Thursday, August 16, 2007

گردون۳۳

کتاب هفته:راز سایه،دبی فورد،فرناز فرود،انتشارات حمیدا:ما همه در گیر سناریویی هستیم که انگار دستی نامریی برایمان نوشته،درگیر داستانی که مکرر در زندگیمان تکرار میشود،انرژیمان را میگیرد و تلخ کاممان میکند.باید شناخت این داستان را  و آن را تبدیل به وسیله ای برای رشد کرد.با این دید راز سایه تبدیل میشود به یک دستورالعمل معرکه.از دستش ندهید

شعر هفته:با گریه مینویسم/از خواب با گریه پا شدم/دستم هنوز/در گردن بلند تو آویخته است/و عطر گیسوان سیاه تو/با لبم آمیخته است/دیدار شدمیسر و.../با گریه پاشدم(سایه-مجموعه تاسیان)

فیلم هفته:9songs :فیلمی در مورد موسیقی و هم آغوشی...ترکیب غریبی که زندگی را میسازند.فیلم در نشان دادن صحنه های ص.ک.ص کاملن بی پرواست برای همین اگر اخلاقیات سفت و سختی در این مورد دارید سراغش نروید...سکانس معاشقه ای دارد که درش نور آفتاب کم کم نیمه راست صورت بازیگر زن فیلم را روشن میکند و روشن تر.حسش بی نظیر است

آهنگ هفته:still in love با صدای بیانسه.کشف آزاده بود.ترانه زنانه معرکه ایست که کمی چشمت را ببندی میشود از جنسیتش هم فارغ شد...جدن معرکه است

وبلاگ هفته:این آقای خوش سلیقه دوست داشتنی...به وبلاگش سر زدید بخش خاطرات آقای اوف را از دست ندهید.آن بالای سمت چپ لینکش هست

پست هفته:به جستجو پا میکشیدم/به جستجوی جهان/به چشمان هبه مادرم...این شعر معرکه امیر احمد

درنگ هفته نداریم.اصلن اگر کمک های گلناز نبود شاید گردون هم نداشتیم.سرم به شدت شلوغ بود شرکت و هیچی با هیچی جور نشد.گردون اینهفته را تقریبن مدیون گلنازید

Wednesday, August 15, 2007

خودستايی

تنبلی های گاه به گاه و ول گشتگی های مدام و تعهد شکنی های به خود...را میبینم اما باز و باز خودم را دوست دارم.این شاید بزرگترین دستاورد همه عمرم باشد.برای اولین بار خودم را دوست دارم،خودم را میبخشم،با خودم رو راستم!

پی نوشت:دیروز عصر از کوره در رفتم.بعدن شب فکر کردم میشد موجه تر هم بود شاید،یک چرخی در ذهنم زدم دیدم صدای امیرحسین می آید که دارد با آن صوت غرغروی ذهنی گپ میزند:«ببین،عصبانی شدم و با توجه به عصبانیتم بهترین واکنش ممکن را نشان دادم».صدا هیچ تلاشی برای تحکم یا قانع کردن نداشت،آرام و سخت داشت حرفی را میزد که یقین داشت بهش...این معرکه بود به سبیل شاه عباس.

Tuesday, August 14, 2007

بودن

ناهید یکبار داشت برایمان میگفت مدتی که با خودتان طرف شوید و خودکاوی کنید به نیت دیدن خود واقعیتان،ناگهان میفهمید روحتان ارتفاع گرفته.یعنی مشکلات هستند هنوز،اما شما دارید از بالا نگاهشان میکنید و آنها عذابتان نمیدهند.

امروز سر کار، که همه چیز پیچیده بود بهم، فکر کردم اگر دو سال پیشم بود بعد امروز من را با صد من عسل هم نمیشد خورد ولی حالا فقط کمی خستم و لبخند همچنان گوشه لبم جا خوش کرده...

پی نوشت:همه این رهایی را بگذارم به حساب خودم شاید کمال کم لطفی باشد.تو سهمی داری درین آرامش غریب که ادایش انگار خارج از توان من است:آخر چطور میشود جادوی نگاهت وقتی نوازشم میکند،یا طنین خنده هایت که غصه ها را می تاراند یا آن همه شادی که انگار چون سایه به تو سنجاق شده را با کلمات،این کلمات ساده،وصفشان کرد؟

Monday, August 13, 2007

انتخاب اميد

بازگشت به پست «ای کاش آدمی...» خودم،حرفهایی هست که باید گفته شود.شاید واقعن همه چیز انقدر تاریک نباشد که ما فکر میکنیم.قانونی هست که در سرمایه گذاری سهام بسیار مورد استناد قرار میگیرد به نام امواج الیوت.مطابق این تحلیل هر حرکت قیمتی سهام به صورت موجی شکل بوده و در ۵ موج اصلی سامان میابد.سه موج صعودی و دو موج اصلاحی نزولی.برای تجسمش یک زیگزاگ صعودی ۵تایی را تصور کنید که موج یک صعودی از نقطه ۱ به نقطه دو میرود و موج دو نزولی از نقطه ۲ تا نقطه ۳ کاهش میابد و در این بین نقطه ۳ بالاتر از نقطه یک واقع میشود و به همین ترتیب...این روند فقط در مورد سهام صادق نیست.جدن بر این باورم که تمام حرکتهای زندگی ما هم از همین قانون ۵ موجی تبعیت میکندوبه فراز و فرود های زندگی خودتان نگاه کنید:مطمئنم میتوانید در این الگوی امواج الیوت طبقه بندیشان کنید.

امواج اصلاحی الیوت قوانین جالبی دارند.از لحاظ روانشناسی بیشترین میزان فروش سهام در انتهای موج الیوت اصلاحی رخ میدهد:وقتی سهامداران ناامید و خسته،از افزایش قیمت سهام خود مایوس شده و اقدام به فروش میکنند و همین لحظه در واقع زمانیست که قیمتها در حال برگشتن بوده و موج صعودی آغاز میشود. ضرب المثلی هم داریم که میگوید:«تاریک ترین لحظات شب،دقایق قبل از سپیده دم است».موج اصلاحی دقیقن در انتهای خودش پایان ناپذیر و تمام نشدنی به نظر میرسد.روانشناسان در تحلیل افسردگی معتقدند:کسانی که گرفتار افسردگی میشوند،به طرزی مایوسانه میپندارند این حال بد همیشگی بوده و آنها هرگز ازش رهایی نمی یابند و این خود بیشتر آنها را افسرده و ناامید میگرداند.انتهای یک موج اصلاحی دقیقن همین حالت را دارد:گرفتاری در یک سیاه چاله سرشار از ناامیدی که آدمی را از امیدوار بودن خسته میکند.اما دقیقن در اوج همین ناامیدی لحظه برگشت موج و شروع حرکت صعودی،نزدیک است.

از آنجایی که من آدم بی کاری هستم،یکبار برای آزمایش فرضیه الیوت در عرصه تحولات اجتماعی،فهرست فراز و فرودهای روند توسعه و مدرنیته در ایران را از ظهور امیرکبیر تا عصر حاضر بررسی کردم.مفصلش احتمالن از حوصله شما خارج باشد اما خلاصه اش که کنم از ۱۳۵۷ ما درون یک موج اصلاحی قرار داریم.موج اصلاحی که قبل از خودش یک موج صعودی قدرتمند ۵۷ ساله را یدک میکشد.در این بین دوران حاضر ،سالهای پایانی روند نزولی اصلاحیست و میبینید که ناامیدی به اوج خودش رسیده و اگر روند خروج نیروی انسانی و سرمایه از کشور رامطابق با فروش سهام فرض کنیم،این روند شدت گرفته،اما من فکر میکنم موج نزولی آخرین نفسهایش را میکشد و ایران با یک موج صعودی قوی لااقل پنجاه ساله روبرو خواهد بود.این بدان معنی نیست که یکشبه همه چیز بهشت میشود،فقط روند بهبود چنان خواهد بود که روند رو به رشد برای همه ما ملموس و قابل درک خواهد شد...اندکی صبر،سحر نزدیک است!

پی نوشت۱:ناامید نمیشم،سعی میکنم بر فضای اطرافم موثر باشم و روند تغییر رو تسریع کنم،چریک بازی در نمیارم،خودمو قربانی نمیکنم،به هر قیمتی زندگی میکنم،به رغم سانسور تلاش میکنم ارتباطم رو با جریان های فرهنگی حفظ کنم و باز هم نا امید نمیشم!

پی نوشت ۲:این رو یک پیش بینی دقیق فرض نکنید اما به نظرم حداکثر یک سال تا چرخش بزرگ زمان داریم.نقطه عطف میتونه تغییر ساختار حاکمیت باشه یا کاهش آشکار تنش با آمریکا یا حتی یک حمله نظامی به مانند اتفاقی که برای یوگوسلاوی افتاد.

پی نوشت۳:هاشمی در نماز جمعه گفته:«نظام آماده مذاکره با امریکا در همه سطوح است».من این رو یک سیگنال تمام عیار قلمداد میکنم برای پازل این روزهای سیاست:آمریکا از خیال تغییر نظام ایران منصرف شده و هدفش تغییر رفتار نظامه.این به معنای برطرف شدن احتمال تحریم های شدید تر و یا حمله نظامی نیست،به معنای گذشتن از یک مرحله سیاسی و ورود به فاز جدید اتفاقاته.

Thursday, May 10, 2007

پروسه رشد فرديت ۱۱

پیش نوشت:در مورد صکس یه چیزایی تو ذهنمه که برای نوشتنش هنوز مرددم.اگر نوشتنش قطعی شد احتمالن از ترس فیلترینگ میذارمشون تو آزادیخواهی.اما شرحی بر پست قبلی:

۱-ازدواج رابطه بین دو تا آدم مستقله.این اصل ساده ایه که راحت فراموش میشه.وقتی کسی میگه میخوام ازدواج کنم تا به آرامش برسم یعنی داره سرو ته به ماجرا نگاه میکنه.اول به ارامش برسید بعد ازدواج کنید.تا وقتی مسوولیت زندگیتون رو به عهده نگرفتید-از هر لحاظ چه مادی و چه معنوی-ازدواج به صورت ناخودآگاه باعث میشه برخی از وظایفتون رو به عهده طرف مقابلتون بذارید و دخل پروسه رشدتون به سهولت بیاد

۲-اگر قراره دو طرف ازدواج مستقل باشن پس باید و باید حریم شخصی  همدیگه رو رعایت کنند.فصلی داره جبران خلیل جبران در کتاب پیامبر در مورد ازدواج،به نظر من کامل ترین توصیفیه که تا بحال خوندمش.«ستونهای معبد باشید که اگر بیش از حد بهم نزدیک شوند یا دور سقف فرو میریزد»...این رعایت حریم شخصی طرف مقابل و درک فاصله لازم برای جریان پیدا کردن زندگی معمولن کار خیلی سختیه و عمومن هم با افراط و تفریط همراهه.یعنی یا چنان طرفین از هم فاصله میگیرند که برای دیگران تصور مزدوج بودنشون هم غریبه و یاچنان بهم نزدیک میشند که مجال نفس کشیدن رو از هم میگیرند.دیروز انسان عاقلی برایم گفت با این مساله حریم شخصی در ازدواج،عاطفی برخورد نکنید.به نظرم حرف حساب است و بس!

۳-هر انسانی نیمه گمشده ای داره.برخلاف تصور عامه این نیمه گمشده نه در بیرون از وجودش و دربین جنس مخالف که در درون خودش پنهان شده.جستجوی این تصویر آرمانی در دیگران نتیجه ای جز سرخوردگی نداره.ما تا با این نیمه گمشده خودمان ازدواجی مقدس بر پا نکنیم ناتمام و سرگردانیم.اما این نیمه گمشده شناخته نمیشه مگر در ارتباط با جنس مخالف و فرافکنی های مثبت و منفی که به اون نسبت میدیم.اینجاست که ازدواج تا بدین حد برای پروسه رشد فردیت مهم میشه و حیاتی.بسیار دور  از واقعیته که فکر کنیم ازدواج صرفن یه قرارداد اجتماعیه و ربطی به روابط روحی و جسمی نداره.ازدواج درست، یه کوره گدازنده است که که دو شریک ازدواج رو  یکپارچه با خود واقعیشون میکنه.

۴-شناختن این که من که هستم و چه ویژگی هایی دارم و از رابطه ازدواج چه میخواهم و از شریک زندگیم و...خیلی مهمه.اگر اینها رو بدونید و شریک زندگیتون هم،تازه میتونید بدونین کجا میخواهید برید و چطور باید حمایت کنید و کجا نیاز به حمایت دارید.اگر پروسه رشد فردیت به جای درستی نرسیده باشه هرگز این شناخت از خود محقق نمیشه و هیچوقت جریان حمایت در ازدواج به درستی شکل نمیگیره.

۵-در بند چهار پست قبل گفتم که طرفین ازدواج باید از جایی به بعد رابطه مشترکشون رو با تعریف یکسری اهداف پیش ببرن تا مجالی بشه برای حمایت متقابل و جریان تازه عاطفی.برای توضیح بیشتر اینطور فرض کنید که دو طرف ازدواج در گیر پروسه رشد نباشند و بشه با دیدن امروزشون بیست سال دیگشون رو هم حدس زد.این ازدواج خیلی سریع تبدیل میشه به کسالت و طرفین این رابطه معمولن به جای اینکه مسوولیت عدم رشد خودشون رو بپذیرند،سعی میکنند با روابط خارج از ازدواج بر این کسالت غلبه کنند در حالی که مشکل نه شریک زندگیشون،که خودشونند.پروسه رشد فردیت انسانهایی رو میسازه که هر روزشون با دیروز متفاوته.همین تفاوت تو زندگی مشترک تازگی به وجود میاره و چیزی جدید برای کشف کردن و لذت بردن.انسانی که مدام نو میشه،اهداف و خواسته های نویی داره و به حمایتهای جدید و تازه ای از طرف زوجش محتاجه و...این یعنی به روز نگه داشتن ازدواج.اگر پروسه رشد متوقف بشه یا شکل نگیره،تکرار قاتل ازدواج میشه،فراموش نکنید هیچ کدوم از ما در جزیره ای که کشفش کردیم طولانی مدت باقی نمیمونیم

پی نوشت:عصر بی گناهی به روز شد

 

Tuesday, May 8, 2007

پروسه رشد فرديت ۱۰

آخرین پست رشد فردیت رو در مورد ازدواج نوشتم و تو یه پست تکمیلی از تجربه شخصیم براتون گفتم.امروز میخوام برسم به یه تعریف از ازدواج درست تا اونجا که مساله تعریف بردار باشه.به نظرم این شاید بدک نباشه:«ازدواج رابطه ایست که در آن دو نفر در جسم و روح یکدیگر شریک میشوند تا با حمایت عاطفی،معنوی و مادی از هم،به خود و دیگری یاری رسانند و به کمال مورد نظر خود در زندگی دست یابند».با توجه به این تعریف نکات زیر رو میشه پررنگ کرد:

۱-شریک شدن دو نفر در جسم هم، بسیار مهمه.صکس نقش مهمی تو یه ازدواج درست داره که نمیشه انکارش کرد و بعید میدونم هیچ ازدواجی بدون هم آغوشی صحیح دووم بیاره.تا اونجایی که به خودم برمیگرده نسبت به کسایی که صکس رو حقیر فرض کرده یا از حرف زدن و یاد گرفتن در موردش پرهیز میکنند احساس اطمینان ندارم.اینکه بلد باشی ارضا کنی و ارضا بشی یک فن و هنره که دقیقن باید یاد گرفتش.

۲-شریک شدن در روح رو به معنای یکی شدن روح ها در نظر ندارم.یادمون باشه فردیت از هر چیزی مهم تره.منظورم توانایی ارضای روحی طرف مقابل در یک ازدواجه.اینکه طرف مقابل ما بدونه که برامون مهمه چه نیاز های روحی داره:عشق،محبت،حمایت،به رسمیت شناختن حق اشتباه،تلاش برای اینکه طرفمون خودش باشه و انجام تلاش برای برآوردن این نیاز های روحی

۳-جریان حمایت توی زندگی مشترک باید مستدام باشه.ما باید از طرف مقابلمون حمایت کنیم به هر شکلی، تا اونی بشه که میخواد نه اونی که ما میخواهیم.اینجا خیلی مهمه که طرفمون بدونه چی میخواد و ماهم با اون تصویر آرمانی مخالفتی نداشته باشیم.در واقع نه تنها مخالفت نداشته باشیم که براش اهمیت قائل باشیم:فرض کنید زنی دلش میخواد یه نویسنده بشه و مردی کنارش باشه که در این راه مانع ایجاد نکنه اما ته دلش نویسندگی رو کار ابلهانه  یا بی ارزشی بدونه این رابطه یه جایی دخلش میاد دیر یا زود.مهمه که هم آرزوهای طرف مقابلمون رو بدونیم و هم برای اون آرزوها از ته قلب ارزش قائل باشیم

۴-از یه زمانی به بعد،تب و تاب تن برای دو نفر کمی کمرنگ تر میشه،روح آدمها چنان برای هم آشنا میشه که دیگه جزیره کشف نشده ای درش نیست.اینجا ازدواج به یه فصل مشترک محتاجه که جلو  بره.تو خانواده های سنتی بچه ها معمولن این نقش رو بازی میکنند و میشوند فصل مشترک والدین.من فکر میکنم اما یک ازدواج درست بدون بچه ها هم باید راه خودشو بره و این محقق نمیشه مگر با تعریف یکسری اهداف تو زندگی از طرف هر کدوم از شرکای ازدواج و حمایت از هم برای رسیدن به اون کمال.اگر این هدفگذاری ها انجام بشن و دو طرف در جهتش حرکت کنند دریچه ای باز میکنند تو زندگیشون که مدام عاطفه در فضای بینشون جریان پیدا کنه و برکت با هم بودن از دست نره.برکتی که با  پیشرفت فردی هر کدومشون مدام تر و تازه میشه

یه پست تکمیلی با ذکر مصادیق برای این پست طلبتون

Monday, May 7, 2007

روزگار دوزخی آقای امير

دلم میخواد بیایم سر بگذارم روی پاهایت،گریه کنم یک دل سیر تا مژه هایم بچسبند بهم از فرط اشک...این عقل بی پیر سگ مصب اگر بگذارد!

پی نوشت۱:عنوان را از کتاب«روزگار دوزخی آقای ایاز»نوشته رضا براهنی کش رفته ام

پی نوشت ۲:شعری دارد همین اقای براهنی در مجموعه ظل الله اگر درست یادم باشد میگوید:«مادر چرا همانطور که مرا بیرون دادی حالا بالا نمیکشی؟»