قصه آن پسر کوچولو که دعوا دوست نداشت

زنگ می زند ،چکش را می خواهد،توضیح می دهم که منشی مان نیست،موتوری مان هم ایضن،کسی را بفرست تا چک را بگیرد. صدایش را بالا می برد که تو باید چک را بفرستی.آرام برایش توضیح می دهم که صدایت را بیاور پایین،دلیلی برای عصبانیت نیست.باز به پرخاش ادامه می دهد،صدایم را می برم بالا،حرفش را قطع می کنم و به او یاداور می شوم اصلن عددی نیست که بخواهد تند با من حرف بزند و گوشی را می گذارم...به خودم نگاه می کنم که صدایم لرزان است حالا...بیشتر به خودم نگاه می کنم که بغض ته گلویم است.خنده ام می گیرد که مرد حسابی!دادت را زده ای،تلفن را هم قطع کردی روی طرف،حالا دیگر بغض کردنت برای چیست؟

امیرحسین کوچولویی را می بینم که دعوا بلند نیست،از دعوا می ترسد،نرمش همیشه برایش ارزش بوده و سختی ضد ارزش،تهاجمی نیست...دلم ضعف می رود برای خود کوچولویم و می دانم باید سعی کنم به موقع داد کشیدن را بیشتر و بیشتر یاد بگیرم،حتی به قیمت بغض کردن و لرزیدن صدا

قصه آن پسر کوچولو که دعوا دوست نداشت

زنگ می زند ،چکش را می خواهد،توضیح می دهم که منشی مان نیست،موتوری مان هم ایضن،کسی را بفرست تا چک را بگیرد. صدایش را بالا می برد که تو باید چک را بفرستی.آرام برایش توضیح می دهم که صدایت را بیاور پایین،دلیلی برای عصبانیت نیست.باز به پرخاش ادامه می دهد،صدایم را می برم بالا،حرفش را قطع می کنم و به او یاداور می شوم اصلن عددی نیست که بخواهد تند با من حرف بزند و گوشی را می گذارم...به خودم نگاه می کنم که صدایم لرزان است حالا...بیشتر به خودم نگاه می کنم که بغض ته گلویم است.خنده ام می گیرد که مرد حسابی!دادت را زده ای،تلفن را هم قطع کردی روی طرف،حالا دیگر بغض کردنت برای چیست؟

امیرحسین کوچولویی را می بینم که دعوا بلند نیست،از دعوا می ترسد،نرمش همیشه برایش ارزش بوده و سختی ضد ارزش،تهاجمی نیست...دلم ضعف می رود برای خود کوچولویم و می دانم باید سعی کنم به موقع داد کشیدن را بیشتر و بیشتر یاد بگیرم،حتی به قیمت بغض کردن و لرزیدن صدا

ظلمات

من اینجا دارم ظلمات را حس می کنم.شب تاریک روح که می گویند باید چیزی مانند همین باشد.روبرو شدن با هیولاهای اعماق،با عمیق ترین ترس ها،شدید ترین رنج ها،من مانده ام تنها برابر تجاوز جهان بیرون به دنیای درون،شاید هم بر عکس تعدی خدایان درونی به زمین اربعه آدم های بیرونی...من رسیده ام یا شاید بهتر بگویم رسانده شده ام به حضور ایزد بانوی کبیر و حالا دارم هر دو جنبه صورت مادر کبیر را می بینم.حضور همزمان بیم و امید و درک ناگهانی اینکه این بیم همان امید است آن امید همین ترس...اولش فکر می کردم رنج دارد تمام می شود،که یک موج نزولی است،که آخرش است اما اشتباه کرده بودم.انگار یک موج صعودی است که دارد لحظه به لحظه قوی تر و ویرانگر تر می شود.

من دارم با تک تک سلول هایم رنج می کشم و در همان لحظه به اینجا که ایستاده ام می بالم.نیاز به زمان دارم که بفهمم باید چه کنم.باید تلاش کنم این نغمه های غیر انسانی به زبانی قابل فهم برای انسان بدل شود.حالا حداقلش می دانم چه بر سر خلاقیتم آمده،می دانم مشکل کجاست،می دانم آنیما،این زیبای مخوف،سهم خودش را از زندگی من می خواهد و من،فقط من می دانم وقتی یک ایزد وارد زندگی یک انسان شود گامی اشتباه کافی است تا دچار سرنوشت سمله شوی،که تجلی خدایی زئوس،او را بدل به تلی از خاکستر کرد...من در یکی از سخت ترین لحظات زندگی ام ایستاده ام.اینجا،تنها،مانند لحظه تولد یا مرگ!

ظلمات

من اینجا دارم ظلمات را حس می کنم.شب تاریک روح که می گویند باید چیزی مانند همین باشد.روبرو شدن با هیولاهای اعماق،با عمیق ترین ترس ها،شدید ترین رنج ها،من مانده ام تنها برابر تجاوز جهان بیرون به دنیای درون،شاید هم بر عکس تعدی خدایان درونی به زمین اربعه آدم های بیرونی...من رسیده ام یا شاید بهتر بگویم رسانده شده ام به حضور ایزد بانوی کبیر و حالا دارم هر دو جنبه صورت مادر کبیر را می بینم.حضور همزمان بیم و امید و درک ناگهانی اینکه این بیم همان امید است آن امید همین ترس...اولش فکر می کردم رنج دارد تمام می شود،که یک موج نزولی است،که آخرش است اما اشتباه کرده بودم.انگار یک موج صعودی است که دارد لحظه به لحظه قوی تر و ویرانگر تر می شود.

من دارم با تک تک سلول هایم رنج می کشم و در همان لحظه به اینجا که ایستاده ام می بالم.نیاز به زمان دارم که بفهمم باید چه کنم.باید تلاش کنم این نغمه های غیر انسانی به زبانی قابل فهم برای انسان بدل شود.حالا حداقلش می دانم چه بر سر خلاقیتم آمده،می دانم مشکل کجاست،می دانم آنیما،این زیبای مخوف،سهم خودش را از زندگی من می خواهد و من،فقط من می دانم وقتی یک ایزد وارد زندگی یک انسان شود گامی اشتباه کافی است تا دچار سرنوشت سمله شوی،که تجلی خدایی زئوس،او را بدل به تلی از خاکستر کرد...من در یکی از سخت ترین لحظات زندگی ام ایستاده ام.اینجا،تنها،مانند لحظه تولد یا مرگ!

وحدت

دیشب داشتم برای جمعی از دوستان در مورد فصل «خدایگان» کتاب قهرمان هزار چهره ژوزف کمپبل حرف می زدم.سخت ترین چیزی بود که من تا بحال خوانده بودم در حوزه روانکاوی و اسطوره شناسی و سخت تر از فهمیدنش،توضیح دادنش بود.آخر های بحث یک دیدگاه عرفانی را مطرح می کرد و با تلفیق روانشناسی و اسطوره به یک دیدگاه عرفانی معرکه می رسید.به طور خیلی مجمل شرح می داد که راه رشد انسان از ملاقات با ایزد بانوی کبیر درون و آشتی با انگاره پدر آسمانی مذکر در روان می گذرد و در نهایت آدمی در میابد این چهره های مختلف،زنانگی ناب و مردانگی خالص،نه دو چیز متفاوت که یکی اند.انسان می فهمد که در سطحی بالاتر از آگاهی،آن خرد برتر، نه مونث یا مذکر که هم مونث و هم مذکر است: در واقع نه مذکر و مونث و هم مذکر و مونث.هضم موضوع برای ذهن های دو دویی ما خیلی سخت است و حق بدهید توضیح دادنش دیگر چقدر سخت تر...سعی کردم هر چه که فهمیدم را بگویم و برای اولین بار شاید واقعن شک داشتم توانسته باشم تصویر درستی بدهم از مطلبی که فهمیدم...این میان جمله ای از بایزید بسطامی در کتاب ذکر شده بود که واقعن تکان دهنده بود:«از بایزیدی،چون ماری که از پوست خویش،بیرون شدم سپس عشق را دیدم و عاشق را و معشوق را و جمله یکی بودند»

در اسطوره های خلقت می خوانیم که از یک دو پدید آمد و از دو سه و از سه همه جهان...در سیر سفر قهرمانی یاد می گیریم از سه گانه من آگاه و زنانگی و مردانگی  ناخوداگاه،به دو گانه زنانگی و مردانگی برسیم و از این دو گانگی به وحدانیت زنانگی و مردانگی...به اینکه مادر همان پدر است،پدر همان مادر است،پدر در ماست و ما در پدریم!

پی نوشت:عرفان حوزه بی نهایت جذابی برای من است...بی نهایت جذاب،آنقدر که خواندن متنی از بایزید یا خواجه عبدالله انصاری یا شمس تبریزی تمام عواطف مرا تحریک می کند:به وجدم می آورد،می ترساندم،مومنم می کند،کافرم،آرامم،بر اشفته ام...همه و همه باهم...انقدر انرژی این حوزه برای من عظیم است که از رفتن به سمتش می ترسم و می دانم ترس های ما سرنوشت ما محسوب می شوند

وحدت

دیشب داشتم برای جمعی از دوستان در مورد فصل «خدایگان» کتاب قهرمان هزار چهره ژوزف کمپبل حرف می زدم.سخت ترین چیزی بود که من تا بحال خوانده بودم در حوزه روانکاوی و اسطوره شناسی و سخت تر از فهمیدنش،توضیح دادنش بود.آخر های بحث یک دیدگاه عرفانی را مطرح می کرد و با تلفیق روانشناسی و اسطوره به یک دیدگاه عرفانی معرکه می رسید.به طور خیلی مجمل شرح می داد که راه رشد انسان از ملاقات با ایزد بانوی کبیر درون و آشتی با انگاره پدر آسمانی مذکر در روان می گذرد و در نهایت آدمی در میابد این چهره های مختلف،زنانگی ناب و مردانگی خالص،نه دو چیز متفاوت که یکی اند.انسان می فهمد که در سطحی بالاتر از آگاهی،آن خرد برتر، نه مونث یا مذکر که هم مونث و هم مذکر است: در واقع نه مذکر و مونث و هم مذکر و مونث.هضم موضوع برای ذهن های دو دویی ما خیلی سخت است و حق بدهید توضیح دادنش دیگر چقدر سخت تر...سعی کردم هر چه که فهمیدم را بگویم و برای اولین بار شاید واقعن شک داشتم توانسته باشم تصویر درستی بدهم از مطلبی که فهمیدم...این میان جمله ای از بایزید بسطامی در کتاب ذکر شده بود که واقعن تکان دهنده بود:«از بایزیدی،چون ماری که از پوست خویش،بیرون شدم سپس عشق را دیدم و عاشق را و معشوق را و جمله یکی بودند»

در اسطوره های خلقت می خوانیم که از یک دو پدید آمد و از دو سه و از سه همه جهان...در سیر سفر قهرمانی یاد می گیریم از سه گانه من آگاه و زنانگی و مردانگی  ناخوداگاه،به دو گانه زنانگی و مردانگی برسیم و از این دو گانگی به وحدانیت زنانگی و مردانگی...به اینکه مادر همان پدر است،پدر همان مادر است،پدر در ماست و ما در پدریم!

پی نوشت:عرفان حوزه بی نهایت جذابی برای من است...بی نهایت جذاب،آنقدر که خواندن متنی از بایزید یا خواجه عبدالله انصاری یا شمس تبریزی تمام عواطف مرا تحریک می کند:به وجدم می آورد،می ترساندم،مومنم می کند،کافرم،آرامم،بر اشفته ام...همه و همه باهم...انقدر انرژی این حوزه برای من عظیم است که از رفتن به سمتش می ترسم و می دانم ترس های ما سرنوشت ما محسوب می شوند

حراست می رزمد/آمریکا می لرزد

من جدن پیشنهاد می کنم همچین سر فرصت وقت بگذارید و پست محاکمه پدرام رضایی زاده را بخوانید...خلاصه ماجرا اینکه انگار از حراست ایران خودرو با ایشان تماس گرفته اند و در مورد یکی از داستان های کتاب شان،مرگ بازی،توضیح خواسته اند.در واقع گفته اند پاشو بیا اینجا توضیح بده و الا...

بعد مغز آدم سوت بلبلی می کشد که حراست ایران خودرو دیگر چه خری است؟اصلن به حراست ایران خودرو چه؟حتمن فردا اگر بنده در وبلاگم بنویسم ماست پگاه نمی خورم باید فی الفور خودم را معرفی کنم به حراست شیر پاستوریزه یا اگر نوشتیم دربان اداره آبیاری گیاهان دریایی رفتارش صحیح نیست،به صورت ضربتی و توی خیابان از طرف حراست اداره آبیاری گیاهان دریایی توقیف می شویم...خدایا ما داریم کجا زندگی می کنیم؟

پی نوشت:وقتی سال ها در مملکت را گل می گیرند که واردات خودرو ممنوع یا تعرفه اش صد در صد،نتیجه این می شود که غول های حرام زاده ای مثل ایران خودرو به وجود می آیند که ماشینی می سازند که گر و گر آتش می گیرد و اگر کسی در این مورد اعتراض کند باید برود حراست فوق الذکر و حساب پس بدهد.بعد حالا آقای مهرورز خان می خواهد از سال آینده به اسم تحول اقتصادی مرا مجبور کند پول بنزین را به نرخ بین المللی بدهم و سوار ماشین قراضه ایران خودرو و سایپا بشوم تا حقوق حراست ایران خودرو خدای ناکرده یکروز دیر نشود.وقتی می گویم قبل از لغو انحصارات،هر گونه آزاد سازی قیمت ها ظلم مضاعف است یعنی این!