این حال مزخرف من فقط باختن دیشب را کم داشت...دیدی به بهانه های کوچکی آویزان می شوی برای باقی ماندن روی آب و همیشه این بهانه ها عبثند،بی فایده اند...
پی نوشت:اگر یک روزی تیم های ایرانی یک گل از حریفشان جلو افتادند و نرفتند یازده نفره جمع بشوند در محوطه جریمه خودی،بدان و آگاه باش زمان ظهور آقا امام زمان فرا رسیده است
این حال مزخرف من فقط باختن دیشب را کم داشت...دیدی به بهانه های کوچکی آویزان می شوی برای باقی ماندن روی آب و همیشه این بهانه ها عبثند،بی فایده اند...
پی نوشت:اگر یک روزی تیم های ایرانی یک گل از حریفشان جلو افتادند و نرفتند یازده نفره جمع بشوند در محوطه جریمه خودی،بدان و آگاه باش زمان ظهور آقا امام زمان فرا رسیده است
با اعلام رسمی کاندیداتوری میرحسین موسوی اوضاع انتخابات خیلی آشفته شده،زمزمه هایی از ستاد خاتمی هم شنیده می شود که سید محمد بعد از اعلام کاندیداتوری میرحسین دو دل شده برای حضور در انتخابات...دلم نمی خواهد انصراف بدهد،دلم می خواهد بماند،بماند تا بمانیم با او...سید محمد خاتمی بمان!
با اعلام رسمی کاندیداتوری میرحسین موسوی اوضاع انتخابات خیلی آشفته شده،زمزمه هایی از ستاد خاتمی هم شنیده می شود که سید محمد بعد از اعلام کاندیداتوری میرحسین دو دل شده برای حضور در انتخابات...دلم نمی خواهد انصراف بدهد،دلم می خواهد بماند،بماند تا بمانیم با او...سید محمد خاتمی بمان!
قضیه حتی جالب تر است.وقتی پست قبلی را می نوشتم یک بخش وجودم به شدت مقاومت می کرد برابر این کار...می ترسید.مطلب را پست کردم و نشستم به تفکر که چرا؟انگاره ارایه چهره با صلابت مردانه،مردی که حامل قدرت است،چنان در روان من قوی است که ناخوداگاه باعث رمیدنم از هر گونه ابراز ضعف در این حوزه خاص می شود
در واقع من یک کودک ضعیف در این بخش دارم که به دلیل ترس از قضاوت و اهمیتش برای تجلی تصویر مردانه، به شدت پنهان شده و حتی بعضی وقت ها مدفون گشته است...دفنی چنین عمیق که حتی خودم هم بسیاری وقت ها صدایش را نمی شنوم
پی نوشت:مدت هاست که دلم می خواهد در مورد مردان آنیمایی بنویسم.د رمورد ظلمی که بهشان می شود و تحقیری که تحمل می کنند،فکر کنم وقتش حالا باشد
قضیه حتی جالب تر است.وقتی پست قبلی را می نوشتم یک بخش وجودم به شدت مقاومت می کرد برابر این کار...می ترسید.مطلب را پست کردم و نشستم به تفکر که چرا؟انگاره ارایه چهره با صلابت مردانه،مردی که حامل قدرت است،چنان در روان من قوی است که ناخوداگاه باعث رمیدنم از هر گونه ابراز ضعف در این حوزه خاص می شود
در واقع من یک کودک ضعیف در این بخش دارم که به دلیل ترس از قضاوت و اهمیتش برای تجلی تصویر مردانه، به شدت پنهان شده و حتی بعضی وقت ها مدفون گشته است...دفنی چنین عمیق که حتی خودم هم بسیاری وقت ها صدایش را نمی شنوم
پی نوشت:مدت هاست که دلم می خواهد در مورد مردان آنیمایی بنویسم.د رمورد ظلمی که بهشان می شود و تحقیری که تحمل می کنند،فکر کنم وقتش حالا باشد
زنگ می زند ،چکش را می خواهد،توضیح می دهم که منشی مان نیست،موتوری مان هم ایضن،کسی را بفرست تا چک را بگیرد. صدایش را بالا می برد که تو باید چک را بفرستی.آرام برایش توضیح می دهم که صدایت را بیاور پایین،دلیلی برای عصبانیت نیست.باز به پرخاش ادامه می دهد،صدایم را می برم بالا،حرفش را قطع می کنم و به او یاداور می شوم اصلن عددی نیست که بخواهد تند با من حرف بزند و گوشی را می گذارم...به خودم نگاه می کنم که صدایم لرزان است حالا...بیشتر به خودم نگاه می کنم که بغض ته گلویم است.خنده ام می گیرد که مرد حسابی!دادت را زده ای،تلفن را هم قطع کردی روی طرف،حالا دیگر بغض کردنت برای چیست؟
امیرحسین کوچولویی را می بینم که دعوا بلند نیست،از دعوا می ترسد،نرمش همیشه برایش ارزش بوده و سختی ضد ارزش،تهاجمی نیست...دلم ضعف می رود برای خود کوچولویم و می دانم باید سعی کنم به موقع داد کشیدن را بیشتر و بیشتر یاد بگیرم،حتی به قیمت بغض کردن و لرزیدن صدا
