نشانه ها-2

به نظر من نشانه ها وجود دارند.هم از لحاظ نظری و هم از جنبه عملی من به حضور نشانه ها در زندگی ام باور دارم اما به همان شدت و حدت معتقدم تفسیر نشانه ها بسیار کار دشواری است.نشانه ها معمولن لحنی دو پهلو دارند و رمز گشایی از آنها کار ساده ای محسوب نمی شود.نشانه ها به رغم سادگی ظاهری،مانند خواب و رویا بر نوعی نماد گرایی متکی اند که تفسیرشان را همزمان سهل و ممتنع نگاه می دارد

از این گذشته،تصور جهانی ساخته شده از خیر محض، که در آن همه نشانه ها از جانب خداوند یا نیروی خیر صادر می شود، کودکانه است.هیچ کدام ما حتی اگر به شیطان ذکر شده در ادیان مختلف معتقد نباشیم نمی توانیم شرارت آشکار جهانی که در آن زندگی می کنیم را نادیده بگیریم و انکار کنیم.شر همپای خیر در جهان ما حضور داشته و هیچ وقت نمی شود مطمئن بود نشانه ای که سر راه ما قرار گرفته آیا از جانب بخش روشن نیرو است یا بخش تاریک آن

حدس می زنم که بحث مان کمی از چارچوب ملموس علمی دور شد.عمری اگر بود در مورد مفهوم روانشناختی خیر و شر از دیدگاه یونگ و روانشناسی تحلیلی در پست بعدی می نویسم.تا آن وقت در سپردن عنان زندگی تان به دست فقط و فقط نشانه ها محتاط باشید

نشانه ها-2

به نظر من نشانه ها وجود دارند.هم از لحاظ نظری و هم از جنبه عملی من به حضور نشانه ها در زندگی ام باور دارم اما به همان شدت و حدت معتقدم تفسیر نشانه ها بسیار کار دشواری است.نشانه ها معمولن لحنی دو پهلو دارند و رمز گشایی از آنها کار ساده ای محسوب نمی شود.نشانه ها به رغم سادگی ظاهری،مانند خواب و رویا بر نوعی نماد گرایی متکی اند که تفسیرشان را همزمان سهل و ممتنع نگاه می دارد

از این گذشته،تصور جهانی ساخته شده از خیر محض، که در آن همه نشانه ها از جانب خداوند یا نیروی خیر صادر می شود، کودکانه است.هیچ کدام ما حتی اگر به شیطان ذکر شده در ادیان مختلف معتقد نباشیم نمی توانیم شرارت آشکار جهانی که در آن زندگی می کنیم را نادیده بگیریم و انکار کنیم.شر همپای خیر در جهان ما حضور داشته و هیچ وقت نمی شود مطمئن بود نشانه ای که سر راه ما قرار گرفته آیا از جانب بخش روشن نیرو است یا بخش تاریک آن

حدس می زنم که بحث مان کمی از چارچوب ملموس علمی دور شد.عمری اگر بود در مورد مفهوم روانشناختی خیر و شر از دیدگاه یونگ و روانشناسی تحلیلی در پست بعدی می نویسم.تا آن وقت در سپردن عنان زندگی تان به دست فقط و فقط نشانه ها محتاط باشید

نشانه ها 1

اولین بار من در کتاب کیمیاگر کوئیلو بود که با این مفهوم آشنا شدم آنجا که کوئیلو مدعی می شود هنگامی که آدمی چیزی را از ته دل بخواهد تمام کائنات برای رساندن او به هدفش مصمم می شوند و با فرستادن نشانه هایی راه رسیدن فرد به آرزویش را هموار می کنند.نشانه ها می توانستند هر چیزی باشند:خوابی که سانتیاگو-قهرمان کتاب کیمیاگر-دید،قوش هایی که در اسمان پرواز کردند،سنگ های اوریم و توریم و...به تعبیر دیگر نشانه می تواند پدیده ای درونی(خواب و رویا،حسی فیزیکی مانند انقباض عضلانی،شهودی درونی و...)یا اتفاقی بیرونی باشد.کمی بعد تر کتابی به نام پیشگویی آسمانی به فارسی ترجمه شد که با بیان برخی اصول تاکید داشت هیچ چیز در زندگی آدمی تصادفی نیست و هر اتفاقی برای هدایت ما به سوی مقصدی مشخص و معین در جهت رشد و سعادت رخ می دهد.به باور جیمز ردفیلد نویسنده کتاب،خداوند با این نشانه ها هر کدام از بندگانش را به سمت کمال هدایت می کند و به نوعی نشانه ها وحی الهی در زندگی انسان ها محسوب می شوند

موضوع نشانه ها برای من وقتی جذاب تر شد که در دوره های یونگ با مفهومی به نام همزمانی آشنا شدم.همزمانی به زبان ساده رخ داد توامان دو واقعه به نحوی است که هیچ یک علت دیگری نمی باشند.مثلن شما به دوستی قدیمی فکر می کنید و او با شما تماس می گیرد.یا ذهنتان درگیر حل مساله ایست و پاسخ را در مجله قدیمی گوشه کمدتان میابید.به تعبیر دیگر یونگ اعتقاد دارد ما در هر سطح از آگاهی که باشیم اتفاقات و افرادی در همان سطح از آگاهی را به سمت خودمان جلب و جذب می کنیم تا در نهایت با درس گرفتن از این شرایط به تمامیت مورد نظر روان خود نزدیک تر شویم

به نظر می رسد مقوله نشانه ها،موضوعی جدی و برای مشرب عرفان طلب ما جذاب و دوست داشتنی است.شخصن در زندگیم بار ها پیش امده که اتفاقاتی نقش نشانه را برایم ایفا کرده اند.اتفاقاتی غریب که پذیرش تصادف محض از سمت آنها کمی برایم غیر ممکن است.با این حساب می توانید مرا جزء معتقدین به وجود نشانه در مسیر زندگی قلمداد کنید.دلم می خواهد کمی در مورد نشانه ها حرف بزنیم:واقعن نشانه ها اصالت دارند؟آیا ما مدام با پدیده های همزمان در حال هدایت هستیم؟آیا می شود به نشانه ها به عنوان عنصر اصلی تصمیم گیری اتکا کرد؟

بیایید در موردش حرف بزنیم

نشانه ها 1

اولین بار من در کتاب کیمیاگر کوئیلو بود که با این مفهوم آشنا شدم آنجا که کوئیلو مدعی می شود هنگامی که آدمی چیزی را از ته دل بخواهد تمام کائنات برای رساندن او به هدفش مصمم می شوند و با فرستادن نشانه هایی راه رسیدن فرد به آرزویش را هموار می کنند.نشانه ها می توانستند هر چیزی باشند:خوابی که سانتیاگو-قهرمان کتاب کیمیاگر-دید،قوش هایی که در اسمان پرواز کردند،سنگ های اوریم و توریم و...به تعبیر دیگر نشانه می تواند پدیده ای درونی(خواب و رویا،حسی فیزیکی مانند انقباض عضلانی،شهودی درونی و...)یا اتفاقی بیرونی باشد.کمی بعد تر کتابی به نام پیشگویی آسمانی به فارسی ترجمه شد که با بیان برخی اصول تاکید داشت هیچ چیز در زندگی آدمی تصادفی نیست و هر اتفاقی برای هدایت ما به سوی مقصدی مشخص و معین در جهت رشد و سعادت رخ می دهد.به باور جیمز ردفیلد نویسنده کتاب،خداوند با این نشانه ها هر کدام از بندگانش را به سمت کمال هدایت می کند و به نوعی نشانه ها وحی الهی در زندگی انسان ها محسوب می شوند

موضوع نشانه ها برای من وقتی جذاب تر شد که در دوره های یونگ با مفهومی به نام همزمانی آشنا شدم.همزمانی به زبان ساده رخ داد توامان دو واقعه به نحوی است که هیچ یک علت دیگری نمی باشند.مثلن شما به دوستی قدیمی فکر می کنید و او با شما تماس می گیرد.یا ذهنتان درگیر حل مساله ایست و پاسخ را در مجله قدیمی گوشه کمدتان میابید.به تعبیر دیگر یونگ اعتقاد دارد ما در هر سطح از آگاهی که باشیم اتفاقات و افرادی در همان سطح از آگاهی را به سمت خودمان جلب و جذب می کنیم تا در نهایت با درس گرفتن از این شرایط به تمامیت مورد نظر روان خود نزدیک تر شویم

به نظر می رسد مقوله نشانه ها،موضوعی جدی و برای مشرب عرفان طلب ما جذاب و دوست داشتنی است.شخصن در زندگیم بار ها پیش امده که اتفاقاتی نقش نشانه را برایم ایفا کرده اند.اتفاقاتی غریب که پذیرش تصادف محض از سمت آنها کمی برایم غیر ممکن است.با این حساب می توانید مرا جزء معتقدین به وجود نشانه در مسیر زندگی قلمداد کنید.دلم می خواهد کمی در مورد نشانه ها حرف بزنیم:واقعن نشانه ها اصالت دارند؟آیا ما مدام با پدیده های همزمان در حال هدایت هستیم؟آیا می شود به نشانه ها به عنوان عنصر اصلی تصمیم گیری اتکا کرد؟

بیایید در موردش حرف بزنیم

ژاک قضا و قدری و اربابش

پنجره های رو به جنوب نورگیری دارد این خانه.صبح بخواهی یا نخواهی حوالی ساعت شش و نیم نور بیدارت می کند و دیگر انتخاب با خودت است که پتو را بکشی روی سرت و بخوابی یا بیدار شوی و به صبح سلام کنی.طبق معمول قصد خوابیدن کردم ولی یادم آمد که دوشنبه است و باید بعدش بروم کلاس و باید ماشین ببرم و بحران جای پارک و اینها...قبل خارج شدن از خانه گفتم حالا که من هفت و ربع می رسم جلوی شرکت و کار بانکی هم دارم و تا ساعت باز شدن بانک یعنی هفت و نیم بی کارم کتاب بردارم با خودم.«ژاک قضا و قدری و اربابش» را برداشتم،رسیدم،خواندم و نشد که بانک بروم و حتی نزدیک بود نشود که بروم شرکت...فاصله گذاری ها،روایت های تو در تو،طنز سرکش همه و همه چنان می کنند که باور نکنید دارید یک رمان متعلق به چند قرن قبل را می خوانید از بس همه چیز تر و تازه است...خداوند روح اقای دیدرو را با اولیا و شهدا و صدیقین و صلحا و ابدال و اوتاد و انبیا و ائمه و اهل بیت و صحابه و سایر نیکان محشور و مشهور فرمایاد

ژاک قضا و قدری و اربابش

پنجره های رو به جنوب نورگیری دارد این خانه.صبح بخواهی یا نخواهی حوالی ساعت شش و نیم نور بیدارت می کند و دیگر انتخاب با خودت است که پتو را بکشی روی سرت و بخوابی یا بیدار شوی و به صبح سلام کنی.طبق معمول قصد خوابیدن کردم ولی یادم آمد که دوشنبه است و باید بعدش بروم کلاس و باید ماشین ببرم و بحران جای پارک و اینها...قبل خارج شدن از خانه گفتم حالا که من هفت و ربع می رسم جلوی شرکت و کار بانکی هم دارم و تا ساعت باز شدن بانک یعنی هفت و نیم بی کارم کتاب بردارم با خودم.«ژاک قضا و قدری و اربابش» را برداشتم،رسیدم،خواندم و نشد که بانک بروم و حتی نزدیک بود نشود که بروم شرکت...فاصله گذاری ها،روایت های تو در تو،طنز سرکش همه و همه چنان می کنند که باور نکنید دارید یک رمان متعلق به چند قرن قبل را می خوانید از بس همه چیز تر و تازه است...خداوند روح اقای دیدرو را با اولیا و شهدا و صدیقین و صلحا و ابدال و اوتاد و انبیا و ائمه و اهل بیت و صحابه و سایر نیکان محشور و مشهور فرمایاد

تف توی ریش روزگار

جالب ترین نکته شاید این باشد که به محض هرگونه ناکامی،به طرزی کنترل نشده،دلم می خواهد بروم بخورم.یعنی یک بخورم می گویم یک بخورم می شنوید ها...مثل صدای یک نوار ضبط شده می ماند:«به درک!شب می رویم مثل خرس می خوریم».بعد نگاه می کنی به خودت و به آن کودک هراسان که معتاد شده به پوشاندن ناکامی هایش با غذا...مثل همین حالا که عصبانیت ناشی از بر باد رفتن این مناقصه مهم آذربایجان غربی اعصابم را ریخته بهم و کم مانده مثل همان مار اسطوره ای که دم خودش را می خورد شروع به خوردن خودم کنم...چرا باختن یک مناقصه انقدر مهم شده؟چرا عصبیم؟یکبار باید بنشینم با خودم شفاف شوم چرا ٣ ماهی است که مثل آدم های تازه کار، حساس و آسیب پذیر شده ام برابر شکست های مقطعی کاری...اینطوری نبودم

کلن انگار دل نازک شده ام این چند وقته

پی نوشت غیر مرتبط:هر کامنت حاوی بد و بیراه به شخص شخیص خودمان عمومن تحمل شده و حذف نمی شود.خط قرمز کامنت دانی اینجا توهین به سایر دوستان و خوانندگان است فلذا به صلح سبز، شمبلیله و غیره پیشنهاد می کنم شخص بنده با سطح مقطعی حدود سه متر مربع را رها نکرده و سراغ سایر دوستان نروند تا مجبور به پاک کردن کامنت هایشان نشوم