Tuesday, April 17, 2007

پروسه رشد فرديت۶

حالا شاید مهم این باشد که چطور با این ندای والد(خانواده،سنت،عرف،مذهب)برخورد کنیم و چطور عقاید و علایقمان را بسنجیم و ببینیم به خودمان تعلق دارد یا به والد؟به عنوان شروع میتوانید در مورد همه بنیانهای فکری و احسایتان یکبار دیگر دقیق شوید و ببینید اولن از لحاظ احساسی ایا با وضعیت امروز شما سازگارند و در چهارچوب عقل سلیم،روحتان را راضی و خشنود میسازند و ثانین این باورها را از صافی منطق و عقل امروزینتان بدون تعصب بگذرانید و بینید چیزی که به آن باور دارید آیا با اندیشه امروز شما سازگار است؟

مثلن فرض کنید فردی دوران تحصیل کارشناسی را پشت سر گذاشته و قصد شرکت در آزمون کارشناسی ارشد را دارد.اینجا این عمل براحتی میتواند قضاوت شود که اولن ایا فرد واقعن دلش میخواد در این ازمون شرکت کند و در مقطع بالاتر ادامه تحصیل دهد؟یعنی این کار او را خوشحال تر از قبل خواهد ساخت یا اینکه صرفن چون میپندارد کارشناسی ارشد گرفتن چیزی از مقوله واجب است مبادرت به این کار میکند؟همچنین فرد میتواند از لحاظ منطقی بررسی کند که آیا ادامه تحصیل در این رشته از لحاظ عقلی مزیت و سودی در جهت برنامه های اینده خواهد داشت یا خیر؟فکر میکنید چند درصد از ما از یک لیسانس ناراضی تبدیل به یک فوق لیسانس ناراضی میشویم صرفن چون ادامه تحصیل تبدیل به یک چشم و همچشمی در جامعه روز ما شده و والد بابت آن امتیاز میدهد؟

ممکن است بعد از گذراندن عقاید والد از این دو صافی دل و عقل به این نتیجه برسید که این عقاید منطبق با امروز شما بوده و صحیحند.اینجاست که عقاید والد نه محصولی وارداتی و اجباری که پدیده ای درونزا و متعلق به شما خواهند بود که عمل به انها نه تنها تضادی در روحتان ایجاد نمیکند بلکه موجب خشنودی عمیق درونی خواهد شد.

انسانی که دست به این غربال نزند و خود و سایه هایش را نشناسد،دیر یا زود در خواهد یافت که عمر از نیمه هم گذشته و او هرگز انچنان که باید و میخواسته زندگی نکرده است.در فلان رشته تحصیل کرده چون خانواده اش میخواستند،ازدواج کرده چون جامعه تاهل را بر تجرد مقدم میشمرد،مشغول به کاری شده چون مجبور بوده معاشش را تامین کند و...هرچه میزان فاصله بین این اتفاقات و خواسته های روح بیشتر باشد طغیان و انتقام ان نیز شدید تر است و حاصلش:خشم،افسردگی،حسرت،نفرت از خودو...میباشد

این نکته هم مهم است که در هر حال،سالک مسیر خودیابی،باید به مسوولیتهایش پایبند باشد و چنان حرکت کند که ضمن حفظ حریم شخصیش،هنجار های جامعه را هم تا سر حد امکان به چالش نگیرد.شخصن بر این باورم که در مسیر رشد فردیت،تا انجا که ممکن است باید از صرف انرژی بیحاصل روی جزئیات و علنی کردن جدل با سنت تا انجا که ممکن است پرهیز کرد تا آدمی بتواند ارنرژی حیاتی خود را برای مبارزه در موارد ضروری نگاه دارد

فردا برایتان چند مثال از زندگی خودم در مورد تضاد والد-بالغ میزنم

Monday, April 16, 2007

پروسه رشد فرديت ۵

رسیدیم به انجا که هر فردی برای محقق کردن پروسه فردیتش باید بر والد شخصی و والد اجتماعیش غلبه کند.یعنی با استفاده از بالغ و کودکش-تلفیق منطق و تعقل و احساسات-دریابد که جدای از باید ها و نباید های خانواده،سنت،عرف و مذهب چه چیز را میخواهد و چه چیز را نمیخواهد،چه چیزی برایش مناسب است و چه چیزی نه.

این عمل بسیار بسیار دشوار و بسیار بسیار دردآور است.ایده هایی که توسط والد اعم از شخصی یا اجتماعی در وجود ما نهادینه شده اند قدرتمندند و خلاصی از دست آنها نیاز به شجاعت و بصیرت فراوانی دارد.این شجاعت و بصیرت به دست نمیاید مگر اینکه ما به درستی روح خود را بشناسیم و دریابیم بی اعتنایی به خواسته های روحمان تبعات دردناک تری ار مواجهه با والد خواهد داشت.تنها به مدد رو در رویی با رویاهای دفن شده مان هست که میتوانیم درایت و جسارت گذر از آستانه والد را بیابیم و خودمان باشیم

اما شاید با خواندن این چند سطر سوالی به ذهن برسد که آیا والد(مجموعه باید ها و نباید ها و خواسته های خانواده،سنت،عرف،مذهب) اصولن پدیده ای مضر است که باید از شرش خلاص شد؟قطعن و قطعن اینطور نیست.والد کارکرد های خاص خود را دارد و در واقع حافظ سلامت جسم و روح انسانها در برخی مقاطع زندگیست.بخواهم مثال بزنم والد مانند رحمی از انسان تا پیش از شکل گرفتن بالغ توانا و تحلیلگر و کودک متعادل حمایت میکند.زمانهایی از زندگی مثل نوجوانی و ابتدای جوانی را به یاد بیاوریم که چقدر تحلیل های اشتباه عقلانی و احساسی از جهان اطرافمان داشتیم و اگر نبود این باید ها و نباید ها چه فاجعه ای ممکن بود برایمان رقم بخورد.پس نفس وجود والد مشکلی نیست،دردسر از آنجا بروز میکند که بالغ و کودک در پیشگاه والد قربانی میشوند و روح ما و خواسته هایش نفی میگردد تا معیار های جامعه صدمه نبینند.

همانطور که اگر جنین بعد از طی نه ماه هم بخواهد باز در رحم مادرش باقی بماند غیر طبیعی  و مضر است،تمام عمر در پناه حفاظ والد ماندن هم به همان اندازه دردسر ساز است.والد به طور طبیعی تمایل دارد سیطره اش را بر انسان حفظ کند و روح را در حفاظ خودساخته اش نگاه دارد برای همین سقف چنین فلکی را شکافتن به همت و بصیرت والایی محتاج است که گام به گام در جریان پروسه رشد فردیت کسب خواهد شد.



Sunday, April 15, 2007

آخه چرا نيک يا چگونه ديشب حالم از کميک استريپ بهم خورد

۱-من از هواداران سینه چاک کمیک استریپ ها هستم.وقتی میشینیم پای فیلم هایی مثل بت من یا سوپر من یا مردان ایکس و...کلی ذوق میکنم برای خودم.در واقع وقتی میشنوم کارگردان های خوبی مثل سام ریمی و یا کریستوفر نولان به ساخت فیلمهای کمیک استریپ مشغولن خوشحالی همه جای مرا فرا میگیرد

۲-در کنار این قضیه،من نیکلاس کیج رو هم  دوست دارم.بازی به یاد موندنیش در« ترک لاس وگاس» و یا بازی زیر پوستیش در «ماندولین کاپیتان کورلی» یادم نمیره هیچوقت...

۳-حالا اگر فیلمی از روی یه ماجرای کمیک استریپ مارول ساخته بشه که تصادفن نیکلاس کیج نقش اولش رو بازی کنه باید من کلی از دیدنش ذوق کنم.این فیلم ساخته شده و اسمش گوست رایدر

۴-دیشب فیلم رو دیدم چشمتون روز بد نبینه،افتضاح بود.مضحک ترین فیلم نامه ممکن با در پیت ترین کارگردانی که در هالیوود ممکنه...قطعن پیشنهاد میکنم وقتتون رو برای دیدن این فیلم نریزید تو جوب

پی نوشت سانچویی:ارباب!دیشب تا صبح تو خواب با خودت حرف میزدی،هی میگفتی داغتو ببینم نیکلاس،خاک بر سرت مرد،جز جیگر بزنی ایشالا،تف به قبرت،خدا آبروتو ببره که آبرومونو بردی و....

Saturday, April 14, 2007

وردی که بره ها ميخوانند

شروعش معرکه است و نفس آدم را بند میاورد...کاش نسخه چاپیش را هم داشتم.از آن کتابهاست که میشود یکنفس خواند و لذت برد و یادداشت برداشت

سه گانه ديروز

۱-دیروز،روز خوشی بود.مدید زمانی بود انقدر احساس خوشی نداشتم.یک سفر کوتاه دسته جمعی خیلی خوشایند:جای همه دوستان سبز!

۲-شجاعت عبور از آستانه:این چیزیست که امروزبیشتر از هر چیزی به آن نیازمندم.جسارت و نظم برای تغییر،تغییری که خیلی به تحققش دل بسته ام

۳-زنده باد استقلال!این که یک تیم فوتبال بدون مدیر عامل و هیات مدیره و پول و با ضعیف ترین ترکیب بازیکن چند سال اخیرش در صدر جدول باشد فقط و فقط به شخصیت قهرمانی باشگاه بر میگردد.پنج هفته دیگر دوام بیاوریم باز هم قهرمانیم!

Thursday, April 12, 2007

گردون ۱۷

کتاب هفته:ماه نیمروز،شهریار مندنی پور،نشر مرکز:مندنی پور روزهای نوستالژیکی رو یاد  من میاره،روزهای کار کردن برای سی هزار تومان در ماه،روزهای بی پولی اما دلخوشی،روزهای ساعتها حرف زدن در مورد پست مدرنیسم با امید عظیم زاده،روزهای حسرت برای خریدن کتاب دل دلدادگی مندنی پور که نه من پولش را داشتم و نه امید...شاید برای همین هاست که من مندنی پور رو جور دیگه ای دوست دارم.مثل نشانه مرجع برای یک برهه خاص از زندگی.و اما کتاب:ماه نیمروز مجموعه داستان های کوتاهیند که به خواننده ثابت میکنن چرا مندنی پور رو میشه خیلی دوست داشت.دو قصه از کتاب(رنگ اتش نیمروزی و آتش و رس)رو فکر نکنم هیچوقت بتونم از ذهنم خارج کنم

شعر هفته:به تو دست میسایم و جهان را در میابم/به تو می اندیشم/و زمان را لمس میکنم/معلق و بی انتها/عریان/میوزم،میبارم،میتابم/آسمانم/ستارگان و زمین/و گندم عطرآگینی که دانه میبندد/رقصان/ درجان سبز خویش/از تو عبور میکنم/چنان که تندری از شب.../میدرخشم و فرو میریزم(احمد شاملو)

فیلم هفته:little miss sunshine :بی اغراق یکی از لطیف ترین فیلمهایی که تو این چند وقت گذشته دیدم.تم کمدی لطیفی داره و تلخ ترین حرفها رو چنان میزنه که آدم غصش نمیشه...فیلمیه از جنس خود زندگی

آهنگ هفته:no ordinary love :این ترانه کشف جدیدمه...من که خوشم آمد

وبلاگ هفته:سر هرمس مارانا:وبلاگی حاصل تلفیق روشنفکری و طنازی.

پست هفته:این پست معرکه از وبلاگ دوست جانی که اسم وبلاگش خیلی سخت است

دلتان شاد!

Wednesday, April 11, 2007

روزنوشت يک مثلن مرد مسدود

۱-روز خوشی بود،از آن روزهایی که ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند تا خلق آدم خوش مستدام بماند.

۲-عمری بود از شنبه پستهای«پروسه رشد فردیت» را ادامه میدهم.احتمالن دو پست در مورد والد و بالغ و بعد بحث شیرین ازدواج.

۳-نمیدانم حرفی برای گفتن نیست یا حرف هست و مجال گفتن نمیباشد،در هر حال دچار انسداد مجاری وبلاگ نویسی شده ام

۴-امشب مهمان عزیزی دارم که پس از مدتها مهمان این حقیر سراپا تقصیر است:قرار است من باب اثبات خدمتگزاری سانچو برایش چاچا برقصد تا شاید کمی بی مرامی های روزگار از خاطرش برود

پی نوشت ترقص آمیز:شما کلاس رقص مردان در تهران سراغ ندارید یا سی دی  که اموزش رقص بدهد؟(قربان قدتان لطفن از خردادیان و روحی ساوجی نفرمایید اقلکم دلم میخواهد سالسا و رومبا یاد بگیرم)