امسال سر سفره های هفت سین، برای صلح دعا کنید
نوروز همه تان شاد،دل همه تان خوش!
پی نوشت:در پوستین خلق به روز شد:تذکرة البلاگر
امسال سر سفره های هفت سین، برای صلح دعا کنید
نوروز همه تان شاد،دل همه تان خوش!
پی نوشت:در پوستین خلق به روز شد:تذکرة البلاگر
کتاب هفته:موسیقی آب گرم،نوشته چارلز بوکفسکی،ترجمه بهمن کیارستمی،نشر ماه ریز:چارلز بوکفسکی یکی از نویسنده هاییه که من شیفتشم.حکایت من و ایشون در واقع همون حکایت عشق در نگاه اوله چون من فقط با خوندن همین کتاب-که تنها کتاب منتشر شده ازش به فارسیه-بهش دل باختم.کتاب مجموعه داستان های کوتاهی حول محور پرسوناژی به اسم هنری چیناسکی یه:نویسنده ای همیشه مست!که خیلی ها معتقدند در واقع شخصیت خود بوکفسکی در اون تجلی پیدا کرده.کتاب خوندنیه،از دستش ندید.(کسی خبر داره مجموعه دیگه ای از بوکفسکی به فارسی ترجمه شده یا نه؟)
شعر هفته:زمان بی کرانه را/تو با شمار گام عمر ما مسنج/به پای او دمی است این درنگ درد و رنج/به سان رود/که در نشیب دره سر به سنگ میزند/رونده باش/امید هیچ معجزی ز مرده نیست/زنده باش!(هوشنگ ابتهاج«سایه»،مجموعه شعر تاسیان)
فیلم هفته:the dreamers :برتولوچی کبیر یک بار دیگر پس از تانگوی جاودانه اش به پاریس بر میگردد.فیلم همه آنچه که من دوست دارم را در بر دارد:ادای دینی با شکوه به تاریخ سینما،بازی ماهرانه با ذهن بیننده،نماهایی از جنبش دانشجویی به سال ۱۹۶۸ فرانسه و عشق ممنوع.اگر بر این باورید که هیچ امر انسانی ،پلید نیست فیلم را از دست ندهید
آهنگ هفته:این آهنگ باب دیلان.شروع معرکه ای دارد.من هر وقت به این آهنگ گوش میکنم حس غریب شنیدن یک مرثیه را دارم
وبلاگ هفته:سفالینه.این دوست جان اطلاعات خوبی از رستوران های تهران به شما میدهد.شخصن چند بار بر مبنای این اطلاعات اقدام کرده ام و هرگز پشیمان نشده ام
پست هفته:این پست مختصر و مفید قصه های عامه پسند
اتفاق هفته:محمود به نیویورک میرود(خدایا خودت عاقبتمان را به خیر کن)
توضیح هفته:این آخرین گردون سال ۸۵ بود.پذیرای پیشنهادات و انتقادات شما هستم.اگر عمری بود اولین گردون سال ۱۳۸۶ در روز پنجشنبه ۱۷ فروردین منتشر میشود
اگر کسی شجاعت روبرو شدن با خود را یافت و به مرحله «جدایی» رسمیت بخشید با این سوال روبرو میشود که حالا اگر من چیزی که تا کنون بوده ام نیستم پس چه هستم و یا چه باید باشم؟به عبارت دیگر فرد در این هنگام با سفری درونی برای یافتن خواسته های واقعی و ویژگی های درونیش مواجه میشود.این فرآیند خود به خود بر عمق مرحله جدایی میفزاید و به تعبیری طی درست این مرحله شخص را در آستانه یافتن گنج شخصیش-کیمیاگر کوئیلو را به یاد بیاورید-و یا جام مقدس حیاتش قرار میدهد.
اما در واقع یافتن خود واقعی و آنچه که روح انسان میخواهد تا به انجام رسد،هر چند بسیار باارزش است، اما به تنهایی برای رسیدن به تشرف کافی نیست.متشرف کسی است که نه تنها جام مقدسش را بیابد که جسارت آغاز سفر و جنگیدن برای کسب این گنج بزرگ را نیز داشته باشد.سالک در این مرحله با موانع متعددی موجه میشود که یکی از پررنگ ترین آنان چیزیست که من والد شخصی و جمعی میخوانمش.
والد شخصی به نظر من همه آن صداهای درونی و بیرونی را در بر میگیرد که ما از خانواده خود و فرهنگ خاص خانوادگیمان به همراه داریم.بد و خوب های مکرر،آرزوهای بر باد رفته پدر و مادر که اکنون تبدیل به کوله بار وظیفه ما به عنوان فرزند شده،جاه طلبی هایی که به ما تحمیل شده و....!والد جمعی نیز هر آنچه را در بر میگیرد که سنت(مجموعه ای فرهنگ جامعه،باور های مذهبی حاکم و...) خوانده میشود.این دو را نادیده نگیرید.بسیاری از ما ناآگاهانه یا کاملن مشابه والدین خود رفتار میکنیم و یا در تضادی با آنان بی اختیار معکوس والدینمان.این سیکل معیوب میتواند شخص را بی اختیار وادارد تمام عمر را مانند نسل قبل خود زندگی کند بی آنکه حتی یکبار بداند در چه چنبره نامریی گرفتار آمده و یا از خود بپرسد پس سهم من از زندگیم چیست و من چه میخواهم؟
طغیان علیه سنت و والد شخصی به شجاعتی جنگجویانه محتاج است.هر کسی که فقط یکبار با این مساله روبروشده باشد میداند که تخطی از دستورات شخصی و جمعی والد چه مجازات های اجتماعی و فردی دهشتناکی دارد:عذاب سخت وجدان،سردرگمی،طرد شدن و تنبیه شدن توسط اجتماع و...اما این بهایی است که باید بابت فتح گنج پرداخت.هیچ امر بزرگی بدون دادن قربانی به دست نمی آید و تجلی بخشیدن افسانه شخصی هر انسان نیز ازین مقوله مستثنی نیست.من به سنت ستیزی و اخلاق گریزی در این میان باور ندارم همه آنچه که به نظرم میرسد این است که باید بالغ قدرتمندی داشت که خودش را خوب بشناسد و خواسته هایش را بداند و تمام دستور العمل های والدین شخصی و جمعی را یک به یک از صافی خود بگذراند تا یا به عنوان خواسته هایی منطبق با روح فرد،درونی شوند و یا زیر سوال رفته و ناکارایی شان با زندگی فرد ثابت شده و با ارزشهایی نو جایگزین شوند
انجام این عمل برای من یکی که لااقل سخت ترین کار زندگیم بوده و هنوز هم که هنوز است اندر خم کوچه اول این هفت شهر عشق مانده ام ، اما دلخوشم به این که لااقل سفر زندگی را برای یافتن جام مقدس اغاز کرده ام
در پستهای قبل نوشتم که شاید در عصر مدرن،رسالت هر انسانی را بتوان شروع پروسه رشد فردیت دانست و گفتم این فرآیند از سه قسمت:جدایی،تشرف و بازگشت تشکیل میشود!
در گام نخست جدایی شاید مشکل ترین قسمت این سه گانه به نظر برسد.اما برای تن دادن به سفر ترسناک فردیت باید عاملی درونی ما را مجبور به ترک موقعیت امن مان کند چون جدا از اینکه چقدر از وضع موجودمان راضی باشیم یا نه ،همین که به آن خو گرفته ایم امنیتی کاذب را برایمان فراهم میکند که مای اسیر عادت جسارت دل کندن ازین حصار امن را به آسانی نخواهیم داشت مگر اینکه این ندای ناراضی درون چنان قوی و قاطع باشد که ما را به حرکت وادارد.
شاید این سوال پیش بیاید که با توجه به تلاطمات ناگزیر درونی شروع پروسه فردیت اصلن چرا باید خانه امن عادتها را ترک کرد و دل به دریای ناشناخته ای زد که ساحلش هیچ پیدا نیست؟در پاسخ باید گفت که اولن شروع این سفر به ما فرصت میدهد انسان رشد یافته تر و فرهیخته تری باشیم و با توانایی های خود و باید و نباید های روح مان آشنا شویم و دوم اینکه اگر دل به دریا نزنیم و به راه نیفتیم دیر یا زود برکت شناخت روح تبدیل به نکبت نارضایتی روانی میشود و در میابیم که هیچ چیز راضیمان نمیکند و عمری پی سراب دویده ایم و عبث زیسته ایم و این کابوسی وحشتناک است که اگر زود نجنبیم دیر یا زود محقق میشود
اما جدای از دل سپردن به عادتها چه چیزی باعث میشود که به دنبال مسیر منحصر به فرد زندگی خود نباشیم؟اولین پاسخ به این سوال در مسکن هایی نهفته است که ما برای تسکین درد نارضایتی درون به کار میگیریم.یکی وقتی رنج درونی را میبیند با پول خرج کردن سرپوش میگذارد روی درد،دیگری با اعتیاد و یکی مثل من با ترکیب خوردن و خواندن.هر کداممان به روشی سعی میکنیم رنج درونی را انکار کنیم تا با خود ناراضیمان روبرو نشویم.بنا به تجارب شخصی، هر چه تمکن مالی بالاتری داشته باشیم ابزار خرید مسکن های فراوانتری داریم و این مسکن ها همانگونه که در عالم پزشکی یک مسکن ممکن است با تسکین درد انگیزه های به دنبال درمان رفتن را از بین ببرند در عالم روح نیز خفیف کننده میل به تغییر و دگرگونیند.
پس گام اول برای شروع رشد پروسه فردیت در بخش جدایی،تعمق در خود،پذیرفتن وجود زخم ها و عقده های فراوان و عدم انکار رنج با پناه بردن به مسکنهایی چون صکس،مخدرات،بکار گیری قدرت پول و هر آنچه که صدای دردناک روح را خاموش سازد،است!
در پست بعدی مروری میکنم بر مرحله بعدی سفر روح یعنی تشرف
حضرات یانکی فیلمی ساخته اند در هالیوودشان که در آن ماجرای لشکر کشی خشایار شاه به یونان روایت میشود.مطابق تاریخ پس از حمله یونانیان به شهر سارد-مرکز ایالت ایرانی لیدیه-و آتش زدن شهر،خشایار شاه برای تادیب متجاوزین یونانی به آتن لشکر میکشد.سپاه ایران در منطقه ای به نام ترموپیل با سیصد سرباز اسپارتی روبرو میشود و این نیروی قلیل به فرماندهی سرداری به نام لئونیداس،سه روز جلوی ارتش ایران را میگیرند و سر انجام با کشته شدن همه آنها سپاه ایران وارد آتن شده،شهر را به تصرف خود در می آورد!
اما در روایت هالیوودی:بنا به نقل قول دوستان آمریکا نشین که فیلم را دیده اند:ایرانیها قومی وحشی و با سیمایی مشابه اورکها در فیلم ارباب حلقه ها توصیف شده اند.چنان بار توهین فیلم بالا بوده که صدای همه ایرانی ها در آمریکا در آمده،برای مقاومت در برابر این قلب ماهیت به امید جمهوری اسلامی نمیتوان بود:مگر اعتبار ایران حرم امامان شیعه است که دفاع از آن برای حکام ما واجب باشد؟
دوستان اعتراضیه ای را خطاب به کمپانی وارنر تهیه کرده اند که امضایش موجب مزید امتنان است.از آن مهمتر بمب گوگلی تهیه شده که مشارکت همه شما را برای فعال شدنش میطلبد:به The movie 300 لینک بدهید با آدرس300themovie.info
دوستان لطفن به لینک دادن اکتفا نکنید:شرح ماجرا را در وبلاگتان بنویسید تا تعداد لینکها بالاتر رود.شرط موفقیت این بمب گوگلی در تعداد بالای لینکهاست.شرح مفصل تر ماجرا را میتوانید در وبلاگ یک پزشک ببینید
کتاب هفته:دختر بخت،ایزابل آلنده،اسدالله امرایی،انتشارات تندیس:من ایزابل النده رو دوست دارم:از«خانه ارواح»اش بگیر تا شاهکارش« پائولا» و حتی این کتاب آخرش «زورو»!«دختر بخت» رو به این دلیل انتخاب کردم که یه جور واگویه شکل گرفتن آمریکای لاتین و حتی آمریکا در یک کتابه.اودیسه ای عاشقانه!
شعر هفته:«بدون رنگ/با نوک انگشتهات/مرا بر تنم نقاشی کن/فقط/چشمهایم را باز بکش» عباس معروفی
فیلم هفته:dont move :فیلم ایتالیایی عاشقانه قشنگیه هرچند کارگردانش-که بازیگر نقش اول مردش هم هست-به شدت تحت تاثیر جوزپه تورناتوره بوده و همه المان های کارهای تورناتوره رو میشه توی فیلمش دید:همون سبک روایت بر اساس فلاش بک،نوستالژی،حسرت و ناکامی!بازی پنلوپه کروز تو فیلم خیلی خوب از کار در اومده!
ترانه هفته:save me from myself :مدتی بود که از هیچ ترانه ای اندازه این آهنگ کریستین آگوئیلرا لذت نبرده بودم.افتخار کشفش البته میرسه به آزاده!
وبلاگ هفته:page not found :توصیه عمو علی بود این وبلاگ و چه توصیه خوبی بود.
پست هفته:پست مورخ شنبه ۱۲ اسفند غزل با اسم«سیگار و عرق»من شاید یکسالی باشه که وبلاگ غزل رو میخونم اما باید اقرار کنم نوشته های این چند ماه اخیرش حکایت از یک پوست اندازی کامل دارن.کمتر وبلاگی هست که انقدر منتظر آپدیت شدنش باشم!
اتفاق هفته:برخی منابع خبری از احتمال به روز رسانی وبلاگ در پوستین خلق ظرف امروز خبر میدهند
۱-حیف شد رسول ملاقلی پور.میشد فیلمهایش را دوست داشته باشی یا نه اما نمیتوانستی در هر حالی صداقتش را به عنوان یک کارگردان تحسین نکنی.خدا رحمتش کند!
۲-دیشب خوابت را دیدم آذر!مثل آن اولها که با هم آشنا شده بودیم.آن موقع ها که بیشتر میخندیدی و کمتر غم توی چشمات بود-برعکس این اواخر-توی خواب تا مرا دیدی ذوق کردی و مثل همیشه گفتی سلام داداشی!نمیدانم الان کجایی و چه میکنی اما هر جا که هستی سرت سلامت و دلت خوش!
۳-چند نفری از بازداشت شدگان آزاد شده اند و امیدوارم هر چه زودتر بقیه هم روی آسمان را ببینند.کی حکومت میخواهد باور کند این بگیر و ببند ها دیگر کسی را نمیترساند؟