تا بوق سگ داشتم روی نماد های فیلم در باره الی کار می کردم.مقالش امشب تموم میشه اما نکته خیلی جالب برام این بود که تعداد آدم های حاضر در اون ویلای مخروبه لب آب یازده نفر بود.در عدد شناسی تاروت،عدد یازده نماد عدالت و امور حقوقیه.یادتون هست که جمع حاضر دانشجویان سابق حقوق بودند؟نماد های فیلم رسمن در حد بیداده ها...یه همچین چیزهایی
Sunday, July 12, 2009
Saturday, July 11, 2009
و اما عشق
«ازدواج با ماجرای عاشقانه فرق می کند و سطح اسطوره شناختی دیگری از تجربه است...ازدواج یک ماجرای ساده عشقی نیست،بلکه یک آزمایش دشوار است و این ازمایش قربانی کردن خود در پیشگاه رابطه ای است که در آن دو نفر از لحاظ اسطوره ای به یک نفر تبدیل می شوند»جوزف کمپبل-قدرت اسطوره
استاد اسطوره شناس،تاکید می کند ازدواج محقق نمی شود تا وقتی که هر یک از زوجین آمادگی قربانی کردن نیمی از خود را در محراب ازدواج داشته باشند.او سطح اسطوره ای ازدواج را متفاوت با عشق می داند و تاکید می کند اگر به نیت لذت بردن از عشق یا داشتن فرزند وارد ازدواج شویم،آن ازدواج پایه های محکمی نخواهد داشت.کمپبل اما چیزی را به ظرافت ناگفته می گذارد و می گذرد:چه نیرویی به هر یک از زوجین این قدرت را می دهد تا آماده قربانی کردن نیمی از خود باشند؟آدمی چنین نیرویی را برای پذیرش خودخواسته مرگ نیمی از خود از کجا تامین می کند؟
بر این باورم که جواب سوال ما عشق است.ما فقط و فقط از عشق چنان نیرو کسب می کنیم که قادر می شویم جسارت قربانی کردن خود را بیابیم،همان عشقی که نباید هدف ازدواج باشد تبدیل به نیرو بخش آن ازدواج خواهد شد.بدون درک چنین عشق تام و تمامی،هرگز عمل قربانی اتفاق نخواهد افتاد،بی چنین عشقی ما هرگز تن واحد نمی شویم بلکه به سنت های اجتماعی برای توالد و تناسل عمل کرده ایم.اما مگر نه اینکه عشق با ازدواج متفاوت است؟
کمپبل در کتاب «قهرمان هزار چهره »تاکید می کند،قهرمان باید در سفر زندگیش به جایی برسد که ارباب دو جهان باشد.یعنی همزمان حاکم بر جهان مادی بیرون و دنیای معنوی درون شود و قادر باشد قوانین این دو دنیای کاملن متفاوت را باهم مخلوط نکرده و در هر جهان با قوانین آن بازی کند.عشق متعلق به جهان غنی درون است که ما را با والاترین نیروهای حیات و مرگ به صورت همزمان روبرو می سازد و ازدواج از آن جهان مادی بیرونی است که سطحی دیگر از بودن را به ما می آموزد.بدون سروری عشق در جهان درونی،هرگز قدرت قربانی در جهان بیرونی به کسی اعطا نمی شود.مرد باید بتواند در درونش عاشق زنانگی باشد تا در بیرون، زنی از پوست و گوشت را عمیقن دوست بدارد.این راز بزرگ هر انسانی است؛ این رقص عشق و ازدواج است،رقص بزرگ هستی!
با صدای بلند فکر می کنم-2
دوستی در کامنت ها پرسید«چه چیزهایی نسبت به دوران «تجربه زندگی متاهلی» که داشته ای تغییر کرده که اکنون می خواهی «همسر و پدر» باشی. چرا آن وقت نخوستی/نتوانستی، ولی حالا می خواهی؟»
جوابش شاید در یک کلمه بلوغ باشد.من فکر می کنم انسان بالغ تری شده ام نسبت به کسی که ۵ سال پیش بودم.آدم بالغ مسوولیت زندگی،تصمیمات و خواسته هایش را می پذیرد.آدم بالغ می داند هر خواسته ای هزینه های مشخص خودش را دارد و آماده پرداخت این هزینه هاست.در مورد مشخص ازدواج،آدم بالغ منتظر هیچ معجزه ای از ازدواجش نیست.می داند قرار نیست ازدواج یا به طریق اولی همسرش خوشبختش کند.می داند خودش و فقط شخص خودش مسوول خوشبختی و بدبختی اش است.آدم بالغ معمولن با آزمون و خطاهای فراوان،خودش را شناخته،تا حدی می داند که از زندگی چه می خواهد و چه نمی خواهد،که برای چه جور آدمی می تواند همقدم و همسفر باشد
مهمتر از همه،آدم بالغ بلد است بین حوزه عشق و حریم ازدواج مرز قائل شود.آدم بالغ می داند هر چقدر عشق آسمانی،آتشین،سرکش و کمال گراست،ازدواج زمینی،ملایم،قانون مند و واقع گراست.در عشق ما با یک تصویر ایزد گونه روبروییم در ازدواج با همتایی انسانی که پر از ضعف ها و قوت هاست.آدم بالغ می داند ازدواج میدان واقعیت هاست و باید که آماده باشد به قول کمپبل نیمی از خودش را در پیشگاه محراب ازدواج قربانی سازد.آدم بالغ می داند ازدواج یعنی پذیرش مسوولیت یک رابطه دو نفره که در آن آدمی متعهد می شود تا سر حد امکان برای رشد متقابل و حمایت از آدم آن سوی رابطه تلاش کند.
آن امیر سال ٧٨،خام،پر توقع و بی تجربه بود.نمی دانست ازدواج چه مسوولیت بزرگی است.مرز های روانیش با جهان اطراف به درستی تفکیک نشده بود.انتظار داشت ازدواجش خوشحال و خوشبختش کند.تنش را و روحش را به درستی نمیشناخت.آمادگی مالی و روحی برای این بار نداشت و...حالا اما این امیرحسین سال ٨٨ به یمن همه زمین خوردن ها و برخاستن ها،خودش را بیشتر می شناسد.باید ها و نباید های بیشتری از خودش می داند،مسوول تر و قوی تر شده و از همه مهمتر همین حالایش هم آدم خوشبختی است.در تنهاییش هم از زندگی راضی است.ازدواج نمی کند که رضایت و خوشبختی بخرد،به ازدواج فکر می کند چون به نظرش زمان درک تجربه هایی است مانند همسر و پدر بودن که قطعن خوبی ها و سختی های خودشان را دارند
همین
با صدای بلند فکر می کنم
یعنی آدم در راستای زندگیش می رسد به جایی که دلش خانواده می خواهد.با همه پیچیدگی ها و مصائبش.یعنی آدم می رسد به جایی که فقط هوس عاشقی ندارد،یا میل داشتن تنی میان بازوانش،یا هر چه...آدم می رسد به جایی که می خواهد همسر باشد،پدر باشد،خانواده داشته باشد به این مفهوم
شاید نزدیک یک سالی هست که چنین حسی دارم.فراز و فرود داشته در من اما همیشه بوده...خیلی فکر کردم با خودم و خیلی کلنجار رفتم تا مطمئن شوم به قول تاواریش حقانیت این حس یا اصالتش تا به کجاست.تا مطمئن شوم ناشی از تنهایی،فقدان رابطه،نداشتن معشوق یا ص.ک.ث یا چیزی از این دست نیست.حالا فکر کنم می توانم ادعا کنم همه اینها راداشته ام و چیزی که می خواهم هیچ کدام اینها نیست:دقیقن برای خودم شفاف است که می خواهم همسر و پدر باشم یعنی حتی داشتن یک معشوق تمام وقت که همخانه ام باشد هم برایم کافی نیست
این امیرحسین جدید برایم جالب است.بخصوص وقتی آدمی مثل من باشی که هم تجربه زندگی متاهلی را داشته ای و میدانی بعضی وقت ها مصائب خودش را دارد و هم از لحاظ کهن الگویی هرگز برای بچه داشتن آماده نیستی چون نمی خواهی زن زندگیت را حتی با بچه خودت قسمت کنی...از دل این آدم وقتی چنین خواسته ای بیرون می آید به نظرم دیگر به به؛ یعنی خیلی به به!
Friday, July 10, 2009
لذت شنیدن ترانه
لذتی که می شود از یک ترانه برد فقط مدیون صدای خواننده یا متن ترانه سرا یا موسیقی آهنگساز نیست...به نظرم بخش عمده ای از این لذت بستگی دارد به توی شنونده که چقدر فضا های آن ترانه را زندگی کرده باشی؛چقدر روحت کفتر جلد باشد برای آن صداها،کلمه ها،آهنگ ها
با ترانه که خوب ارتباط بر قرار کنی در یک لحظه قلبت هم در گذشته است هم در آینده.زمان جایی در همین لحظه که تو ایستاده ای گم می شود.لحظه حال بودنش را تقسیم می کند با گذشته و آینده:سهمش از گذشته می شود حسرت و نصیبش از آینده امید.قلبت در یک لحظه همه جای زمان است،قلبت برای یک لحظه همه ی جهان است،این همان لذت واقعی است که می شود از یک ترانه برد
به بهانه تصویر یک رویا:...تماشا کن تماشا کن چه بی رحمانه زیبایی...
Thursday, July 9, 2009
برای غزل
سلام غزلم،غزل دو روزه ام!
پدرت همین چند لحظه پیش تلفن زد و گفت که تو به دنیا آمده ای،که مفتخرمان کرده ای ،که چشم و دلمان روشن شده به آمدنت.پرسیدم اسمت را چه گذاشته اند و شنیدم غزل!
غزل!هر زنی که به دنیا می آید،نوید تداوم زندگی است،ادامه حیات،بشارت خلق،برهان وجود.هر زنی که به دنیا می آید در دلش بذر عشق دارد،بذر امید و ما،من، پدرت،هزاران تن تنها به سان ما،این روزها غزل، محتاج این دوگانه مقدسیم که به عشق امیدوار باشیم و مومن...آمدنت مژده رستن امیدی عاشقانه،تولد نور در سیاهی این روز هایمان است غزل!
آمدنت مبارک!هدیه ات عشق ما به آینده،آینده ای که تو وقتی بالیدی و بزرگ شدی در آن،بتوانی آزاد عاشق شوی،که وقتی دلت از عشق لرزید،زمین و زمانت نلرزد زیر هزار شلتاق بی رحم سفلگان...برای تو،برای تو غزل،امروز و هر روز می کوشم،می کوشیم تا خانه ای بسازیم لایق طنین خنده های معصومانه بهشتی ات؛برای تو غزل فقط برای تو می مانم،می جنگم،می سازم تا در هجده سالگیت،هجده تیر ها فقط یک حادثه دور باشند؛این را به تو قول می دهم غزل،عمو امیرحسینت به تو قول می دهد به جان بکوشد برای ساختن ایرانی که در آن چشمان غزل هایش فقط از حادثه عشق تر شود نه از نفیر شوم اشک آور،این را به تو قول می دهم غزل!
ربنا
خدایا...خدایم...خودم را...خودمان را...سپردم به تو؛شیشه ایم در بغل سنگ،نگهمان دار از گزند هر باد بد دهن!