رجب طیب اردوغان و ترکیه حسرت برانگیزی که ساخته است

اولین بار در نوشته های سید ابراهیم نبوی خواندم که در دهه چهل شمسی الگوی توسعه مان ژاپن بود،در دهه پنجاه کره جنوبی،در دهه شصت مالزی،دهه هفتاد ترکیه و احتمالن دهه هشتاد افغانستان...از تلخی گزنده این طنز که بگذریم ترکیه همیشه برای ما دریچه ای برای تجربه جهان بیرون بوده...در عهد مشروطیت بعضی از مشروطه خواهان استانبول را مامن تبعید یافتند،رضا خان پس از سفر به ترکیه و ملاحظه اصلاحات مدرنیستی آتاتورک،بازی کشف حجاب و مدرنیته تحمیلی از بالا را در ایران به راه انداخت.یک دورانی نجم الدین اربکان و حزب رفاهش الگوی تکنوکرات های اسلامی در ساختار حاکمیت ایران شد و حالا من فکر می کنم باید امیدوار باشیم ترکیه بار دیگر الگوی ایران و سیاستمدارانش قرار بگیرد.

جبر اقتصادی-تورم کمرشکن-به همراه زور سیاسی اتحادیه اروپا نظامیان لائیک ترکیه را واداشت به انتخابات آزاد تن دهند و اسلام گرایان به رهبری رجب طیب اردوغان قدرت را در کشور به دست گرفتند.اتحاد ملی ناشی از این امر چنان کرد که رشد اقتصادی ترکیه به هشت درصد،تورم مثال زدنیش به نه درصد و فضای صلب سیاسی اش به یکی از شکوفا ترین جوامع خاورمیانه بدل شد.کمال درویش سکولار دست در دست رجب طیب اردوغان اسلام گرا نهاد و ترکیه ای نوین خلق شد.ترکیه ای مثال زدنی و حسرت بر انگیز.ترکیه ای که به هنگام حمله آمریکا به عراق اجازه استفاده از پایگاه ای نظامیش را به آمریکا نمی دهد،با سیاست های خاورمیانه ای ایالات متحده مخالفت می کند و سرانجام نخست وزیرش دیروز شیمون پرز صهیونیست را چنان می نشاند سرجایش،که نمی شد به او افتخار نکرد.ترکیه همه این سیاست ها را داشته و باز در جهان قدر دیده،اقتصادش رشد کرده،تورمش کاهش داشته و اعتبار بین المللی اش چند برابر شده...این تنها نتیجه وحدت ملی میان تکنوکرات های سکولار و اسلام گرایان میانه رو در ترکیه است.ترکیه با این وحدت ملی دموکراتیک بدل به الگویی برای جهان اسلام شده،جهان اسلام مطمئنن الگوی خود را در رجب طیب اردوغان خواهد جست و نه در دون کیشوت هایی که با سوزن و نخ به جنگ آسیاب های بادی می روند و این میان می ماند یک حسرت که چرا ایران به راه ترکیه نمی رود و یک امید که نظامیان صاحب قدرت در ایران از همتایان ترکشان بیاموزند بدون وحدت ملی مبتنی بر یک جامعه چند صدایی،پذیرش رای دموکراتیک ملت و اصلاحات عمیق اقتصادی توام با تنش زدایی در سیاست خارجی ما به ناکجایی می رویم که واقعن ممکن است الگوی توسعه بعدی مان را از افغانستان اخذ کنیم

یعنی با پیام هم در تهران تا دقیقه 78 مساوی؟

و به روح امام،من دلم می سوزد وقتی می بینم لنگی ها،آن پایین جدول،چنان گشته اند ذلیل،که آدمی حتی، توجهی به نتیجه بازی شان نمی کند

پی نوشت:سه بازی،سه برد،نه امتیاز،نه گل زده،دو بازی خارج از خانه،یک بازی با تیم چهارم جدول:این است استقلال

پی نوشت 2:بابا جان ها!قر-مزته ها!چرا حرص می خورین؟اول فصل گفته بودم این جوری میشه،نگفته بودم؟

دادگاه

از آن شرکت قبلی که آمدم بیرون جز بی مهری از مدیرانش ندیدم.آنجا با جان و دل کار کرده بودم و روزهایی که هیچکس حاضر نبود بیاید مسوولیت قبول کند ماندم و قبول کردم و شرکت ورشکسته به سود دهی رسید...بعد که به هزار دلیل آمدم بیرون،چندر غاز حق و حقوق و مطالبات من پرداخت نشد.درخواست کردم،نشد،نوشتم نشد،بی حرمتی کردند دیدم انگار نمی شود.رفتم شکایت کردم و فردا وقت دادگاهم است.الان مدیر مالی آنجا که جزء سهامداران هم هست تماس گرفته و می گوید بیا مثلن هفتاد درصد طلبت را در ۴ قسط بگیر.گفتم جدا از این که عدد چقدر است و اینها، حرفتان چنان تحقیر کننده است که هزار سال زیر بارش نمی روم.گفت بروی دادگاه هم تهش همین می شود.گفتم ببین پدر جان اگر همین هم شد لااقل به خودم می گویم همه سعیم را کرده ام و نشده...گفت بیا سازش کن.گفتم قبول پنجاه درصد را نقد بدهند پنجاه درصد را هم چک یک ماهه.رفت که بررسی کند و خبر بدهد.

حالا نشسته ام اینجا و از ته دل امیدوارم قبول کنند.جسم و جانم طاقت تنش و عصبیت و دعوا را ندارد.هر چند صد در صد من محقم و ریال به ریال آن پول حق من است اما با مدیر عامل سابق ما دور یک میز نشسته ایم و نان و نمک خورده ایم،دلم راضی نیست به دادگاه و دادگاه کشی...امیدوارم که قبول کنند

سکوت

من سکوت کرده ام،تا شاید شرمتان شود از این همه هیاهو،بلوا، همهمه...من سکوت کرده ام صداهای درونی،کلمات بی صاحب،حروف تلخ

چشم هایت

و بیا از هیچ موضوع تیره ای حرف نزنیم:از جنگ،تنهایی،بدی که  مثل سرطان آدم ها را خفه می کند در خودش؛بیا اصلن فکر نکنیم به ناامنی،شرارت،به آن بی معرفتی جگر سوز رایج شده میان دوستان و  یادمان برود خیانت،حسرت،حسادت ملودی های رایج زمانه ما اند...جای همه اینها بیا برایت از چشم هایت بگویم:از آن دو پنجره مرصع که چشم اندازی سبز به جهان نورانی دارند؛از آن دو آیینه صادق،که روحم را بی تاب می کنند از بس که تصویرش را در این آیینه نامتناهی می بیند...بیا،بنشین، بگذار تا از چشم هایت حرف بزنم!

1344

تلخ مثل عسل مان چهارسالگی را تمام کرد و به سلامتی وارد پنجمین سال شد.برای من تجربه غریبی بوده وبلاگ نوشتن.معشوق،دوست ،دشمن پیدا کرده ام از این جهان وبلاگستان.خودم را بیشتر شناخته ام،تجربه های تلخ و شیرینم را به مشارکت گذاشته ام،مطلب اساسی تولید کرده ام،تفننی نوشته ام و...حالا می توانم ادعا کنم نه تنها تلخ مثل عسل، جزیی مهم از هویت نویسنده اش است که جهان من بدون این قاب آبی چیزی کم خواهد داشت.چهار سال نوشتن که حاصلش 1344پست وبلاگ شده،خیلی چیز ها به من یاد داد و خیلی خیلی کمکم کرد پوست بترکانم و بزرگتر شوم.این بی همراهی تک تک شما ممکن نبود،بخاطرش از همه تان سپاسگزارم...دلتان خوش!

خاوران

شبانه،پنهانی مشغول ویران کردن خاوران اند.می دانی خاوران کجاست؟می دانی گور دسته جمعی یعنی چه؟جنایت علیه بشریت چطور؟با حرکت سر بی کلام حکم اعدام دادن چه، یا دار زدن تا پول بیت المال صرف خرید گلوله برای محاربین نشود؟اشدا علی الکفار را خوانده ای؟می دانی مخفیانه کشتندشان.می دانی قربانیان فکر می کردند جنگ دارد تمام می شود و آنها ازاد می شوند؟می دانی خانواده هایشان هیچ نمی دانستند از قتل عام فرزاندانشان در اوین،گوهر دشت و زندان های سراسر کشور؟می دانی آنجا آن قطعه خاک،خاوران نماد ددمنشی است؟نماد سیاه ترین جنایتی که دستان آمرین و عاملینش هرگز از این ننگ پاک نمی شود...

ما همه اینها را می دانیم حضرات!حتی بدتر از آن می دانیم اگر برنده انقلاب 57 توده ای ها یا سرسپردگان آن مردک رجوی یا فداییان یا هر گروه دیگری بودند حالا امروز من و ما به جای افسوس خوردن برای اعدام شدگان چپی در وصف قربانیان مذهبی می نوشتیم.همه اینها را می دانیم و می دانیم چیزی هست که شما نمی دانید؛با همه ید و بیضا و دستگاه سرکوب و سرویس های اطلاعاتی تان:شما فراموش کرده اید خاوران در قلب های ماست، نمی دانید خاوران خراب شدنی نیست،یادتان رفته و نمی دانید خاوران از یاد ما نمی رود!