند. می فرمایید همین کف مطالبات نیز پذیرفته نمی شود؟ عرض می کنم حتی اگر یک درصد شانس پذیرفته شدن وجود داشته باشد هزینهء سیاهچاله ای که به سمتش می رویم و این فضای نفرت متقابل که بین حامیان حاکمیت و جنبش سبز وجود دارد به گمانم چنان ترسناک است که هیچ فرصتی را برای توسل به آن یک درصد نباید از دست داد... خاتمی را تنها نگذاریم

از سکه نخریدن

2011-04-29T23:59:00.000-07:00

چند روز است صبح ها که می آیم کار، جلوی بانک ملی نبش خیابان تخت طاووس صف عریض و طویلی از مردم را می بینم که منتظرند به قیمت دولتی سکه بخرند.خب جدای از مسخره بودن شرایط مملکتی که در آن برای سکه خریدن باید صف ایستاد می خواهم یاداوری کنم به نظر من رالی صعودی چند سالهء طلا دارد به آخرش نزدیک می شود و یک افت قیمت سی درصدی در انتظار قیمت های جهانی است. من اگر بودم کمی احتیاط می کردم در خرید سکه. شاید حتی با خودم فکر می کردم چرا دولت شرایطی ایجاد کرده که چنین صفی برای خرید سکه ایجاد شود؟ چرا تمایل دارد الان و در این حالت سکه بفروشد؟ جواب این سوالات کلی ماجرا را هیجان انگیز تر می کند

سرت را بالا بگیر مرد

2011-04-28T01:29:00.000-07:00

بارسلونا تیم خوبی است. آنها چشم نواز بازی می کنند و تجسم چیزی هستند که سردمداران یوفا این روزها می خواهند :فوتبال زیبا که به برکتش بشود بینندگان و اسپانسرهای بیشتری را جلب و پول بیشتری کسب کرد. اینطور شاید بشود درک نمود چرا داوران همیشه با مردان کاتالان مهربانند. چرا دو فصل قبل چلسی در لندن از دو پنالتی مسلم محروم می شود چرا آرسنال این فصل وقتی برنده بازی رفت می شود در نیوکمپ با یک اخراج ابلهانه روبرو و ده نفره ادامه می دهد. چرا بارسلونا قادر است داور مسابقه نیمه نهایی جام قهرمانان را با یک اشاره عوض کند و چرا په په برای خطایی اخراج می شود که ماسکرانو برای شدیدترش حتی یک اخطار نمی گیرد
به گمانم مورینیو آخرین جدای فوتبال امروز است، آخرین مرد مقاوم. تیم های او بیش از هر چیز به زندگی نزدیکند. به قهرمانان اسطوره ها که قدرت غریبی ندارند بلکه موانع و مشکلات را با شجاعت تیزهوشی و پشتکار از پیش رو بر می دارند. قهرمانانی انسانی که برابر قدرت های جادویی خدایان قد علم می کنند تا برتری آدمیان را به رخ ساکنین المپ بکشند. تیم های مورینیو هرگز درخشنده و بی نقص نیستند. به پورتو و اینترمیلان نگاه کنید. تیم هایی معمولی سرشار از ضعف و قوت مانند هر چهره انسانی دیگر. تنها تفاوت این تیم ها با رقبایشان در روح پیروزی خواهی و نبوغ ژوزه مورینیو است. با این تعبیر به گمانم او پرومته فوتبال نوین است که آتش را از خدایان ربود و به آدمیان هدیه کرد تا تمدن آغاز شود و کدام ماست که نداند اهل المپ چگونه پرومته را تنبیه کردند. او به بند کشیده شد و عقابی هر روز جگرش را می درید و باز هم جگر می رست تا عذاب پرومته جاودان باشد
اسطورهء پرومته برای ما می گوید چطور سرانجام صبر پرومته نتیجه داد و او از زندانش در کوه های قفقاز رهایی یافت: با صبر هوشیاری و فرصت شناسی. تردیدی ندارم ژوزه مورینیو راه شکست دادن خدایان یوفا و سربازان کاتالانشان را خواهد یافت. اگر فقط یک نفر در تمامی جهان توانایی شکست دادن بارسلونا را در خانه اش آن هم وقتی که دو گل عقبی داشته باشد بی تردید کسی جز ژوزه مورینیو نیست زیرا او آنقدر بزرگ است که حتی به هنگام شکست می توان به افتخار تلاشش ایستاد و به شکست بالید. پس سرت را بالا بگیر مرد. ما تا همین جا هم نفس شان را بریده ایم. هر کس که تردید دارد مستایا را به یاد بیاورد

آيا پديدهء محمود احمدي نژاد به تمامي شر است؟

2011-01-03T05:03:00.000-08:00

1- «من روح شريري هستم كه تاثير نيك بر جاي مي گذارم». شايد اين جمله ي مفيستوفلس در اثر جاودانه گوته، فاوست، بيشترين نزديكي را به تمام وقايعي كه حول محور محمود احمدي نژاد در اين ساليان اخير شكل گرفته، داشته باشد

2- فريبرز رييس دانا در مصاحبه پر ماجرايش با بي بي سي در همان شب اعلام هدفمند شدن يارانه ها تاكيد كرد اين امر آرزوي دولت هاي هاشمي و خاتمي نيز بود. اما آنها حمايت نظامي را پشت سر خود نداشتند و قادر به انجامش نشدند. نكته در همين جاست: چه دولت توسعه گراي هاشمي و چه دولت اصلاح طلب خاتمي قادر نبودند كل حاكميت را چنان پشت سر خود متحد كنند كه حمايت لازم را در امر خطير هدفمند كردن يارانه ها در اختيار داشته باشند اما محمود احمدي نژاد چنين حمايتي را براي خود ساخت و هدفمند كردن يارانه ها را پيش برد. اتفاق لازمي كه به گفته بخش اعظمي از اقتصاد دانان هر روز ديرتر به انجام رسيدنش هزينه بيشتري به اقتصاد ايران تحميل مي كرد. او جسارت انجام و توان يك دست ساختن حاكميت در حمايت از خود براي اجراي اين طرح را داشت. طرحي كه اجرايش به گمانم بايدي لازم براي رشد اقتصادي ايران بود

3- كمتر كسي در ميان تحليلگران هست كه در تمايل رييس دولت در برقراري رابطه با آمريكا ترديد داشته باشد. همانطور كه هاشمي و خاتمي نيز تمايل به برقراري اين رابطه داشتند اما با نهي و منع نهادهاي نظامي صاحب قدرت كاري از پيش نبردند. محمود احمدي نژاد اما به گمانم در اين كار نيز موفق خواهد شد. او توان لابي با نهادهاي توانمند امروز ايران براي كسب حمايتشان از تنش زدايي با غرب و در راس آن آمريكا را دارد كما اينكه تا كنون هم به جرج بوش نامه نوشته يا بيانيهء تهران را در عرصه هسته اي امضا كرده اما توسط رسانه ها و نهاد هاي صاحب قدرت به دار آويخته نشده است اتفاقاتي كه خيلي كمتر از آن اگر در دوران هاشمي يا خاتمي اتفاق مي افتاد سيل كفن پوشان را راهي خيابان هاي قم و تهران مي كرد. تنش زدايي با آمريكا و نه حتي دوستي با اين كشور شرط لازم حل بسياري از مسائل اقتصادي ايران در عرصهء كلان است و من فكر مي كنم محمود احمدي نژاد تمام تلاش خود را براي اين امر به كار خواهد بست و موفق خواهد شد

4- من تا پيش از وقايع سال 88 منتقد جدي سياست هاي محمود احمدي نژاد بودم بعد از آن حسم نسبت به او نه انتقاد كه خشم فراوان است با اين حال عادت كرده ام ميان تاريكي به دنبال نور بگردم. جز با محمود احمدي نژاد شايد جراحي اقتصادي يارانه ها به انجام نمي رسيد يا با دردسر فراوان انجام مي شد. بدون توان او براي يك دست كردن حاكميت پشت سرش هر نوع تنش زدايي با آمريكا خيالي بيش نبود. اين دو اتفاق در كنار هم فرصتي جديد براي جنبش دموكراسي خواهي ايران فراهم مي كنند، فرصتي براي پرداخت هزينه هاي كمتر در راستاي تغيير

5- نفي كامل هر اقدام رييس دولت، بخصوص وقتي منافع جدي براي جبهه دموكراسي خواهي در بين است به گمانم اشتباه خواهد بود. مفيستوفلس منظومهء فاوست، او را به تماميت و سعادت رساند، حالا هرچند به قيمت رنج بسيار. آيا جامعه ايراني نيز با وجود تمام مصائب حضور پديدهء احمدي نژاد از فايده هايي اين چنين برخوردار خواهد شد يا با نفي اين فرصت هم چوب و هم پياز را خواهد خورد؟ جواب اين سوال به گمانم نزد تك تك ماست

دوره آموزشي يونگ

2010-12-27T01:45:00.000-08:00

يك دوره آموزشي را با بچه ها تمام كرديم. دو روز در هفته كلاس داشتيم و راستش من خودم به صورت كلي از دوره راضي بودم. براي يك دوره جديد كه احتمالن از هفته ي آخر دي ماه آغاز خواهد شد ثبت نام خواهيم داشت. دوستاني كه علاقمند به دانستن جزئيات بيشتر هستند لطفن با آدرس اي ميل پايان متن تماس بگيرند

به عنوان يك توضيح اجمالي دوره بر اساس آموزه هاي كارل گوستاو يونگ روانشناس سويسي و بنيانگذار مكتب روانشناسي تحليلي به شرح اسطوره مصري اييس و اوزيريس مي پردازد. ما مروري كاربردي بر مفاهيم اساسي روانشناسي يونگ خواهيم داشت. با كهن الگوهاي سايه، آنيما و آنيموس آشنا شده و كشف مي كنيم چرا جذب روابط غلط يا افرادي مي شويم كه به ما صدمه مي زنند. چرا يك سري اتفاق ناگوار تكرار شونده در زندگي مان داريم؟ چرا به رغم داشتن دستاورد شاد و خوشحال نيستيم؟ راه خروج از اين چرخه چيست؟

اگر كمتر از 22 سال داريد، اگر احساس مي كنيد همه چيز زندگي تان روي روال است ، اگر يك سري سوال بي جواب در مورد خودتان در ذهن نداريد، اگر در انتظار يك معجزه ايد و فكر مي كنيد نجات دهنده اي در كار است كه با برگزار ساختن اين دوره يا دوره هاي مشابه شادي را به شما باز ميگرداند، من حضور در اين دوره را به شما پيشنهاد نمي كنم

به طور متقابل اگر فكر مي كنيد چيزهايي در زندگي تان بايد تغيير كند. اگر آماده ايد براي اين تغيير تلاش كنيد، اگر فكر مي كنيد جهان مي تواند جاي بهتري براي زندگي باشد اگر شما انسان بهتري باشيد و در يك كلام اگر مي دانيد تا دنياي درون تان تغيير نكند آن بيرون هيچ تغيير پايداري در كار نيست؛ قدم تان بر سر چشم خواهد بود

amir.kamyar@gmail.com

هدفمند شدن يارانه ها

2010-12-18T21:22:00.000-08:00

گمونم وقتشه دوباره هي زير لب بگيم : نترسيد نترسيد ما همه با هم هستيم

سلام عمو فیلترچی

2010-11-28T02:47:00.002-08:00

خب به سلامتی من هم به صف فیلتر شدگان پیوستم. عجالتن قصد دارم همین جا بنویسم. اگر جای دیگری هم جستم اعلام می کنم خدمتتان

فید وبلاگ را هم برای فرار از فیلترینگ می توانید به خوراک‌خوان معرفی کنید

http://amirane.persianblog.ir/rss.xml

سرد سخت

2010-11-20T09:02:00.002-08:00

از سکوتی که این‌جا حکم‌فرماست غمگینم، سکوتی که شاید واکنشی به هیاهوی درونم باشد. حرف‌ها، یادها، حس‌ها همین‌طور از پی هم می‌آیند و می‌روند. ساکت نشسته‌ام به تماشای این بلوا و همان سکوت مثل غبار نشسته بر در و دیوار این‌جا... البت که می‌گذرد

نامه‌های باد- 10

2010-11-13T03:24:00.002-08:00

یادت باشد دلت که شکست، سرت را بگیری بالا. تلافی نکن، فریاد نزن، شرمگین نباش. حواست باشد پسر جان؛ دل شکسته، گوشه‌هایش تیز است مباد مباد که دل و دست آدمی را که روزی دل‌دارت بود زخمی کنی به کین، مباد مباد که فراموش کنی روزی شادیش، آرزویت بود... صبور باش و ساکت. بغضت را پنهان کن، رنجت را پنهان‌تر. بازی دل اشکنک دارد، بازنده فقط کسی است که بازی نکند. طاقت بیاور و سرت را بگیر بالا...همین

چاه یوسف

2010-11-12T11:51:00.002-08:00

بعد می‌دانی یک وقت‌هایی انگار تمام درها بسته می‌شود به روی آدم. تنهایی می‌شود مار، می‌پیچد به جان و دلش. زمان، گذشته است؛ مکان، کوچه‌ی بن‌بست؛ فضا، تاریک... به چشم خودت می‌بینی که کشتی‌ آرزوهایت به گل نشسته، حسرت هر ‌آن‌چه را که نیافته‌ای تازیانه‌ی مداوم است و دریغ برای هر ‌آن‌چه که یافته‌ای زمزمه‌ی پوچی بی‌مکث.

بی‌تحمل و بی‌نا می شود آدم که آدم است نه سنگ و صخره...کم نداشتم از این روزها. به تجربه آموخته‌ام این دست وقت‌ها هیچ مباید پیش‌ آورد جز طاقت و جز طاقت هیچ نباید خواستن. به تجربه دیده‌ام که در باز می‌شود روزی؛ از نمی‌دانم کجای جهان رسن آویزان می‌شود در چاه، شکم نهنگ دریده و باز نور است و رنگ و شادی...فقط باید تاب و تحمل افزود، طاقت آورد. طاقت بیاوریم در این فصل سرد

شیرین‌کامی

2010-11-11T02:51:00.002-08:00

برایم آدم عزیزی است. یک‌جور، بامرامی‌درخشانی دارد که روز به روز یافتنش در میان مردمان کمیاب‌تر می‌شود انگار. رشید و بلند قد و خوش قیافه است. از آن مردهایی که ذاتن مرد زندگیند. همین چند لحظه قبل داشت با تلفن حرف می‌زد. برنامه آرایشگاه و گرفتن کیک و غیره و غیره را با زن زندگیش چک می‌کرد. امروز عقدشان است و رفیق همکارم خوش‌حال است. مردها وقتی خوش‌حالند برمی‌گردند به دوران پسربچگی. شادی جوری با شیطنت می‌رقصد در چشمان‌شان گویی همین حالا شیشه‌ی خانه همسایه‌ای که همواره توپ‌شان را پاره کرده یواشکی با موفقیت شکسته‌اند. شاید انقدر مسوولیت همیشه بار شانه‌هایشان می‌شود که هر وقت فرصت پیدا می‌کنند به هر دلیلی بار را بگذارند زمین شادند حالا اگر مثل این جوان رشید با موفقیت بار را به منزل رسانده باشد، شادتر... تماشای شادیش دلم را خوش کرده، انگار بعضی وقت‌ها با حلوا حلوا کردن هم دهان شیرین می‌شود

ختم کلام

2010-11-10T00:33:00.002-08:00

١- حق جوری تبدیل به تابو شده است که حرفش را بزنی چوب توی آستینت می‌کنند- باز خدا خیرشان بدهد که آستین را به عنوان مقصد نهایی چوب فوق الذکر انتخاب می‌کنند- در آن متن قبلی گمانم بهتر بود به جای حق ندارید می‌نوشتم انصاف نیست. آن وقت این همه جر و بحث نداشتیم بر سر این‌که فلان فلان شده‌ی دیکتاتور حق مردمان را از آنها سلب کرده... من در عین اینکه موافقم آن لغت حق نابجا استفاده شده بود از دوستان حق‌طلب می‌پرسم دامنه‌ی این حقوق تا به کجاست؟ مگر نه اینکه هر کسی تا آنجا حق دارد که حقی از دیگری را ضایع نکند؟

٢- در مورد آن اصطلاح حاضری خوری هم باز به گمانم قصه بشین و بفرماست. می‌شد احتمالن از کلمه مناسب‌تری استفاده کنم که اصل متن فدای جنجال بر سر یک اصطلاح نشوند هرچند هنوزم فکر می کنم کسی که می‌رود فرضش این است که آن سوی آب‌ها شرایط مناسب‌تری دارد برای زندگی. یعنی سفره‌ای که آن سو پهن است به نظرش رنگین‌تر و چشم نوازتر از سفره‌ی این‌جاست. یعنی ترجیح می‌دهد بر سر سفره‌ی آماده بنشیند تا این‌که تلاش‌کند سفره‌ی این‌جا را رنگین کند. حالا البته رسمش خوب است اما اسمش بد است و نباید به زبان آورد انگار

٣- عرض دیگری ندارم. حرف‌هایم را زده‌ام، همه جور واکنشی از تایید و تحسین تا تکذیب و تندی و فحاشی هم دریافت کرده‌ام. مخلص همگی تاییدکنندگان و تکذیب کنندگان هم هستم اما حرفم همان است که نوشتم و گفتم

ما که می‌مانیم، شما که می‌روید

2010-11-09T16:27:00.002-08:00

١- ماندن به گمانم یک انتخاب شخصی است. آن‌قدر شخصی که نسخه پیچیدن در موردش خطاست با این حال دلم می‌خواهد بگویم من اگر می‌مانم نه بخاطر وطن‌پرستی است نه بخاطر احساس وظیفه. خیلی ساده به رغم همه این اوضاع دلم این‌جا خوش‌تر است. آدم با مهاجرت چیزهایی به دست‌ می‌آورد و چیزهایی را از دست می‌دهد. در مورد من آن دومی می‌چربد پس من می‌مانم کاملن بخاطر آن‌که اینجا خوشحال‌ترم. در این امر دلایلم همان‌هاست که نوشتم و اشتباه است ماجرا را ماورایی یا تقدس مآب کنیم

٢- پنهان نمی‌کنم آدمهایی که بعد از سال ٨٨ به میل خودشان از این‌جا رفتند را کمتر دوست می‌دارم. همان‌طور که آدم‌هایی را که در آن روزهای سخت تهران خانه می‌نشستند کمتر دوست داشتم. حسم شبیه کودکی‌ست که میان دعوا گیر کرده و ناگهان رفیق بغل‌دستیش پشتش را خالی کرده و ...روزهای سخت به نظرم وقت کنار هم ماندن است، چراغی را روشن نگه داشتن، امید به زندگی را حفظ کردن. «ما می رویم اوضاع که بهتر شد رجعت می‌فرماییم» را دوست ندارم. آدم های این‌طور رفته را هم. می دانم این حس من حقانیت بیرونی ندارد، منصفانه نیست و اصلن در تضاد است با همین بند بالا. با این وجود این چیزی‌است که هست و شاید بد نباشد آدم‌های رفته‌مان وقتی دارند برای ما داخل مرز پر گوهر نسخه می‌پیچند یادشان باشد به روز بلا رفتند تا علی بماند و حوضش

٣- با این حال باز هم مایلم تاکید کنم رفتن یک حق است. آدم حق دارد محل زندگی و شرایط زیستنش را انتخاب کند. حق دارید اگر بخواهید بروید اما حق ندارید هنوز نرفته این‌جا بذر ناامیدی بپاشید. حق ندارید بگویید این مملکت که درست نمی شود، همه چیز بدتر شده و می‌شود. این شمایید که فکر می‌کنید چیزی درست نمی‌شود، این شمایید که بریده‌اید، این شمایید که دلتان خواسته نقشی در ساختن اینجا نداشته‌باشید و سر سفره‌ی پهن ممالک راقیه بنشینید. عرض کردم این حقتان است اما حق ما نیست که روز و شب بار کم‌طاقتی شما را به دوش بکشیم و هی بشنویم آنجا که رفته‌اید بهشت است اما در مقابل همه چیز در ایران بد است و افتضاح ...نیست حضرات نیست. اگر آن‌قدر مطمئنید رفتن کار درستی است بروید به سلامت اما این‌طور از با همه وجود به ویران کردن امید و بستن هر روزنه نور در این سرزمین برنخیزید تا رفتن خودتان را توجیه کنید. یک روز مطمئن بودید درست می‌شود و اطمینان‌تان غلط بود، امروز مطمئنید که همه چیز رو به ویرانی است و جای شک بگذارید برای خودتان که شاید یقین امروزتان هم غلط باشد. اگر یار نیستید لااقل بار دل و خار راه هم نباشید سفرکردگان!

۴- فرق می‌گذارم بین مهاجر و تبعیدی. خیلی از رفتگان این چند سال رسمن تبعیدی‌اند. به زور از خانه‌ و کشورشان رانده شده‌اند. اتفاقن همان‌ها که بیشترین هزینه را دادند آن بیرون هنوز به بازگشت امیدوارند. می‌نویسند، می‌گویند، می‌سازند تا زودتر برگردند یا لااقل حق انتخاب آزاد برای رفتن یا ماندن داشته باشند. می‌خواهم بگویم این خیل نویسنده روزنامه‌نگار، وبلاگ‌نویس و کارافرینی را که مجبور به نفی بلد شدند، مهاجر نمی‌دانم. کدام ماست که نداند چه فرقی است میان مهاجرت و تبعید، انتخاب و اجبار؟

من در ایران می‌مانم چون...

2010-11-08T16:53:00.002-08:00

١- تمام ریشه‌های عاطفی من این‌جاست: آدم‌هایی که دوست‌شان دارم و دوستم دارند. فضاهایی که عمیق‌ترین غم‌ها و عظیم‌ترین شادی‌ها را در آنها تجربه کرده‌ام، تمام خاطراتم از زیستن همه و همه این‌جایند و در همین خاک معنا دارند. به گمانم آدمی به درخت می‌ماند، ریشه که کرد دیگر نمی‌شود به هوای یک خاک بهتر یا نور بیشتر از خاک‌آشنا جدایش کرد و برد به غربت.

٢- این‌جا در ایران، میان همین مردم، من عضوی از یک ملتم. هویت دارم. رنج و شادی مشترک مرا به آدم‌های اطرافم پیوند داده: به آدم‌های دوم خرداد، هجده تیر، بیست و پنج خرداد، به آن آدم خسته‌ی توی تاکسی که سرش را تکیه داده به شیشه و با صدای شجریان هم‌خوانی می‌کند، به آقا نادر سلمانی سر کوچه که نگران گران شدن برق و گاز است، به هزاران تن تنها مانند خودم؛ آدمی ناچار است به پیوند به عضویت. اینجا هرچقدر هم بر فرض سخت، من عضوی از یک ملتم، آن بیرون خارج از مرزهای ایران هر چقدر هم عالی، غریبه‌ای در بین آن مردم.

٣- دوستی می‌گفت اینجا دیگر امکانی برای حرف زدن و تاثیر گذاشتن نیست. آزادی ابراز نظر دارد روز به روز محدود تر می‌شود. آنجا آدم آزاد است که ابراز نظر کند... گذشته از این‌که من همین حالا، با همه دل‌نگرانی‌ها هنوز دارم راست راست راه می‌روم و اعتراض می‌کنم یعنی به اندازه بضاعتم بر فضای اطرافم موثرم به گمانم ، واقعن نمی دانم آن بیرون که آزادم تا حرف بزنم از چه باید حرف بزنم؟ حرف های من از جنس این خاک است، رنگ همین آسمان را دارد. دغدغه‌ها و نگرانی‌هایم، تمام مسائلی که مایلم یا قادرم در موردشان بنویسم و بگویم بومی همین چاردیواری‌اند. آن بیرون قرار است از چه بگویم؟ در مورد گرانی شهریه مهدکودک در تورنتو باید نوشت یا افزایش سن بازنشستگی به ۶٢ سال در پاریس؟

۴- من رویایی در دل دارم. از همان نوجوانی خواب ایرانی را دیده‌ام آزاد و‌ آباد. ایرانی از آن همه‌ی ایرانیان. این نه یک تفنن که بخش مهمی از شخصیت من شده، موثر بودن در راه تحقق این آرزو، برداشتن گام‌های کوچکی در همین راستا، خوش‌حالم می‌کند. باور دارم و تجارب این چند‌وقت به من ثابت کرده که اشتباه نمی‌کنم: آدم‌ها از این خاک که رفتند پیوندشان با وقایع داخل سرزمین قطع می‌شود. با تعریف شنیدن از فضا نمی‌شود فضا را درک کرد یا دریافت. بیست و پنج خرداد را با کدام کلمات می‌خواهید برای دوستان آن سوی آب‌ها توضیح دهید؟

۵- الان بخصوص بعد از اتفاقات سال ٨٨ رفتن برایم مثل پذیرش شکست است. رفتن حالا دیگر نه مهاجرت که تبعید است. راستش در تمام این سی سال به من و آدم‌هایی مثل من سخت گذشته، تحقیر شده‌ایم، تبعیض را با تمام وجودمان حس کرده و مدام هزینه اشتباهات فاحش یک حکومت در حال آزمون و خطا را پرداخته‌ایم. این‌ها را می‌دانم اما دلم راضی نمی‌شود بگذارم مرا از خانه‌ی خودم بیرون کنند. این‌جا خانه‌ی من است و هیچ معتقد به حکومت مذهبی مسلطی، نمی‌تواند ادعا کند از من ایرانی‌تر است. هیچ‌کس هم نمی‌تواند با گردن‌کلفتی مرا از خانه‌ام بیرون کند. رفتن امروز یعنی پذیرش این‌که شکست خوردم و بیرونم کردند

۶- یک‌بار فیلمی دیدم از شیلی بعد از رفراندوم منجر به بازگشت دموکراسی. پینوشه از قدرت کنار رفته و پس از قریب به دو دهه انتخابات آزاد در شیلی برگزار شده بود. مردم آمده بودند میان خیابان، زن و مرد، پیر و جوان می‌زدند و می رقصیدند. راستش خورشید را در دست راستم بگذارند و ماه را در دست چپم نمی‌ارزد به این‌که آن روز حتمی تهران را بین مردمانش نباشم و حس نکنم در خلق این شادی من هم به اندازه بضاعتم نقش داشته‌ام

ما یادمان نمی‌رود

2010-11-05T08:52:00.002-07:00

نسرین ستوده، فعال حقوق زنان و وکیل دادگستری، در اعتصاب غذای خشک است. یعنی آب هم نمی‌خورد. تو بگو چه باید به روز روح آدمی آمده باشد که یک قطره اب را هم بر خود حرام کند تا زیر بار تحقیر نرود.با خودم فکر می‌کنم بازجوهای پشت آن دیوارها چقدر باید حقیر باشند، چقدر حقارت در روح‌شان باید تلنبار شده باشد که طاقت دیدن هیچ راست‌قامتی را نداشته و بکوشند با حقیر کردن همه، بی‌وجودی‌شان را از یاد ببرند... و خب این عبث است. روح بلند حقیر نمی‌شود. آب نخوردنش هم آب ریختن به خوابگه مورچگان است.

آمدم این‌جا که بنویسم ما این روزها را یادمان نمی‌رود. ما یادمان مانده آن تاج‌دار قدر‌قدرت قبلی دسته دسته بچه های این مملکت را فرستاد زیر شکنجه سفلگان ساواک؛ کاش بقیه هم گاهی یادشان بماند دست و صدای شاهانه‌ی حضرتش وقتی داشت می خواند« من صدای انقلاب شما را شنیدم» چطور می‌لرزید .

ز مثل زرشک

2010-11-04T15:25:00.002-07:00

خب آدم یک وقت‌هایی هوا برش می‌دارد. فکر می کند کسی- به فتح کاف قطعن- شده برای خودش. دیگر مثلن یک سری مسائل را حل کرده و... بنا به تجربه به محض اینکه چنین یقینی در فردی ایجاد شد صاحب کائنات به طرز خفنی خودش را موظف می‌داند باد آدم را بخواباند. یعنی هنوز عرقت خشک نشده چنان چپقت چاق است که نه تنها مطمئن شوی مساله ات هنوز حل نشده و برو بینیم بابا که هف‌هش تا سوال جدید هم راجع به خودت می‌ماند روی دستت... کلن مشغول زرشک‌پاک کردنم

ان الانسان لفی خسر

2010-11-02T17:49:00.002-07:00

این روزها آموخته‌ام مرز باریکی هست میان تعهد به خود و تعهد به دیگری. یاد گرفته‌ام وقتی آدم وادار می‌شود یکی از این دو تعهد را زیر پا بگذارد، بهتر است تسلیم صدای اخلاق گرای درون نشده ، پای تعهد به خودش بایستد و الا دیر یا زود مچ خودش را در حالی می‌گیرد که نه به خودش تعهدی داشته نه به دیگری. آدم قبل از هر کسی باید به مرزهای خودش، به خویشتن خویشش وفادار باشد و الا به گمانم از زیان‌کاران است

شفا

2010-10-30T06:47:00.002-07:00

آدم پناه می‌برد به کار، به خیال، به لاک بی‌تفاوتی، به می ... جایی از قصه به بعد، هیچ‌کدام این‌ها دوای درد نیست. همان‌جا، همان‌جاست که آدم باید پناه بیاورد به زخم، به رنج. باید هماغوش شود با درد، با خاطراتی که نفسش را بریده، با زمینی که زیر پایت لمس کرده‌ای به‌هنگام بوسه، به زمانی که چشم‌انتظار آمدنش بودی...جایی از قصه باید پناه برد به زخم، شاید که خون زخم خود شفا باشد

سکوت

2010-10-27T06:34:00.002-07:00

زمانی در یک دایرة‌المعارف کار می‌کردم. یک سری جوان جویای نام دست به قلم بودیم که داشتیم با حداقل امکانات به گمانم کارستان می‌کردیم، این میان مدیرعاملی داشتیم که بسیار باسواد بود و خوش‌خط، خوش صحبت و مهربان و تنها ایرادش آن بود که به حقوق دادن اعتقادی نداشت و یک‌جورایی می‌پنداشت نیروی کار باید بایستد جلوی آفتاب و از طریق فتوسنتز امورات بگذراند. از این گذشته همه چیز خوب بود. شاید خوب‌ترین روزهای کاری‌ام در تمام این سال‌ها... یادم هست وقت‌هایی می‌شد که به اقتضای جوانی شلوغ می‌کردیم، سربه‌سر هم می گذاشتیم یا هر چه، بعد ناگهان آقای رییس می‌آمد وسط تحریریه، پیپش را می گرفت سمت دیوار طوری که انگار مخاطبش دیوار است و بلند می‌گفت« بابا شان کار پژوهشی سکوته» و بعد ما بودیم که ساکت می‌شدیم و سرها باز برمی‌گشت میان کتاب‌ها. آن زمان هنوز مدیرعامل‌ها حتی اگر که حقوق نمی‌دادند جذبه‌ای داشتند...

چرا دارم این‌ها را می‌نویسم؟ از باب سکوت، از باب این‌که اگر جایی روزی رییس آن وقت‌ها را ببینم برایش بگویم فقط پژوهش نیست که شانش سکوت است، چیزهای لامذهبی هستند در این دنیا که جز با صبوری جز با سکوت، از سر نمی‌ گذرند. چیزهایی که شان‌شان سکوت است

شرحی بر کشتی‌سوزان

2010-10-25T02:25:00.002-07:00

وقتی از سوزاندن کشتی‌ها در یک رابطه حرف می‌زنم دارم از چه حرف می‌زنم؟

پیش‌فرضم این است که دلم برای کسی رفته و عقلم نشسته نگاه کرده مشکل لاینحلی ندیده و راه درست نزدیک شدن را یافته و حالا من به دلدار نزدیک شده‌ام. کشتی‌سوزی گمانم اینجا معنا پیدا می‌کند. یعنی وقتی در رابطه‌ای در پی این نیستی که راه فرار برای خودت باز‌نگه‌داری یا شانس رابطه‌داشتن با آدم های دیگر را از خودت نگیری. تمام تمرکزت و توجه ات معطوف به ثمر رساندن همین رابطه است. دلت و تنت به تمامی درگیر است. تمام قد عاشقی می کنی، از مرزهایی می‌گذری که گذشتن از آنها در دوستی یا دوست داشتن صرف توجیه ندارد. بعد از این قصه جایی از رابطه است که می‌ایستی و فضایت را می‌بینی، با همه‌ی دلت عاشقی کرده‌ای و حالا وقت بررسی آنچه که گذشت است. می‌بینی به رغم تمام تلاش تو آیا رابطه در جای درستی است؟ آیا معشوق هم تام و تمام دلش را جانش را تنش را درگیر کرده؟ آیا به رغم این همه دل وسط گذاشتن رابطه درست بالیده؟ اگر جواب مثبت بود ما مزد کشتی‌سوزی را گرفته ایم. اگر نه باز وقت احضار عقل است که ببیند آیا امید به بهبود رابطه هست؟ آیا تلاش برای درمان بیماری‌های رابطه دوسویه است؟ اگر امیدی نیست راه حل کم هزینه خروج از این وضعیت چیست؟

تمام عرض من این بود که جایی از رابطه به گمانم باید آگاهانه و جسورانه به تمامی در رابطه بود، انگار که این اولین و آخرین فرصت ما برای عاشقی است. قبل و بعدش حتمن عقل باید به مدد دل بیاید و البته نباید نگران کشتی سوخته بود که حالا بی کشتی چگونه باز گردیم؟ دل جسوری که جرات کشتی سوزی دارد غیرت کشتی سازی و خروج را هم حتمن خواهد داشت، تردید نکنید. همه‌ی حرف من این است که نکند ما از ترس زخم خوردن، راه فرار نداشتن، ناامن شدن؛ آن فرصت یگانه‌ی تجربه‌ی جان و تن کسی با تمام تن و جان‌مان را از دست بدهیم و کدام ماست که نداند بعضی فرصت‌ها هرگز تکرار نمی‌شوند؟

کشتی‌سوزان

2010-10-24T06:46:00.002-07:00

روایت شده وقتی سربازان مسلمان به فرماندهی طارق بن زیاد از مدیترانه گذشتند و به خاک اسپانیا گام نهادند طارق فرمان داد کشتی‌ها را بسوزانند و در توجیه دستورش گفت: فقط باید به پیشروی فکر کنید در نقشه‌ی ما عقب نشینی جایی ندارد

حالا به گمانم در رابطه‌های عاشقانه ،جایی از قصه به بعد، آدم ها باید مثل طارق باشند. وقتی دل می‌دهی، حکایتت مثل سپاه طارق است که به سرزمینی تازه وارد شده پر از مخاطره. به دنبال امنیت و آسودگی در عشق گشتن نتیجه اش فقط از دست دادن رابطه است. امنیت عشق حاصل در آغوش گرفتن ناامنی است، حاصل دل به دریا زدن و پیش‌رفتن بی نگاه مداوم به عقب، به گذشته...همه‌ی بازی عقل باید قبل از رسیدن کشتی‌ها به ساحل دلدار باشد آن جاست که باید نقشه‌ها طرح شود، ساحل امن شناسایی گردد و تدابیر اندیشیده شود... بعد ساحل اما، آدمی کاش دل بدهد به جوشش عواطف، به غمزه‌های عشق، به حکم تن و قلب. جای عقل امنیت‌اندیش، هر جا که باشد در آن میانه نیست و نتیجه‌ی دخالتش، بیماری رابطه است. در محضر دل، شجاع باید بود و کشتی‌ها را سوزاند

درخشش ابدی یک ذهن پاک

2010-10-23T06:48:00.002-07:00

به گمانم اشتباه است آدم سعی کند تصویر عاشقانه رابطه‌های قبلیش را ازحافظه‌اش محو کند یا اصلن بودن آن آدم‌ها، رابطه‌اش را با آنها، امید و یاس‌ها را انکار کرده بگوید مهم نبود یا آنها نبودند یا...این همان‌قدر غیر مفید است که سال‌های سال خشمگین بودن، دیگران یا بدتر از همه خود را مقصر شمردن و... بنا به تجربه فکر کنم قصه های عاشقانه آدم بد یا نقش منفی ندارد در عوض پر است از آدم های زخمی. این را آدم بپذیرد بخشیدن ساده‌تر است. آن وقت شاید دیگر نیازی نباشد بودن کسی را انکار کنی، این که هنوز جایی در روحت متعلق به اوست، این که کلی خاطرات خوش و ناخوش با او داری و مهرش بر بسیاری از مکان‌ها زمان‌های زندگیت خورده...گمانم آدمی اگر درست پیش برود می‌تواند بدون نیاز به ترک و انکار، خاطره دل‌دادگی را در قلبش نگه‌دارد و حتی با یاداوریشان لبخند بزند بی‌انکه اجازه داده باشد سایه گذشته برای همیشه آینده را در سیطره بگیرد...من که می‌گویم این شدنی است

سپر امید

2010-10-23T01:59:00.002-07:00

زندگی گاهی خیلی تلخ می‌شود و جهان روی بی‌رحمش را نشان آدمی می‌دهد. روی بی‌رحم هستی همیشه کمر شکن است، انگار کن که مادری ناگهان به نوزاد بی‌دفاعش پشت کرده باشد. چند باری در زندگیم این فضا را تجربه کرده‌ام، قصه‌اش فرق می‌کند با تلخ‌کامی های روزمره، نشدن‌های معمول. گویی ناگهان پرت می‌شویم به همان تجربه‌ی تولد، همان تنهایی و بی پناهی...به تجربه می گویم تنها سلاح ما برابر ریزش چنین آواری امیدواری است و لاغیر. امید سپر ماست. امید به خودمان که حتی برابر آوار نشکسته ایم و امید به ناپایداری همین هستی بی‌رحم که می دانیم سختی و اسانی اش همیشه به هم آمیخته است و هیچ وقت یک‌نواخت نیست... زندگی که سخت می‌گیرد فقط امید است که اسانش می کند، آسان طوری که خودمان هم پابه پای جهان به ویرانی خویش برنخیزیم

206

2010-10-22T06:16:00.001-07:00

اولش به ماشین‌های حمل و نقل عمومی علاقمند بود. مثلن یکبار شیفته یک اتوبوس شرکت واحد شد، بار دیگر مچش را در حالی گرفتم که داشت خودش را به یک تاکسی سمند می‌مالید. لانگ جان را می‌گویم، ماشینم. اما جدیدن سلیقه‌اش عوض شده و عاشق پژوهای ٢٠۶ است. پژو مشکی، نقره‌ای و جدیدن خاکستری. تا ٢٠۶ می‌بیند غش می‌کند سمتش. یعنی با یک علاقه شهوانی سعی در بوسیدن نامبرده دارد. امروز باز یک لحظه غافل شدم از یک دویست و شش مخاکستری لب گرفت. لب طرف هم حساس؛ درب و داغان شد. صاحبش نبود. کارت خودم را گذشتم بابت تاوان بوسه لانگ جان...حالا از آن وقت هی دارم خدا خدا می کنم صاحبش غیرتی نباشد و سر ته ماجرا با خسارت هم بیاید. از آن بالاتر نگرانم گر باز هم سلیقه‌اش ترقی کند و برود سراغ بنز و بی‌ام‌و ، من چه گلی باید به سرم بگیرم؟

تیله

2010-10-20T16:27:00.002-07:00

چقدر دزدیدن نگاه

از چشمان تو

لذت‌بخش است

گویی

تیله‌ای

از چشمم به دلم می‌افتد

بانو

با مردی که تیله‌های

بسیار دارد

می‌آیی؟

کیکاووس یاکیده- بانو و آخرین کولی سایه فروش

نور در تاریکی

2010-10-20T02:22:00.002-07:00

این روزها فقط تاریکی نیست، سمت روشنی هم هست: خود این روزهایم را دوست دارم. با آن غم ملایم حاکم بر لحظه‌هایم دوست شده‌ام. خوب می دانم مهمان همین چند روز است و حیف است مهمان با خاطره تلخ برود. از قدم‌های کوچکی که برداشته‌ام خوشحالم. چند صبح است که به رغم تمام فشار درونی و بیرونی با لبخند چشم باز می‌کنم و رو‌ راستش به گمانم این حال به آن آتش سوزان می‌ارزد انصافن

ققنوس

2010-10-18T06:48:00.002-07:00

روز به روز هیزم هیزم رنج جمع می‌شود، آتش می‌گیرد و من سیاوش می‌شوم تا بگذرم از میانش. بعد کمی سکوت است، کمی آرامش و باز بعد آتشی دیگر...راستش دیگر نمی‌ترسم، دیگر به دنبال گلستان شدنش هم نیستم... این نیز بگذرد

نامه های باد- 9

2010-10-17T17:12:00.002-07:00

با نامه نوشتن برای باد، باد را درک نمی‌کنی. برای فهم باد باید بیایی روبرویش آغوش بگشایی و بگذاری بپیچد در جانت. بلندت کند، زمینت بزند تا شاید باد را بفهمی...یادت باشد پسر جان هزار سال نوشتن از باد معادل یک لحظه برابرش ایستادن نیست. این را نفهمی برای همیشه آدم اسیر کلمه می‌مانی، آدمی که بلد است زندگی را بنویسد اما بلد نیست زندگی کند

گل صدبرگ نسرین

2010-10-17T13:56:00.002-07:00

ستوده. نسرین. انفرادی. اعتصاب غذا. فشار برای اعتراف... جهان روزی ما را به یاد خواهد آورد که با بغض با خشم لبخند زدیم تا زندگی زنده بماند: در اوین رجایی‌شهر اهواز

شرط ببندیم؟

2010-10-16T15:41:00.002-07:00

حواس‌مان نیست، شده‌ایم ابی کندو. کافه به کافه خیابان را طی می‌کنیم. عرق مفت می‌خوریم کتک مفت‌تر تا شاید ... حواس‌مان نیست آقا، حواس‌مان نیست

ادای احترام

2010-10-16T06:07:00.002-07:00

سیستم اجتماعی موجود به‌خصوص در فاز زندگی شغلی مبنایش بر نظم، تعقل، ایجاد ارزش افزوده، برنامه‌ریزی و همسانی‌ است. بعد تصور کن آدم‌هایی هستند که در این قالب نمی‌گنجند. عاطفی‌اند، دوست دارند ساعت کارشان دست خودشان باشد، با رییس یا مرئوس بودن راحت نیستند، ازشان آدم کار جمعی و همسانی در نمی‌آید، تک‌رو‌ هستند، در بی‌نظمی همیشه به دنبال نظم می‌گردند و...

خب سیستم همیشه با این آدم‌ها در تنش و تضاد است متقابلن آنها هم عذاب می‌کشند. هستند بعضی هایشان که راه‌های ابتکاری منحصر به فرد خودشان را داشته‌اند برای همزیستی مسالمت‌امیز با جهان مشاغل، بعضی‌هایشان جایی از قصه گفته‌اند به درک و همه چیز را رها کرده‌اند. بعضی ها هم هنوز با خون‌دل مجبورند به تحمل به سبب نیاز

من فقط خواستم بگویم چه احترام فوق‌العاده‌ای قائلم برای آدم‌هایی که روحشان در چنین سیستم کاری، بعضی وقت‌ها خراشیده‌ می‌شود، شاید ساپورت بیرونی هم دارند و کار کردن برای‌شان تلاش بقا نیست ولی فقط و فقط برای این‌که می‌دانند آدم بارش باید به دوش خودش باشد و نه هیچ کس دیگر، مسوولیت این بخش زندگی را به رغم تمام مشقاتش پذیرفته‌اند و روی زانوهای خودشان ایستاده‌اند. احترامی خالص برای این آدم‌ها و تلاش شریف‌شان برای زندگی

پی نوشت: دارم می‌گردم چیزهایی را پیدا کنم که بخاطرشان به تو باید افتخار کرد. دارم می‌گردم رابطه‌ای را احیا کنم که جایی در همان قبل از هفت سالگی من دفن شد. یک‌جایی رسیدم به همین جا که چقدر همه‌ی عمر عذاب کشیدی احتمالن از کار کردن در فضایی که فضای تو نبود اما حتی یک روز هم جا خالی نکردی، پا پس نکشیدی. دستاوردهایت کم بود اما دستت هیچ وقت خالی نبود و گمانم مهم همین است

ادای احترام

2010-10-16T06:07:00.001-07:00

بی‌خانه

2010-10-15T12:41:00.002-07:00

باید بیایم این‌جا کری بخوانم و از لحظه‌ی گل فرهاد مجیدی بگویم و ...خب راستش هیچ‌کدام از این کارها را نمی‌کنم. موقع گل در گیر لوله‌کش بودم و اصلن نفهمیدم جباری کی پاس داد و مجیدی کی گل زد. رابطه‌ی من با لوله‌های خانه‌هایی که در آنها زندگی می‌کنم یک‌جور رابطه آنتاگونیستی است. مرتب با هم در تضادیم. در هر سه خانه آخری که زندگی کردم کارم کشید به بنا و لوله‌کش و غیره

گمانم باید از این خانه بروم. تلفنش مشکل دارد، لوله‌هایش ایضن و یک‌جور لامذهبی از یک جای قصه دیگر انگار خانه من نیست و من حالا این‌جا دوبرابر احساس مستاجر بودن دارم. مهم نیست که صاحب خانه‌ای یا نه، آدم باید در زیر سقفش احساس کند در خانه است و انگار من دیگر این احساس را ندارم. این را حتی دسته‌کلیدم هم می‌داند که هی بی‌قراری می‌کند و کلیدهایش از جا در می‌آیند

اصلن باید یک جایی قانونی باشد که آدم‌ها تا از همسفری مطمئن نشدند نباید خانه‌ی دیگری را اهلی خود کنند. نباید به دیوار خانه‌ی هم تابلو بزنند، میان خانه ظرف بشورند، روی مبل خانه فیلم ببینند...نباید نباید و الا یکی می‌رود و آن که می‌ماند هم بی‌دل است‌ هم بی خانه

قسمت قلب

2010-10-14T06:49:00.002-07:00

آدم دل که می‌بندد انگار قطعه‌ای از سرزمین دلش را می‌بخشد به دل‌دار جوری که تو دیگر صاحب آن قسمت از قلبت نیستی. در مقابل احتمالن صاحب بخشی از قلب معشوقت شده‌ای. رابطه که تمام می‌شود، آدم ها که از هم جدا می‌شوند، قلب‌ها به این آسانی دل نمی‌کنند از هم- گفته بودم قبلن: قلب‌ها قوانین خاص خودشان را دارند- به جای کنده شدن دل سهم معشوق را از سرزمین خودش می‌دهد آن بخشی که در دل او متعلق به خودش بود می‌گیرد و منضم به خود می کند.

همه چیز اگر درست پیش برود بعد از مدتی قلب هر آدم فقط بخش کوچکی از آن خود دارد و مابقی همه قسمت‌هایی از قلب آدم‌هایی است که دوست‌شان داشته و دوستش داشته‌اند. این وسط فقط یک چیز مهم نباید از یاد برود: درست است که تکه‌هایی از قلب دیگران را میان قلب خودت داری اما باید سعی کنی، آگاهانه سعی کنی این قسمت‌های جدید، هرچند عطر و رنگ صاحب اولیه‌شان را دارند، اما با قلب تو، با خاک اولیه سرزمین دلت یکی‌ شوند جوری که همه‌اش بالاخره از آن تو باشد که اگر نه...اگر نتوانی ندانی بلد نباشی خیلی زود می بینی هر قسمت قلبت لبریز گذشته است و برای لحظه‌ی حال و قسمت فردا هیچ نمانده یا اگر مانده آنقدر قسمت کوچکی از قلبت است که توانایی عشق ورزیدن، دل به دریا زدن برای مهر، رویا بافتن ندارد که ندارد

زندگی کردن و نه زنده‌ماندن؛ قلب وسیع، قلب شجاع، قلب یک‌دل می‌خواهد. مساله به همین سادگی را یادمان می‌رود و زندگی‌هامان می‌شود خاکستری، تیره، تنها

دولت کریمه اسلامی

2010-10-13T06:01:00.002-07:00

کم‌کم دارم تبدیل می شوم به یک شرخر حرفه‌ای. سازمان‌های دولتی مثل آب خوردن پول آدم را نمی‌دهند و تو مجبوری اول خواهش کنی بعد التماس بعد دعوا بعد دوباره التماس که بگذارند بروی خواهش کنی و... من فقط دلم می‌خواهم بدانم مثلن رییس دولت یا سایر وزرا هیچ وقت به فکرشان رسیده چه پدری از آدم در می آید برای گرفتن حق خودش؟ می‌دانند سه ماه پول بخش خصوصی را دیر دادن چه بلایی سر ملت می‌آورد؟ مثلن سردار شهردار می‌داند شش ماه پول مردم را ندادن و تازه گردن کلفتی هم کردن امر رایج دستگاه زیر مجموعه شان است؟

بعد این شازده ها می‌خواهند جهان را هم این طوری مدیریت کنند؟ بعد آقای دکتر خلبان شهردار مملکت را هم مثل شهرداری می‌خواهد اداره کند؟ بخش خصوصی را قرار است سر ببرید لطفا اعلام بفرمایید که از ساخت اتوبان تا فروش کش‌تنبان در انحصار قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا و سایر دوستان است و خلاص... ما هم انقدر خون خودمان را کثیف نکنیم، التماس و خواهش نکنیم. برویم بنشینیم ور دل والده‌ی ماجده‌مان و دیگر هیچ

پی‌نوشت: آدم می‌شناسم با شهرداری کار می‌کرد. از یک‌جایی به بعد صورت‌حساب‌هایش را پرداخت نکردند. گفتند حالا شما این دستگاه را هم تحویل بده، پول همه را یک‌جا بگیر، آن دستگاه را هم ایضن. هی قرض گرفت کار شهرداری را راه انداخت. بعد از شش ماه پولش را ندادند. چک‌ها یک به یک برگشت خورد. از دست طلب‌کارها فراری است، همسرش درخواست طلاق داده و حالا بعد از این همه وقت دستگاه متبوع سردار دکتر خلبان محمد باقر قالیباف دارد ده میلیون ده میلیون طلب میلیاردی این ادم را پرداخت می‌کند. با هم حساب کردیم احتمالن دو سال دیگر با فرض دریافت هفته ای ده میلیون می‌تواند طلبش را از شهرداری ام‌القرای جهان اسلام بگیرد...سعی‌تان مشکور به خدا

تجربه‌ی نو

2010-10-12T17:55:00.002-07:00

گفته بودم من آدم تجربه‌ام؟ یعنی پیش فرضم این است که به من فرصت محدودی داده‌اند به اسم زندگی و در این محدوده باید تا می‌توانم حس‌ها، فضاها و ایده‌های متفاوت را تجربه کنم حالا خواه در زندگی درونی و خواه در جهان بیرونی. مرزش کجاست؟ آن‌جایی که به خودم یا دیگران صدمه نزنم یا صدمه غیر قابل جبران نزنم. بعضی وقت‌ها نتوانسته‌ام و زخم زده ام و رنج برده‌ام این اواخر گمانم کمی- فقط کمی- عاقل‌تر شده ام و هزینه‌ی تجربه‌هایم مدیریت شده‌تر بوده... حالا چرا دارم این حرف‌ها را می‌زنم؟

گمانم مجالی پیدا شده برای یک تجربه‌ی جدید. راستش هیجان‌زده‌ام. فارغ از نتیجه‌ی تجربه از این‌که شانس روبرو شدن با آن را دارم خوش‌حالم. هیچ تصوری از تاثیری که بر زندگیم می‌گذارد ندارم فقط می‌دانم احتمالن فضای زندگی‌ام قبل و بعدش دیگر شبیه هم نمی‌شود...همه‌ی این حرف‌ها به کنار: سلام تجربه‌ی نو

خواستن‌خاطر

2010-10-12T14:07:00.002-07:00

یادم هست اولین بار که عاشق شدم و قصه جدی شد، خواستم برای مادرم تعریف کنم که دل‌داده‌ام. نگفتم دوستش دارم یا عاشقشم یا...گفتم «خاطرشو می‌خوام». اصلن نمی‌دانم این اصطلاح در آن لحظه‌ی سخت چطور بر زبانم آمد که دوستش دارم معقول‌تر بود و عاشقیت پرشورتر. انگار خودش آمد نشست میان کلامم و گفتمش... با خودم فکر کردم خاطرخواه بودن اگر عاقبتش بشود خستگی خاطرات، خو کردن به خاطره... مباد چنین خطی چنان خالی بر هیچ خاطری، مباد

زندان شخصیت

2010-10-11T06:13:00.000-07:00

دیدم دوستی امروز در وبلاگش نوشته روزی در کودکی مشغول حرف زدن با مادرش شده و وقتی سکوت او را دیده پرسیده« مامان من زیاد حرف می زنم؟» و مادر سکوت کرده و کودک دیگر او را شریک رازهایش نکرده. کودک امروز زنی بزرگ و بالغ و تواناست اما هنوز نمی تواند با مادرش حرف بزند، درد‌دل کند و ارتباط برقرار سازد و من حتی حدس می‌زنم این عدم توانایی در گفتگوی عاطفی فقط دامنه‌اش به مادر ختم نشود و به تمام آدم ها مهم زندگیش توسعه یافته باشد...

بدترین بلایی که شخصیت جعلی ما برسرمان می آورد این است که به صورت کاملن ناخوداگاه وادارمان می‌کند در موقعیت‌های مشابه رفتار یکسان نشان دهیم بی‌انکه فکر کنیم هرچند موقعیت مشابه است اما ما دیگر همان آدم نیستیم، ما فرق کرده‌ایم. ما بزرگ‌تر، بالغ‌تر و متفاوتیم و قرار نیست لباس ناشی از یک زخم در کودکی یک عمر به تن ما باشد. آدم‌هایی را دیده‌ام که بر اثر یک زخم در گذشته تمام آینده‌شان را اسیر بوده‌اند. تمام عمرشان ابراز عاطفی نداشتند، درد‌دل نکردند، با تن‌شان غریبه بودند، از صمیمیت می‌ترسیدند و بدتر از همه آدم‌هایی را دیده‌ام که به این زخم و به این‌گونه بودن‌شان افتخار می‌کردند

راستش این وقت‌ها حسم می‌شود شبیه حس سهراب وقتی می‌دید حوری، دختر بالغ همسایه، زیر کمیاب‌ترین نارون روی زمین فقه می خواند و دلش به اندازه یک ابر می‌گرفت... حق آدم‌ها نیست این‌طور اسیر باشند، این‌طور اجازه دهند گذشته آینده‌شان را اسیر کند و از همه بدتر به این اسارت ببالند...حق‌شان نیست، حق‌مان نیست به خدا

پی نوشت ١: باورم کنید که یک وقت‌هایی برای خودم هم به همین اندازه دلم می‌گیرد

پی‌نوشت٢: این نوشته دوستی را رنجاند. دلخور شد بابت تعمیم، قضاوت و ترحم...راستش چیزی که از آن حرف زدم انقدر در همه‌ی آدم‌ها مشترک است که تعمیم ندادن را غیر ممکن می کند. همه‌ی آدم ها اسیر این شخصیتند و تفاوت‌شان در نوع شخصیت و مهم‌تر از آن در شکل مواجهه با شخصیت است. چیزی که این همه عام باشد ترحم بر نمی‌دارد و... اما جدای از همه این حرف‌ها من اشتباه کردم بدون اجازه گرفتن از آن دوست در مورد تجربه‌ی شخصی‌اش نوشتم. اشتباه کردم و بابتش معذرت می‌خواهم. راستش اصلن جدا از این‌که حق با کیست واقعن از ته دل متاسفم که دوستی را ناخواسته رنجاندم. کاش عذر خواهی‌ام را بپذیرد

فروپاشی فرانسه

2010-10-10T17:59:00.000-07:00

گویند در جنگ دوم روس و ایران وقتی قشون روس به تبریز وارد شد و مصمم بود به سمت میانه حرکت کند، دولت ایران خود را در مقابل کار تمام شده ای دید و ناچار شد شرایط صلحی که دولت روس املا می کرد بپذیرد. فتحعلی شاه برای اعلان ختم جنگ و تصمیم دولت در بستن پیمان آشتی، بزرگان کشور را خبر کرد و به آنها فرمود: اگر ما امر دهیم که ایلات جنوب با ایلات شمال همراهی کنند و یکمرتبه بر روس منحوس بتازند و دمار از روزگار این قوم بی ایمان برآورند چه پیش خواهد آمد؟ حضرات که در این کمدی نقش خود را خوب حفظ کرده بود تعظیم سجده مانندی کرده و گفتند:«بدا به حال روس!! بدا به حال روس!!» شاه مجددا پرسید:«اگر فرمان قضا جریان شرف صدور یابد که قشون خراسان با قشون آذربایجان یکی شود و تواما بر این گروه بی دین حمله کنند چطور؟» جواب عرض کردند:«بدا به حال روس!! بدا به حال روس!!»
اعلیحضرت پرسش را تکرار کردند و فرمودند:«اگر توپچی های خمسه را هم به کمک توپچی های مراغه بفرستیم و امر دهیم که با توپ های خود تمام دار و دیار این کفار را با خاک یکسان کنند چه خواهد شد؟» باز جواب: «بدا به حال روس!! بدا به حال روس!!».
شاه تا این وقت روی تخت نشسته پشت خود را به دو عدد متکای مروارید دوز داده بود. در این موقع دریای غضب ملوکانه به جوش آمد و روی دوکنده زانو بلند شد شمشیر خود را که به کمر بسته بود به قدر یک وجبی از غلاف بیرون کشید و این دو شعر را به طور حماسه با صدای بلند خواند:
کشم شمشیر مینایی / که شیر از بیشه بگریزد
زنم بر فرق پسکوویچ / که دود از پطر برخیزد
مخاطب سلام با دو نفر که در یمین و یسارش رو به روی او ایستاده بودند خود را به پایه عرش سایه تخت قبله عالم رساندند و به خاک افتادند و گفتند:«قربان مکش، مکش که عالم زیر و رو خواهد شد.» شاه پس از لمحه ای سکوت گفت:«حالا که اینطور صلاح می دانید ما هم دستور می دهیم با این قوم بی دین کار به مسالمت ختم کنند.»

شرح زندگانی من- عبدالله مستوفی

پی نوشت: احتمالن آقای مستوفی شگفت زده می شدند اگر می‌شنیدند یکصد و اندی سال پس از خاقان گیتی‌ستان قاجار، نابغه‌ای چون حضرت دکتر محمدرضا رحیمی، معاونت اول ریاست دولت، در جلسه‌ای قصد قیامت کرده می‌فرماید« اقتصاد فرانسه با یک اخم ایران از هم پاشیده و به یکصد سال پیش باز می گردد»...کلن تقبل الله

تمکین

2010-10-08T11:46:00.000-07:00

کم و بیش دو هفته است که «نشانه‌ها» از من چیزی می‌خواهند. نگفته بودم من به «نشانه‌» باور دارم؟ به گمانم غیر از خرد خوداگاه انسان، خرد و اراده‌ای متفاوت، باسطحی دیگر از انرژی، در جهان ساری و جاری است. راستش نمی‌دانم از کجا می‌آیند. قبل از این دو هفته شاید برابر این سوال برای‌تان می‌گفتم نشانه‌ها زبان گویای خرد ناخوداگاه جمعی انسان هستند و با مجموعه‌ای از افکار، عواطف، تصاویر ذهنی، خواب‌ها و رویاها، وقایع هم‌زمان و...در بزنگاه‌های مهم زندگی راه را نشان می‌دهند. حالا راستش به این جوابم شک دارم. چیزی که نشانه‌های این چند وقت از من می‌خواهند چنان خلاف فطرت ناخوداگاه من است که به شک افتاده‌ام واقعن می‌شود بنیان نشانه را بر خرد ناخوداگاه جمعی استوار دانست؟

هر چه که هست حالا به یقین می‌دانم چه از من می‌خواهد. می‌دانم باید چه بکنم و آن‌قدر این نشانه‌ها تکرار شده اند و صریح‌اند که راه هر گونه تاویل و تفسیر مطابق میل خود بسته است. برخلاف همیشه که بنا به تجربه‌ام زبان نشانه‌ها از دوپهلویی و ابهام مملو می‌باشد این بار همه چیز ساده و صریح جلوی چشمم است. چیزی که می‌خواهند برایم دشوار است. سخت‌ترین چیزی که شاید می‌شود از من خواست. برای همین شاید به رغم آشکار بودن همه چیز دو هفته طول کشیده تا بیایم بنویسم انگار وقتش است اطاعت کنم. قصدم تمکین برابر این نشانه است و نمی‌دانم چرا، نمی‌دانم چرا فکر می‌کنم این خود بزرگترین ماجراجویی زندگی من تا به امروز می تواند باشد...کاش که بشود، کاش بتوانم

آقای نویسنده

2010-10-07T12:27:00.000-07:00

به گمانم ادبیات برنده جنگ آخرالزمان شد، گفتگو در کاتدرال پایانی خوش یافت و یک عمر موج آفرینی قدر دید، اعضای آکادمی نوبل بالاخره کتاب خواندند و یادشان آمد بعد از چند سال انتخاب نویسندگانی که با نوبل معتبر می‌شدند زمان آن رسیده کسی را برگزینند که نامش به نوبل ادبیات اعتبار دهد: مردی که حرف می‌زند، بانی سور بز، ماربو بارگاس یوسا

پی نوشت: خوشحالم.

عنقای قاف غربت

2010-10-07T02:41:00.000-07:00

«برای اشک غصه مباید خورد، هزار هزار بار اندوه بدرقه راه آن بغضی که امان اشک شدن نمی‌یابد»

اینو یه آدم عاقل برام تعریف کرد

نامه‌های باد- هشت

2010-10-05T14:15:00.000-07:00

یک بار، یک بار که جانش بود و جایش یادم بیانداز برایت بنویسم خستگی چیز لامذهبی است. خسته نشو پسر جان، لااقل با تنهایی، تا تنهایی... خسته نشو!

طغیان

2010-10-04T12:49:00.000-07:00

طغیان. می‌دانی برای من یکی لااقل بار معنایی با شکوهی دارد. در ذهنم طغیان کردن انگار یعنی بر بلندای قله‌ای ایستادن و جهان را به مبارزه طلبیدن... اشکال شاید همین ‌جاست: جهان را به مبارزه طلبیدن، روبروی ارزش های خانواده، فرهنگ، سنت ایستادن؛ طغیانی توخالی است مگر این‌که فرد آنقدر جسارت داشته باشد که علیه وضع موجود خودش، عادت‌ها و باید‌هایش، مرزهای روح و تنش مدام طغیان کند و صحت‌شان را زیر سوال ببرد. تا با خودت سرکشی نکنی، سرکش نیستی... و من دلم می‌گیرد، به راستی دلم می‌گیرد وقتی خودم یا بقیه را دچار توهم طغیان می‌بینم، گوسفند واره‌‌ای در لباس ببر، اسیر هزار و یک عادت، هزار و یک سکون موجه... نمی دانم که بود که می‌گفت خدا انسان را افرید و انسان توجیه را. یاغی اول علیه توجیهات درونی خودش قیام می‌کند. تازه آن وقت به فعلش می‌شود گفت طغیان

در فراسوی مرزهای تنت

2010-10-03T15:41:00.000-07:00

لحظه‌ای هست بعد بوسه، همان وقتی که لب‌ها از هم جدا شده اند و روحت مشغول مزه مزه کردن طعمی است که چشیده...لحظه ای هست بعد بوسه که پیکرها از هم کمی فاصله می‌گیرند و چشم‌ها جایگزین لب‌ها می‌شوند. آن چشم در چشم شدن، آن درهم آمیختگی شهوت و شرم، آن نگاه به گمانم جان رابطه است

سین سرنا

2010-10-03T03:50:00.000-07:00

داشتم فکر می‌کردم با خودم، به روابطم و دیدم ته ماجرا انگار قصه این بوده که« مرا دوست داشته باشید تا به یمن عشق شما من قادر شوم خودم را دوست داشته باشم»...انگار این گسست من از من چنان جدی بوده که فقط وقتی با چشمهای زنی که دوستم می‌داشته به خودم نگاه می کردم قادر بودم بارقه عشق را ببینم

این خب گمانم سرنا را از سر گشادش زدن است. حالا دارم سعی می‌کنم درست سرنا بزنم. خودم بیشتر و بیشتر خودم را دوست داشته باشم تا جایی که ایینه گواهی دهد هی فلانی چه خوش دوست داری خویشتنت را

دلم

2010-10-01T15:49:00.000-07:00

عشق با سر مدارا می‌کند

و دل را

از پا در ‌می‌آورد

دلم

پرتقال خونی وسط میدان جنگ

گردوی نارسی که دست را سیاه می‌کند

شاخه‌ای که پرندگان را رنج می‌دهد

دلم

باران دیوانه در پناه دو کوه

غلامرضا بروسان- مرثیه برای درختی که به پهلو افتاده است

شهرزاد

2010-09-30T15:00:00.000-07:00

آدم است و اندوهش... و ببین ما چه خیابان‌های این شهر را در اندوه تعمید داده‌ایم، ببین چه با هر قدم بار تلخی را بر دوش معابرش گذاشته‌ایم. ببین ببین شهر بارها با ما گریسته، خندیده، پناه هراس‌مان شده ...ببین که دیوارهایش شانه رفیق به وقت گریه، بن‌بست‌هایش حرم امن بوسه‌های بی‌گاه و غروبش غم‌خوار غربت دل‌دادگی‌های بی فرجام...این شهر شهر مادر، شهر هم‌دل، شهر تنها، شهر اندازه‌ی اندوه من است

رازهای روح

2010-09-29T06:23:00.000-07:00

به گمانم روح هر مردی رازهایی در باره زنان دارد که ذهن آگاهش از آنها مطلع نیست. ناگهان می‌بینی دلت رفته برای زنی و نمی‌دانی چرا. دلت می‌خواهد لمسش کنی، تنش را، روحش را، دلت می‌خواهد بگویی بیا بنشین روبرویم می‌خواهم تماشایت کنم، دلت می خواهد...

بارها پیش آمده که چنین فضایی را تجربه کرده، خود را در حالی یافته‌ام که جذب میدان ناشناس مغناطیسی زنی شده‌ام بدون آنکه بدانم چه در او مرا این همه جذب کرده...حتی شده شدید جذب زنی شده‌ام که با تمام معیار های زیبایی شناسایی ذهن خوداگاهم در تضاد بوده...چند بار که نشسته‌ام و کندوکاو کرده‌ام که جذب چه شده ای مرد، دیدم قصه حکایت یک لبخند، یک لمس کوچک، یک جور لباس پوشیدن خاص، کرشمه کوچک چهره یا مسائلی در همین حد بوده اما میلی که پشتش آمده هیچ تناسبی با محرک نداشته است...بعد می دانی آدم ها از یاد می‌روند و تنها وقتی به یادشان می آوری که همان لمس کوچک دست ها، پشت چشم نازک کردن شوخ طبعانه یا ملاحت لبخند ناغافل از ناکجا فضای ذهنت را پر می‌کند تا تو بمانی یک راز، رازی که فقط روحت از آن خبر دارد

تن

2010-09-28T07:23:00.000-07:00

میان تمام ابراز علاقه‌ها؛ دوست دارم، عاشقتم، دلم برات تنگ شده و می‌خوامت؛ به گمانم این آخری بیش از همه نشان تن با خود دارد. در لحظه‌ی اکنون است، انسانی و داغ و تن‌طلب در عین حال شرمگین و ملایم . خودش می‌داند که نشسته جای هزار واژه‌ی بی‌باک که دل گفتن یا نوشتن‌شان نبوده، شرم نگذاشته، سنت سنگینی کرده و تو، توی دلداده ، همه را خلاصه کرده ای در همین یک کلمه، در می‌خوامت.

تن آدمی شریف است به صرف این‌که تن آدمی است و نه به خاطر هیچ معنویت تحمیلی. خواسته‌های تن هم به صرف انسانی بودن‌شان شرف دارند، شرافتی ذاتی که متجلی می‌شود در همان «می‌خوامت»... تا آنجا که من فهمیده‌ام بسوده ترین نوع ابراز علاقه است این کلمه، بی هیچ ابهام و غل و غشی که بشود فکرش را کرد: تنت را روحت را بودنت را، می خواهم، همین حالا می‌خواهم... مابقی همه‌اش شرح اضافه است

عشق و قدرت

2010-09-27T07:49:00.000-07:00

جایی خواندم که هدف مردها از حضور در حوزه معنوی، کسب قدرت است و هدف زن‌ها دریافت عشق. یعنی مردها می‌خواهند قدرت بیشتری داشته باشند و زن‌ها عشق بیشتری دریافت کنند. با خودم فکر کردم در نهایت مرد آن قدرت بیشتر را لازم دارد برای دریافت عشق و زن آن عشق را می‌خواهد تا حس قدرت کند. انگار یونگ حق داشت وقتی می‌گفت ضدین در اوج خود به یکدیگر تبدیل می‌شوند

کرامت کار

2010-09-25T18:12:00.000-07:00

فرق می‌کند کار با کار. کار وقتی دل وسط باشد عشق است، زمان را گم می‌کنی وقتی مشغول کار دلی، خستگی‌اش هم خواستنی است، جای ترس شوق است که کار را پیش می‌برد. اما وقتی کار مدیون غم نان شد، وقتی گذاشتی ترس برایت تصمیم بگیرد، وقتی یادت رفت هدف از کار نه کسب پول که خلق رضایت است آن وقت محکومی به متوسط بودن، به اندوه، به دلهره. آن وقت حسرت است که حکومت می‌کند: حسرت برای عمری که صرف کاری بی شادمانی شد، حسرت برابر هر کس که شجاع‌تر از تو بوده و جسارت طغیان و دل به دریا زدن داشته...این روزها راستش زیاد از خودم می‌پرسم کاری که مشغول انجامش هستی واقعن دلت را روشن می کند؟ حواست هست که عمر پرشتاب می‌گذرد؟ حواست هست که فرق می‌کند کار با کار؟

بعد از قادسیه

2010-09-24T12:55:00.000-07:00

از تنهایی مگریز

به تنهایی مگریز...

شعر مارگوت بیکل را با ترجمه‌ی احمد شاملو می ‌خوانم و با خودم فکر می‌کنم تمام این سالیان اخیر را انگار فقط در گریختن گذراندم. از تنهایی، به تنهایی... نمی‌دانستم ترس تنهایی خودش تولید تنهایی می‌کند. حالا گمانم برای نخستین بار آماده ام بگذارم هر چه پیش آید خوش آید. راستش برای نخستین بار در دو سال گذشته این یکی دو روزه حس کردم آرامم...

گهگاه تنهایی را بجوی و تحمل کن

و به آرامش خاطر

مجالی ده

پی نوشت: روبرو شدن با قادسیه یک خوبی بزرگ دارد. همان وقتی که صورتت بر خاک است، دقیقن در همان زمانی که رویاهایت بر باد رفته و مغلوب بزرگترین ترست هستی، ناگهان می‌بینی دیگر نمی‌ترسی، می‌فهمی ازین بدتر نمی‌شود، نشده و تو هنوز زنده ای، سرپایی، بر قراری...گمانم قادسیه مثل هر پدیده دیگر نیمه روشنی هم دارد. این روزها روشناییش را دوست دارم

یادداشتی برای دختران فردا

2010-09-23T19:02:00.000-07:00

با یک مرد که می‌رقصی توی چشم‌هاش نگاه کن؛ بگذار برای آن چند لحظه جهان را با چشم های تو، در چشم‌های تو ببیند. بگذار برای آن چند دقیقه خیال کند تو تنها زن زمینی...بگذار زنانگیت را باور کند دختر جان!

دوره آموزشی یونگ

2010-09-21T17:53:00.000-07:00

مصری‌ها اسطوره معروفی دارند که به نام داستان ایزیس و اوزیریس مشهور است. گی کورنو، روانشناس پیرو مکتب یونگ، بر اساس این اسطوره کتابی نوشته و من بر مبنای آن کتاب و یک سری منابع دیگر، دوره ای آموزشی طراحی کرده‌ام که قبلا یک بار تدریس شده و به گمانم موفقیت آمیز بوده...بر مبنای این دوره ما هم‌سفر اوزیریس و ایزیس در طول سفر افسانه‌ای‌شان می‌شویم و با مفاهیم اصلی مکتب روان‌شناسی تحلیلی یونگ آشنا می‌شویم. آموختن در مورد ناخوداگاه جمعی و فردی، درک مفهوم کهن‌الگو، آشنایی با کهن‌الگوهای پرسونا، سایه، آنیما و آنیموس از اهداف این دوره است

ضمن این دوره آموزشی؛ مصریان باستان، یونگ، کورنو و شخص بنده خواهیم کوشید به سوالاتی مانند (چرا احساس خوشحالی نمی‌کنیم؟ تفاوت موفقیت با شادکامی چیست؟ چرا یک‌سری حوادث مشخص تلخ مدام برای ما تکرار می‌شود؟ چرا وارد روابط عاطفی غلط می‌شویم؟ افسردگی، حسادت، خودشیفتگی و سایر هیولاهای درون چرا و چگونه به وجود می‌آیند و چطور می‌شود این تهدید‌ها را به فرصت تبدیل کرد؟ چطور زخم های گذشته ما تبدیل به تقدیر آینده شده اند و راه رهایی چیست؟) پاسخ عملی و کارامد دهیم

شروع دوره دهه اول مهر ماه، مدت دوره دوازده جلسه سه ساعته، مکان دوره یوسف آباد، ظرفیت هر کلاس حداکثر ده نفر، ساعت برگزاری پنج و نیم تا هشت و نیم عصر خواهد بود. برای دریافت سیلابس کامل هر دوره و اطلاع از جزئیات بیشتر لطفا با آدرس ای میل amir.kamyar@gmail.com تماس بگیرید.

ناامیدی

2010-09-20T16:04:00.000-07:00

برخلاف ایده رایج، نه امید که به معنای درست کلمه ناامیدی است که شرط خوشبختی واقعی به شمار می‌رود...امید داشتن بنا به تعریف، نه خوشبخت بودن بلکه به معنای منتظر بودن، نداشتن، اشتیاق داشتن به شیوه‌ای ناکام و ارضا نشده است. امیدواری یعنی اشنیاق در عین عدم بهره‌مندی، ندانستن و نتوانستن...

انسان و خدا یا معنای زندگی- لوک فری- عرفان ثابتی- ققنوس

پی نوشت: کلام بالا را شاید نتوان فهمید بی انکه به یاد آورد تا به چه حد مکرر، لذت لحظه ی حال را حرام ترسی در آینده یا مشروط به خوشی خیالی کرده ایم که هرگز محقق نشده است

چندین هزار امید بنی آدم

2010-09-20T06:10:00.000-07:00

تاریخ که بخوانی مملو است از شکست‌ها و پیروزی‌ها. ملت‌ها جنگیده‌اند، برنده یا بازنده شده‌اند و تاریخ مثل یک موج بر دوش انسان‌ها بالا و پایین رفته و صعود و نزول داشته است. حالا این بین بسی شکست‌ها می‌بینی که به رغم همه دشواری و تلفات، فقط یک شکستند: مثل تمام شکست‌های ایران در جنگ با روم که فوقش منطقه‌ای از دست می‌رفت یا منفعتی به خطر می‌افتاد. اما هستند شکست های لامذهبی که فاجعه اند، بنیاد بر باد می‌دهند و همه چیز به قبل از آنها و بعد آنها تقسیم می‌شود: مثل شکست قادسیه که ملتی هنوز با عواقبش دست به گریبان است.

می‌خواهم بگویم حس می‌کنم قادسیه‌ام را باخته‌ام و هیچ تصویری ندارم که چطور می‌خواهم با پیامدهایش روبرو شوم... عمق فاجعه فلجم کرده جوری که حتی نمی‌توانم واکنش نشان دهم. زمین خوردن کم نداشتم در زندگیم و هر بار زمین انگار به من انرژی داده برای باز برخاستن، این دفعه اولین بار همه عمرم شاید باشد که دلم نمی خواهد بلند شوم... بلا روزگاری است انگار

در ستایش احتیاج

2010-09-18T14:16:00.000-07:00

فرق می‌کند احتیاج با احتیاج. زمان‌هایی هست که آدمی برای سرپا ایستادن، برای بقا، برای حوزه‌های عاطفی یا مادی زندگیش محتاج دیگران است و بی‌حمایت نمی تواند سرپا بماند. این احتیاج به گمانم فلج کننده و غیر بالغانه است اما اوقاتی را می‌شود شمرد که فرد مسوول زندگی‌اش هست. بار رضایت معنوی و مادیش را به عهده گرفته و شانه‌هایش را زیر بار زندگی داده به تمامی. این وقت‌ها گاهی آدم احتیاج دارد به دوست، معشوق، همدل تا بشود بار را موقت، خیلی موقت، به دوش او گذاشت، خستگی در کرد و بازگشت و باز مسوول همه‌چیز شد.

از نشانه‌های بلوغ است به گمانم که فرق این دو را بدانی. بدانی بار جهان بعضی وقت‌ها سنگین‌تر از آن است که بشود یک‌تنه تابش آورد. باید بلد باشی این اوقات بطلبی و بگویی «ببین خسته‌ام بیا یک گوشه‌اش را بردار». بگویی« ببین بیا بمان باش». این هیچ ربطی به استقلال یا وابستگی ندارد. این فقط پذیرش بالغانه یک حقیقت است که انسان بی‌دیگری که دوستش بدارد از هر معنایی تهی است: بی‌دیگری که با دلش شریک گاه‌به‌گاه بار هستی شود. آدم بالغ، آدم مستقل، می داند امروز او تکیه کرده و فردا همو تکیه‌گاه خواهد شد. می‌داند جهان در همین داد‌و‌ستد‌های عاشقانه‌اش قابل تحمل است. می‌داند این نشانه ضعف نیست، نماد قدرت است. می‌داند فرق می‌کند احتیاج با احتیاج.

تا یادم بماند

2010-09-14T15:55:00.000-07:00

بلوغ یعنی مسوولیت زندگی را پذیرفتن. مسوولیت یعنی یا بی‌اعتراض و غرولند بپذیر یا طغیان کن، هزینه‌هایش را بده و تغییر پدید آور... فکر می‌کنم هنوز هم در زندگیم دارم جاهایی بیشترین هزینه را می‌دهم که بالغانه رفتار نمی‌کنم: هم برابر شرایط سر خم می‌کنم و هم از جهان دل‌خور می‌شوم که چرا رعایت مرزهای مرا نمی‌کند

مسوولیت یعنی این که بدانی مامور مراقبت از مرزهایت فقط و فقط خود تویی، محل پرداخت هزینه‌ها هم فقط از کیسه‌ی ملوکانه توست. آدم عاقل و بالغ هم کسی است که هم چوب نخورد و هم پیاز...نوشتم تا یادم بماند لاف نزنم، هنوز خیلی مانده تا یاد بگیرم مسوول زندگیم فقط و فقط منم

در راستای کمک به اقتصاد دانان

2010-09-13T09:30:00.000-07:00

١- کشوری صددرصد تخیلی را فرض بفرمایید. حالا باز هم از قوه تخیلتان کار بکشید و فرض کنید کشور فوق که اسمش را مثلن می‌گذاریم ایکس، همسایه‌ای دارد به نام ایگرگ که این ایگرگ از یکسو درگیر جنگ داخلی است و از سوی دیگر نود و سه درصد مواد مخدر جهان را تولید می‌کند

٢- جنگ‌سالاران کشور ایگرگ برای ادامه نبرد نیاز به اسلحه دارند. در کشور ایکس هم احتمالن ممکن است کسانی یافت شوند که آمادگی فروش سلاح را داشته باشند. بعد چه اتفاقی می‌افتد؟ شورشیان کشور ایگرگ مواد مخدر را با اسلحه تاخت می‌زنند. عناصر خودسر کشور ایکس هم مواد مخدر را تبدیل به پول می‌کنند. تا اینجا همه چیز امن و امان است

٣- دردسرها از گور دهکده جهانی و سیستم پولی بین‌المللی بلند می‌شود. پول ناشی از تجارت اسلحه و مواد مخدر، پول کثیف است و باید جایی غسل داده شود تا از گیر و گرفت جهانی در امان ماند. فرض کنید ایکس و ایگرگ همسایه‌ای دارند به نام سه‌پی که قبلن با سرمایه‌گذاری در صنعت شکوفای ساختمانش می‌شد پول ها را شست. بعد خدا لعنت کند این اقتصاد جهانی امپریالیستی را که با رکودش, بازار مسکن سه پی را به اضمحلال کشانده پس چاره چیست؟

۴- حالا شاید کشور ایکس بازار بورس در رکودی داشته باشد که بشود فعالش کرد، بازار بورسی که ربطی به اقتصاد جهانی ندارد و از نشیب و فراز بازار های بین‌المللی در امان است. پس بیایید حدس بزنیم پول کثیف اما تازه نفس و قوی وارد بازرهای بورس کشور ایکس شوند و ناگهان در حالی که اقتصاد کشور ایکس در رکودی عمیق است شاخص بورسش ظرف شش ماه پنجاه درصد ترقی کند. پول ناشی از سوداگری مرگ‌زای اسلحه و مخدر تبدیل به سهام قانونی بازار بورس کشور ایکس شده است. و سهامداران تازه نفس با فروش مجدد سهام خود باز پولی نو برای معامله اسلحه برابر مواد مخدر به دست می آورند . جنگ داخلی در کشور ایگرگ ادامه می‌یابد و عناسر خودسر در کشور ایکس روز به روز گردن‌کلفت‌تر می‌شوند

۵- این وسط بیچاره اقتصاد‌دانان که دارند دق می کنند تا دریابند چرا کشوری بااقتصاد رو به فروپاشی مثل ایکس، پیشتاز رشد شاخص بورس ارواق بهادار در جهان شده است. ولش کنید علمای اقتصاد، به جای حساب و کتاب کمی تخیل کنید. همه چیز به همه چیز می‌آید

پی نوشت: کشف هر گونه شباهت میان ایکس و ایگرگ و غیره, با کشور‌های آشنا ناشی از بیماری ذهنی خواننده بوده و ملهم از جنگ نرم و ناتوی فرهنگی است

هیهات

2010-09-12T02:41:00.000-07:00

تلخ دو سه روزی بود...کاش تلخ دو سه سالی نشود. عرض دیگری ندارم

ت مثل...

2010-09-09T02:44:00.000-07:00

ذات یک آدم‌هایی تنها و مجرد است. بخشی از بدنه نیستند. جهان برای‌شان «ما و بقیه نیست»، «من و بقیه است». خب این آدم‌ها معمولن برای تنهایی‌شان مثل شیر می‌جنگند، مستقل بودن‌شان مثل نفس واجب است و تلاش بزرگ زندگی آنها خلاصه می‌شود در یافتن راهی برای تعادل میان این میل به انزوا و غریزه انسانی صمیمیت و حضور در جمع...حالا بیایید برمبنای تصویر بالا تصورشان کنید وقتی در رابطه‌ی عاطفی‌اند. وقتی از رابطه حرف می‌زنیم به فضایی اشاره می کنیم که فردیت کلن در کم‌رنگ‌ترین حالتش قرار می‌گیرد. جو رابطه اصل و اساسش بر پیوستن است و یکی شدن. طبیعی است آدم‌های طایفه‌ی تنهایی برابر این شرایط حس کنند در معرض تهدیدند. خواه ناخواه رابطه به تنهایی آدم‌ها تجاوز می‌کند. حالا یک وقت‌هایی ماحصلش لذت است و گاهی رنج. معیار رنج و لذت هم حال درونی آدم‌هاست. آدم‌های تنهایی ذاتن مستعد رنجند مگر...

مگر وقتی که پای کیمیای عشق وسط باشد. یعنی آن جاذبه‌ای که رابطه را غنی کرده چنان داغ و سرکش و شهرآشوب باشد که بچربد بر آن میل غریزی به انزوا که برای آدم‌های‌تنهایی مثل غریزه بقا عمل ‌می‌کند. اصلن راستش را بخواهید من فکر می‌کنم اولین عاشق‌های جهان، آدم‌های اهل عشیره‌ی تنهایی بودند و عشق حاصل تلاش طبیعی آنها برای بقا و شاید یک جور جهش ژنتیک که نشر نسل‌شان را ممکن می‌کرد. اگر برای بقیه دوست‌داشتن شرط لازم و کافی باشد تا پیوند را تجربه کنند، قصه‌ی قبیله تنهایی فقط با عشق از غصه رها می‌شود و کیست که نداند چه فاصله‌ی بعیدی است میان عشق تا دوست‌داشتن. قصه‌ی آدم های تنهایی، حکایت غربت است و غربت در دلش هماره غصه دارد. غصه‌ای که درمانش دوست‌داشتن نیست که دوستی فقط تنها را دچار ترس تشویش می‌کند. عشق می‌باید تا تنها تن بدهد به پیوند و تلخ داستانی است وقتی آدمی تنها، در دلش دوست‌داشتن هست و عشق نیست، تلخ به اندازه‌ی تنهایی.

خالی

2010-09-07T10:15:00.000-07:00

تیمار خاطر خسته، دهان دوخته میخواهد و آغوش گشوده...مابقی همه بهانه است

جستجوی ایمان در جایی که نیست

2010-09-06T06:02:00.000-07:00

کاستن امرقدسی به اخلاق به گمانم همان‌اندازه ناقص است که کاستن آن به فقه و یا آن‌طور که این روزها باب شده به قوانین فیزیک و جستجوی خداوند در بیگ‌بنگ...پروژه ایمان، نیاز بشر به معنویت و دین- تاکید می‌کنم مقصودم از دین نه صرفن هیچ‌یک از مذاهب شناخته شده بشری که ایمان به الوهیتی معنوی است- در باورم فراتر از اخلاق و فقه و فیزیک است، جنسش چیز دیگری است که یا به گفت نیاید یا من هنوز گفتن و نوشتنش را یاد نگرفته‌ام. در هر حال فقط می‌دانم مقوله ایمان حوزه‌ای متفاوت با همه این حرف‌ها دارد که نادیده گرفتنش ماحصلی جز اشتباه در استنتاج نخواهد داشت، مثل تمام این حرف های چند روزه در باب بیگ بنگ و هاوکینگ

داد از دل

2010-09-01T14:58:00.000-07:00

همیشه فکر می‌کنم فرق است میان اندوه با غم.

اندوه به ریزش نرم‌نرم باران می‌ماند، به دلتنگی‌های عصرگاهی برای کسی که دوستش داری، آهسته است و پیوسته، به سان مه است اندوه...غم اما سریع و صریح و ویرانگر است. مثل تیغه گیوتین سر دلخوشی‌ها را جدا می کند و مثل آوار بر سر آدمی خراب می‌شود، به بهمنی بنیادکن می‌ماند غم.

همیشه سخت‌ترین لحظات‌اند آن دمادمی که اندوه به غم بدل می‌شود... دقایقی از جنس دوزخ.

لیزی لذت

2010-09-01T10:42:00.000-07:00

المپیکی اگر میان موجودات زنده برپا می‌شد، ما آدمیان به گمانم قهرمانان بلامنازع رشته «حرام کردن لذت» بودیم

ده فرمان

2010-08-26T15:33:00.000-07:00

به گمانم خیلی از‌ آدم‌ها بازی قربانی را دوست دارند. یعنی کاملن ناخوداگاه تمایل دارند در موقعیت قربانی شدن قرار بگیرند: قربانی خانواده، کار، یار، دیار یا هر چه که بشود بار ناکامی را به دوش آن گذشت و بعد با یک فارغ‌البالی معرکه دست‌های تمیز را نشان خود و دیگران داد و گفت ببینید من مقصر نیستم من هم یک قربانی‌ام؛ مقصر آن آدم، سیستم، والدین و... است نه من. لذت عمیق بازی قربانی در سلب مسوولیت قربانی برابر شرایط نهفته است: جوری بازگشت به امنیت جنینی، حضور در شرایطی که دشواری تصمیم‌گیری و سختی پرداخت هزینه تصمیمات از دوش آدم ساقط می‌شود.

فکر کنم ظرف دو سه ماه گذشته ناخوداگاه داشتم همین بازی را انجام می‌دادم. من بیچاره‌ی قربانی، گرفتار شرایط و آچمز بودم. اما واقعن آیا من آنقدری که نشان می‌داد بی‌چاره بودم؟ دی‌شب در یک حال غریبی که نمی‌دانم خشمگین بود، غمگین بود، چه بود دقیقن- اما گین بود در هر حال- داشتم راه می رفتم. هروله ای غریب که به وقت بیش از طاقت شدن رنج معمولن به آن متوسل می‌شوم تا دوام بیاورم. بعد همان میان، آن همه درد که جدن بیش از طاقتم بود مجبورم کرد کمی از وضعیتم فاصله بگیرم و ببینم واقعن همانقدری که نشان می دهد بی‌چاره‌ام؟

نبودم. استیصالم از جهل بود. سوال‌هایی از خودم پرسیدم که جوابی برای‌شان نداشتم. ناگهان دیدم چه برای چیزهای مهم زندگیم تعریف ندارم، مرز ندارم، نمی دانم درست چه است و نادرست کدام. فقط نشسته ام و غر می‌زنم من بی‌چاره‌ی مظلوم. وقتی نمی‌دانم چه چیزی برای من درست است چطور می خواهم برابرش واکنش نشان دهم؟ بدیهی است که چنین جهلی یا یک قربانی غرغرو می سازد یا یک فاعل پشیمان، بازی دو سر باخت است نادانی...

از امروز دست به کار شدم. فهرستی درست کردم از چیزهایی که دارد آزارم می‌دهد. طبقه‌بندی‌شان کردم و حالا دارم سعی می‌کنم بفهمم تعریف من از کار خوب، رابطه درست، تن سالم، پول، رفاقت و خیلی چیزهای دیگر چیست؟ درست و نادرست برای من دقیقن یعنی چه؟ موسی کلیم الله در پی پاسخ چنین سوالاتی به کوه طور رفت و با ده فرمان بازگشت. شاید ما هم در این عصر شخصی شدن نبوت، باید به کوه طور و غار حرای اختصاصی‌مان برویم و با ده فرمان مختص به خودمان باز گردیم. این کاری است که ظرف چند روز آینده قصد انجامش را دارم

در لحظه

2010-08-25T15:42:00.000-07:00

به تو دست می‌سایم و جهان را در می‌یابم

به تو می‌اندیشم و زمان را لمس می‌کنم

معلق و بی‌انتها عریان

می‌وزم، می‌بارم، می‌تابم

آسمان‌ام ستارگان و زمین

و گندم عطرآگینی که دانه می‌بندد

رقصان در جان سبز خویش

از تو عبور می‌کنم

چنان که تندری از شب...

می‌درخشم

و فرو می‌ریزم.

احمد شاملو- ترانه‌های کوچک غربت

نور سماوات و الارض

2010-08-25T02:31:00.000-07:00

گاهی هست که شرارت شعله‌ور می‌شود درونم، چنان تیره و تاریک که هراس همه‌گیر جانم می‌شود و به حیرت می‌افتم از توانایی خودم برای صدمه زدن و آزار دادن؛ در همان لحظه‌ها، دقیقن در همان لحظه‌هاست که من از همیشه به بودن خداوند مومن‌ترم: اگر این همه سیاهی در دل من است باید جایی معادلش نور نهفته باشد. زمزمه می‌کنی خدایا مرا به خودم وامگذار و چنان «یا رب یا رب» می‌گویی که گویی رب، رمزی برای فراخوانی همان نور نهفته است، نور نرم نجات‌دهنده...

اینرسی روابط

2010-08-24T10:28:00.000-07:00

به گمانم یکی از نفرت‌انگیز‌ترین اقدامات جهان تلاش در جهت تغییر یک آدم است آن‌طور که ما می‌خواهیم. مثلن تحت فشارش بگذاریم که برود وزن کم کند، بیشتر پول در بیاورد، برون‌گرا باشد، ورزشکار یا... این‌جوری انگار یک پیام آشکار مخابره می‌کنیم به آن آدم که تو دوست‌داشتنی نیستی مگر این‌که آن جور که من می‌خواهم باشی. آدم‌ها را بخاطر همان چیزی که هستند باید خواست و دوست داشت. یعنی به گمانم بین دوست نداشتن یک آدم و دوست داشتن مشروطش، آن اولی اولا است.

حالا فکر می‌کنم روابط هم مثل آدم ها هستند. برابر تغییر مقاومت می کنند، می خواهند همان‌طوری که هستند پذیرفته شوند، اینرسی دارند و حضور مشروط برنمی دارند. آدم یک رابطه را با همه مختصات موجودش، یا می‌پذیرد یا می‌آید بیرون. تلاش مداوم برای تغییر ویژگی‌های یک رابطه همان قدر غیر منصفانه است که تلاش برای تغییر آدم آن سر رابطه.

پی‌نوشت: از این نوشته سیاست «همین است که هست» نباید برداشت شود. آدم ها مدام در حال تغییرند، که اگر تغییر نکنند یا تن به تغییر ندهند مرده و مردابی بیش نیستند اما فرق می‌کند این‌که آدمی تغییر کند تا کامل‌تر شود و آدمی که مجبور است به تغییر تا دوست داشته شود. آن حالت اول در بطن خودش عشق دارد و امنیت. این حال دوم بالذات پر از رنج است و ناامنی

دور همی ای‌داد بی‌داد

2010-08-24T06:55:00.000-07:00

تف به روزگاری که در آن حتی نتوانی بیایی بنویسی تف به روزگار... عرض دیگری ندارم

وزارت جهنم

2010-08-22T10:41:00.000-07:00

من معتقدم اگر کارگردانی بخواهد تجسمی از جهنم برای بینندگان محترمش خلق کند، بهتر از حال و روز یک ارباب رجوع که در ماه مبارک رمضان به اداره‌ای دولتی در عصر دولت کریمه مهرورز مراجعه کرده، گزینه‌ای نمی‌یابد

ارثیه‌ی کدخدای احمدآباد

2010-08-19T18:13:00.000-07:00

می‌گویند یک ملت دل بسته بودند به او. می‌گویند در زمانه‌ای که هشتاد درصد مردم بی‌سواد بودند هر سخن‌رانی او باعث می‌شد منظره چندین و چند نفر که گرد یک باسواد روزنامه‌خوان جمع می‌شدند تا بدانند نخست‌وزیر محبوب چه گفته، صحنه ای عادی باشد. می‌گویند برابر استبداد داخلی و استعمار خارجی ایستاد: اولی را وادار کرد برابر قانون تمکین کند و دومی را مجبور ساخت خلع ید از نفت ایران را بپذیرد...از دکتر محمد مصدق حرف می‌زنم. مردی که برای نسل های متمادی نماد آرزوهای مردمان شیرخفته خاورمیانه بود و هست. شیرمرد پیر خواب جهانی را آشفت. از توده‌ای تا مذهبی، از انگلیس تا آمریکا، از نظامی تا لات لمپن. همه دست به دست هم دادند تا کودتا شد. وسط گرمای مرداد بیست و هشت ناگه چنان به سر آرزوهای یک ملت آمد که تابستان زمستان شد و مردمان سر درگریبان، دل‌ها مرده...

ما مردمان طبقه متوسط ایرانی بخواهیم یا نخواهیم، بدانیم یا ندانیم، میراث‌دار بیست و هشت مردادیم. از کودتا بیگانه‌هراسی برای‌مان به ارث ماند و آمریکا ستیزی. اندوه ماند و نوستالژی. ما همه از کدخدای احمدآباد ارث بردیم حتی اگر خودمان ندانیم. این روزها وقتی می‌شنوم که سبزها از حاکمیت قانون حرف می‌زنند. از سیاست مستقل برابر قدرت‌ها، از لزوم پرهیز از کرنش و ستیز، از احترام به حق حاکمیت ملت و... باورم می‌شود صدای دکتر مصدق از مرزهای احمدآباد گذشته و به سرحدات ایران نزدیک شده، باورم می‌شود که کودتای آمریکایی بیست و هشت مرداد شکست خورد. شعبان جعفری تاجبخش و محمدرضا پهلوی تاج‌دار حتی به اندازه یک قبر از خاک ایران سهم نبردند اما مصدق ماند؛ ماند تا بمانیم و بدانیم هیچ کودتای لعنتی نمی‌تواند آرمان های یک ملت را از آنها بگیرد که کودتا در ذاتش شکست‌خورده است. این ارثیه تاریخی شیرمرد پیر برای ماست.

مسلمان نشنود کافر نبیند

2010-08-19T17:44:00.000-07:00

به گمانم تبدیل به یک نمونه معرکه برای مطالعات مرتبط با حوزه شیدایی-افسردگی شده ام. یک ذره دیگر که بگذرد می توانم مانند تحلیل‌گران سهام از رفتار گذشته خودم، روند اینده ام را پیش‌بینی کنم که روزهای افسردگی کدامند و ایام شیدایی کی... حالا بماند که چند وقتی است که شیدایی خودش را به شکل خشم نشان می‌دهد؛ یک خشمی عرض می‌کنم یک خشمی می‌شنوید؛ یعنی انگار تمام آن نیروی حیاتی که در روزهای افسردگی خرج نمی‌شود در روزهای شیدایی به شکل خشم بروز و تجلی می‌یابد

حس می کنم رشته کار از دستم در رفته و دیگر از پسش بر نمی‌آیم. این دفعه تقریبن با همه موارد مشابه زندگیم فرق دارد و این موج‌ها که مثل بارویی از آب پیاپی می‌ریزند بر سرم هر بار هراس‌انگیز‌ترند. با یک تلاش اسطوره‌ای دارم سعی‌ می‌کنم نگذارم این وضع درونی هزینه‌های غیر قابل محاسبه بیرونی روی دستم بگذارد.

مثل سگ می‌ترسم از تک‌تک لحظاتی که دارند می‌آیند. از آن لحظه‌هایی که خشم می‌جوشد و فقط می‌خواهم ویران کنم یا دقایقی که انگار زمهریر است و یخ‌بندان، همه چیز خاکستری است و تهی. از آن ذوب شدن همه چیز تا این سرمای مرگبار یک هیچ بزرگ

هوم... هر جور حساب می‌کنم انگار اوضاع وخیم است به روح همان امام قسم

چرا میرحسین موسوی رهبر مناسبی برای جنبش سبز نیست؟

2010-08-18T06:27:00.000-07:00

١- مبارزه: یک مقایسه ساده میان میرحسین موسوی و سایر رهبران جنبش های اعتراضی نشان می‌دهد او بیش از حد محتاط و درگیر کارهای عبثی چون مصاحبه و نوشتن بیانیه است. به عنوان مثال در واقعه اعتصاب غذای هفده شهروند آزادی‌خواه زندانی در اوین، مهندس موسوی صرفن به صدور بیانیه اکتفا کرد. این در حالی است که تاریخ نشان داده رهبران موفق در موقعیت‌های مشابه دست به اقداماتی عملی می‌زنند. برای نمونه زورو، رهبر جنبش مدنی مردم کالیفرنیا علیه استبداد اسپانیا، بارها شخصن به زندان حمله کرده به کمک اسبش تورنادو یاران زندانیش را رهانیده اما میرحسین حتی یک عکس سوار بر اسب هم ندارد حالا توانایی شمشیربازی پیشکش

٢- مقابله: رهبر یک جنبش مدنی باید دارای قابلیت مقابله با مستبدین باشد. او باید بتواند در صورت لزوم با اعمال مبارزه چریکی و پارتیزانی دشمن را عقب نشانده و آزادی را به ارمغان آورد. تاریخ به عنوان بهترین معلم بشر به ما روش رهبری مردی چون رابین هود را نشان می‌دهد که از قضا او نیز سبز قبا و سبز کلاه بوده و با استقرار در جنگل شروود و تیراندازی به داروغه ناتینگهام بساط جور را در هم کوبید. میرحسین موسوی بعید است حتی بتواند زه کمان را تا بنا گوش محترم خود بکشد. این هم شد رهبر؟

٣- معاشقه: رهبران باید بدانند هدف وسیله را توجیه می‌کند. با چنین رویکردی رهبری فرهیخته چون کلئوپاترا چنان مخ ژولیوس سزار و مارک آنتونی را زد که مصر از مخاطرات رومیان در عصر آن دو در امان ماند. نگارنده لزومی نمی‌بیند که در مورد ضعف آشکار مهندس موسوی در چنین حوزه‌ای قلم‌فرسایی کند از این رو پیشنهاد جایگزینی ایشان با برد پیت یا آنجلینا جولی بنا به شرایط را مطرح می‌سازد

۴- می خواهید وقت‌تان تلف شود؟ می‌خواهید باز هم برایتان از لزوم توانایی رهبران در معانقه، مصافحه، مباهله، محاصره، مناظره و غیره بنویسم؟ یعنی لازم است باز هم میرحسین را با رهبرانی چون سوپرمن، بت‌من، گاندولف، آراگون یا حتی هری‌پاتر مقایسه کرده تا بدانید او رهبری ناتوان و ناکارامد است؟ حواس‌تان هست ما از مرد ضعیفی حرف می‌زنیم که ادعای گزافی چون تقلب در انتخابات را مطرح کرده بدون اینکه حتی یک‌بار شخصن خودش با دست خودش تک‌تک آرا را شمرده باشد؟

این نوشته تقدیم می‌شود به نیک‌اهنگ کوثر که قهرمانانه از تورنتو علیه استبداد می‌خروشد و به ما درس عمل‌گرایی می‌دهد؛ تمامی دوستانی که با کفایت و درایتی مثال زدنی هماره در تلاشند به یادمان بیاورند «ما موفق نمی شیم»؛ استاد کاوه لاجوردی،مردی که همه چیز را می‌دانست و سایر قهرمانان عرصه روشن‌گری

درون دوزخ

2010-08-16T04:52:00.000-07:00

به گمانم شده ام شبیه یک زامبی: مرده‌ای که راه می‌رود غذا می‌خورد مزخرف می‌گوید، چرت و پرت می‌شنود اما مرده است. شده ام شبیه یک زامبی و دارم گوشت تن خودم را ذره ذره می‌خورم... تلخ و تاریک و تنهایم. رو راستش دیگر دلم هم نمی‌خواهد خودم را از این وضع بکشم بیرون... آدم است دیگر، یک وقت‌هایی دلش می خواهد برود تا ته تباهی.