این چند روز هیاهوی انخابات هم بگذرد، بعد با خیال راحت برایش مینویسم: یار عزیز قامتبلندم
Saturday, May 13, 2017
Wednesday, April 26, 2017
نامۀ یازدهم
لابد یک روزی هم میآید که از من بپرسی دقیقا کی فهمیدی که دوستش داری و من در جواب برایت میگویم همان شب اردیبهشتی که چنان از دستش خشمگین بودم که همۀ جانم میلرزید. میان همان هنگامۀ خشم نگاه به خودم کردم و گفتم کارت تمام شده پسر جان؛ فقط آدمی که دل به او دادهای میتواند اینطور خشمگینت کند، فقط آدمی که دوستش داری ممکن است تو را به این ملتقای خشم و اندوه برساند.
هنوز برایش نگفتهام که دوستش دارم و لابد تا همین اردیبهشت تمام نشده آن جادوییترین جملۀ جهان را برایش خواهم گفت. از نشانههای میانسالی شاید باشد که محتاجی مدام آن دوستتدارم رسیده تا سر زبانت را در خلوت خویش مزه مزه کنی تا از کیفیتش مطمئن باشی، از ماندنی بودنش، از اینکه دوستت دارم مرهمِ دلی میشود نه رنجوری جانی. یادت که نرفته من قبلا با دوستت دارم زخم زدهام، یادت که هست آدمها گاهی با عجله در ابراز عاطفهای که ماندگاریش قابل حساب نیست چطور تکهای از دل دیگری را میکنند و برای همیشه ناسور میکنند؟ میدانم که یادت هست، میدانم که میدانی...
Monday, April 3, 2017
نامۀ دهم
یکجور خوشی آرامم و این آنقدر برایم تجربۀ جدیدی است که مدام دلم میخواهد دربارهاش بنویسم، ازش حرف بزنم. نه که فکر کنی اندوه یا دلتنگی نیست، نه هر دو توامان در جانم حضور دارند. مثلا دیروز به اندازۀ نیمی از بارانهای این شهر، در سوگ نبودنت اشک ریختم. یا گهگاه دل تنگ شدن برای او، مانند مشتی میآید و قلبم را میفشارد. به رغم حس همۀ اینها، آرامم و همین شاید چنین برایم با ارزش شده که شگفتزده نگاهش میکنم و حظ میبرم.
هنوز خیلی یادت میکنم، یادش میکنم. هنوز دلم بسیار برایت، برایش، تنگ میشود. میم همین چند روز پیش از من پرسید دلت دقیقا برای چه چیز او تنگ شده؟ یادم کشید به بوسهها، شوخطبعیهای جسورانه و شکل غریبی که در تحسین کردنم داشت. بعد اما فکر کردم و دیدم بیش از هرچیزی دلم برای آن شکنندگی نجیبش تنگ میشود. یکجور خاصی آسیبپذیر بود و انگار رسالت زندگیش این بود که آن شکنندگی و آسیبپذیری را پشت گردنکشی و فاصلهگذاری پنهان کند. خوب اگر که نمیشناختیش فکر میکردی آدمِ مغروری است که خودش را برتر از دیگران میبیند اما اصلا اینطور نبود. پشت آن همه دور ایستادنها و کمبودنها، دخترک ترسیدهای حضور داشت که فقط نمیخواست درد بکشد، نمیخواست بشکند و راه حل لعنتیش برای درمان این درد، دور ماندن از هر چیزی بود که واقعا میخواست، هر چیزی که عمیقا خوشحالش میکرد. دردناکترین بخش قصه برایم همین است که من این را میدیدم، میدانستم ولی دیگر توان تحملش را نداشتم.
یکبار برایش در آن زلالترین لحظههایی که میان دو انسان ممکن است رخ دهد گفتم که چه دلم پر میکشد که مجال دهد مراقبش باشم. نشد، دیگر قصۀ اینکه نخواست یا نتوانست فرع ماجراست. گمانم دارم اینها را به بهانۀ نوشتن برای تو، بلند بلند مرور میکنم تا بتوانم به تدریج از خشمی که نسبت به او دارم بگذرم. خشم هم شبیه شک، اقامتگاه موقت مفیدی است اما نباید که خانه شود، نباید که در جان آدم لانه کند. مرور آن شکنندگی پنهانش در یادم باعث میشود دیگر آن همه از نبودنش خشمگین نشوم، باعث میشود بتوانم دوباره دوستش داشته باشم بی آنکه بخواهمش. این جایی است که دلم میخواهد بتوانم بهش برسم. او مانند تو صاحب گرانبهاترین گوشۀ قلب من است، عزیزترین بخش جانم و خشمگین بودن از او به مانند انکار این عزت و مرغوبیت است، انکاری که نتیجهاش لاجرم میشود بی برکت شدن.
تو نیستی، او نیست و من جور خوشی آرامم. خدا میداند البته که از چه طوفانها برای رسیدن به این ساحل امن گذشتهام. بودی لابد از آن وقتها میشد که برایم مینوشتی هیچکس را ندیدهای که مانند من شجاعانه زندگی را دوست داشته باشد... دلم بیش از هر چیزی برای این اغراقهای رفیقانهات تنگ است.
Saturday, March 18, 2017
نامۀ نهم
برای اولین بار تنها رفتم خانهات؛ حدس بزن برای چه؟ که گلدانها را آب بدهم. شک ندارم که همین حالا آن بالا داری میخندی. تمام آن چهل روز که چله نشستم در کنج خانهات تا دل زخمی از نامردمیم قرار بگیرد به همه گفتیم من آمدهام تا در غیابت گلدانهایت را آب بدهم. میبینی؟ شوخیهای آدمی را گاهی روزگار به طرزی تلخ جدی میگیرد.
سختم بود تنها با نبودنت مواجه شوم از طرفی میدانستم باید این یک قدم را هم بردارم. رفتم آن اتاق آخر، همانجا که سازهایت را ردیف کنار هم تکیه دادهای به دیوار، تار و سه تار و دف، جملگی منتظر. آن روز صبح حواسم نبود که وقتی پیکر بیجانت را در آغوش گرفتم و کشاندم تا آنجا، در واقع تو را در سایۀ این سازهاست که خواباندهام، که نخستین تشییعکنندگانت آنها بودهاند. تار بیتو، سهتار بیتو، دف بیتو، ما بیتو. دراز کشیدم همان جا، زیر سایهسار سازها، تنم، تن تو شد، بیرون که آمدم جانم هم جای تو شده بود.
بسیار گریستم، برای تو، برای جای خالی او، برای نبودنت، نبودنش تا جایی که دیگر اشکی نماند. گلویم شور شده بود، انگار افتاده باشی در دریا و آب صدایت را در شوریش غرق کند. غرق شده بودم در غیبت شما. گذاشتم گریه مرا ببرد، گذاشتم که نومیدی را، حسرت را، خشم را، با خویش ببرد. از در خانهات که بیرون آمدم برای اولین بار از ته دلم حس کردم که تمام شد، تمامش کردم، رها شدم.
از در خانهات که بیرون آمدم، نور نوازشم کرد، بهار شده بود ناگهان برادر.
Sunday, March 12, 2017
نامۀ هشتم
گاهی مچ خودم را میگیرم که مشغول حرف زدن با او هستم: گلایه میکنم، روزم را توضیح میدهم، ناز میکشم، اغوا میکنم. دیروز ولی موقع رانندگی یک لحظه خودم را در موقعیتی یافتم که دست راستم را بردهام سمت صورتش و با پشت انگشتها، گونۀ چپش را آرام و ملایم نوازش کردهام. میفهمی نوازش کردن صورت آدمی که نیست یعنی چه؟ میدانی دست کشیدن بر تنی که حضور ندارد چگونه است؟
من همۀ امیدم حالا فقط به توست، به تو که نیستی اما هستی. همۀ امیدم به توست که بفهمی، بدانی. گفته بودم برایت که رسد آدمی به جایی که از زندگان امید بر میدارد؟ رسیدهام به آنجا گمانم.
Monday, March 6, 2017
نامۀ هفتم
حیرتانگیز است که آدم گاهی چطور دلش ضعف میرود برای دوست داشتن، قلبت به نوک انگشتانت منتقل میشود و دوستتدارم است که از کلماتت میتراود. میبینی خودت را که پری از مهر و مطلوبت، داشتن محبوبی است که بشود در همین لحظۀ اکنون، در همین حال حاضر، به او گفت که میخواهمت... لحظاتی هست که در آن دوست داشتن حتا از دوست داشته شدن هم پربهاتر است؛ میخواهم این را برایت بگویم که آدمها در اوقاتی شبیه به این، بدترین اشتباهات عاطفی زندگیشان را مرتکب میشوند، آدمها در چنین موقعیتی شبیه شیشۀ شکستهاند و همیشه چیزی را میبُرند: دستی را، دلی را، امیدی را...بیاموزی کاش که گاهی دور بمانی و دور نگهداری، بیاموزی کاش رفیق.
Sunday, February 26, 2017
نامۀ ششم
برایت بگویم مدتها بود که اینطور خشمگین نشده بودم، باورم میکنی؟ یکی از خالصترین خشمهایی بود که تا کنون تجربه کردم. خشم در من میجوشید بیآنکه آغشته باشد به اندوه، حسرت یا حتا نفرت. فقط خشم بود و خودم را میدیدم که چطور میتوانم به عصای این حس تکیه کنم و ویرانی به بار آورم. عمو کارلگوستاوم یکجایی نوشته: خشم تحت فشار قرار گرفتن بودن طبیعی ماست. الان جانش را ندارم که توضیح بدهم بودن طبیعی یعنی چه، اما حرفش را در مورد آن انفجار خشم کاملا میتوانم بفهمم. باری به دوش خودم گذاشته بودم که از پسش بر نمیامدم، خودم را به بیابانی کشانده بودم که گذشتن از آن، توانی فزونتر از من لازم داشت و نمیخواستم بپذیرم که دیگر نمیتوانم. آدم عاقل باید بلد باشد جایی شکست را بپذیرد. به موقع باور کردنِ باخت، باعث میشود بتوانی هزینههایش را مدیریت کنی. این را از یاد برده بودم و آن خشمِ ناب، داشت نشانم میداد که دارم با خودم چه میکنم و چطور به فرو رفتن مشغولم. برخلافِ معمول که خشم از من هالک مهلکی میسازد که همیشه بابت تبعات رفتارش، پشیمان و عذرخواهم، اینبار حالا چند روز بعدِ این تجربه، سر سوزنی پشیمانی احساس نمیکنم. جایت خالی بود که مرا ببینی. صبح نگاه کردم دیدم دستانم هنوز میلرزد. تنم گویی همچنان ارتعاشِ خشم را با خویش دارد و عجیبترین قسمتش که حالم با خودِ خشمگینم خوب است...این زمستان هم میگذرد، خاطره میشود و سالها بعد لابد اینطور ازش یاد میکنم: زمستان سردی که خشم مرا گرم کرد.
Subscribe to:
Posts (Atom)