...
پی نوشت یک:من جای حکام جمهوری اسلامی بودم به این عکس نگاه میکردم و خیلی خیلی خجالت میکشیدم...
پی نوشت دو:در پوستین خلق به روز شد
پی نوشت۳:عصر بی گناهی به روز شد
...
پی نوشت یک:من جای حکام جمهوری اسلامی بودم به این عکس نگاه میکردم و خیلی خیلی خجالت میکشیدم...
پی نوشت دو:در پوستین خلق به روز شد
پی نوشت۳:عصر بی گناهی به روز شد
اواخر سال گذشته بود که روبرو شدم با یک پدیده زشت:عزیزی گرفتار مزاحمت مزمن یک فرد ذکور شده بود.بماند که چه گذشت و چقدر سخت گذشت.اما این بهانه ای شد که فکر کنم چطور میشود همین موقعیت بد را تبدیل به فرصتی برای رشد و کمک رسانی کرد؟در تمام آن زمان حادثه اولن خودم در ابهام بودم که باید چه کنم؟تندی به خرج بدهم یا ملایمت؟اگر بخواهیم اقدام قضایی کنیم باید چکار کنیم و...دقیقن هیچ مرجع یاری رسان غیر رسمی نبود و ثانین آن عزیز گرفتار شده هم به شدت حس میکرد که تنها خودش چنین مشکلی دارد و من به عینه دیدم وقتی برایش چند نمونه از تجربیات دوستان دیگرم را گفتم حالش کمی بهتر شد.این بود که به فکر راه انداختن یک وبلاگ افتادم تا بشود در آن از تجارب هر کداممان در مواجهه با چنین مشکلاتی بنویسیم و از راه حل های حقوقی و غیر حقوقی این ماجراها بگوییم.
گلناز قرار شده زحمت بخش حقوقی ماجرا را بکشد،آزاده برایمان منابع خارجی را ترجمه و تحلیل کند و فریبا هم در تحلیل حوادث مددکارمان گردد.اینطوری بود که عصر بی گناهی به راه افتاد.کارمان اگر بخواهد کار باشد و ماندگار به کمک همه تان نیازمندیم.به وبلاگ سر بزنید و اگر تجاربی در این زمینه ها دارید:خاطره تلخ یا مورد مشابه،برایمان بنویسید.میتوانید از ای میل وبلاگ استفاده کنید و حتی اگر بخواهید موضوعات بدون ذکر نام شما درج خواهند شد.به وبلاگ لینک بدهید و آن را به دیگران معرفی کنید.امیدوارم بشود روزی به حاصل این تلاش دسته جمعی بالید و بیش از آن امید دارم روزی آنقدر بزرگ بشویم که اصلن شاهد چنین نامردمی هایی نباشیم
پی نوشت:آزاده و دو نفر از دوستانش دارند دانشنامه زنان را برای اولین بار به فارسی ترجمه میکنند.خواندن مطالبش شاید خالی از لطف نباشد
دوست خیلی عزیزی،من را دعوت کرده به بازی بیان ترسها.بنده هم اطاعت امر میکنم و از ترسهایم میگم:
۱-من از بی پولی خیلی میترسم.خوب بابا جان چیه مگه؟بنده ترسام به شدت مادی و ملموسن.حتمن باید بیام بگم ترسم اینه که کتاب مارسل پروست رو نخونده از دنیا برم؟بی پول که میشم دقیقن فرآیند تبدیل پیشی به پلنگ رو طی میکنم چنان که خودم بعدن از واکنشهای مضحکم خنده ام میگیره.
۲-حالا که حرف ترس شد باید اقرار کنم مثل سگ از مار میترسم.چشتون روز بد نبینه مار رو تو صفحه تلویزیون که میبینم نصف پوشکهای منطقه پونک و حومه هم جواب من رو نمیده که نمیده.
۳-رکن بعدی ترسهای من سنگ کلیه است.نه اینکه فکر کنید میتونین سنگ کلیه رو بگیرین دستتون بعد بیاین به من بگین هوووووووووووووه و من از ترس غش کنم،نه زهی خیال باطل.از سنگ کلیه وقتی میترسم که سر جاش تو کلیه ام باشه و راه بیفته و درد بگیره.فکر کنم از کلیه درد بیشتر از هر مرضی تو دنیا میترسم.
۴-از اینکه برسم به چهل و پنج سالگی-نه یه روز اینور نه یه روز اونور-و بعد ببینم هیچ پخی نشدم هم خیلی میترسم.جان مادرتون اگه من رسیدم به روز واقعه و تشخیص دادید من هیچی نشدم زود بیاین شیر گاز و ناخن گیر و لنگه کفش و اینها رو از دسترسم دور کنید که ممکن است روم به دیوار دخل خودمو بیارم.
پی نوشت:در پوستین خلق به روز شد
صحنه ای هست در فیلم کازابلانکا،آنجایی که ویکتور لازلو با شنیدن فریاد افسران آلمانی که سرود های فاشیستی میخوانند به ارکستر میگوید:«مارسیز را بزنید».همراه با آهنگ مارسیز،فرانسوی های حاضر در کافه بلند میشوند و یکصدا سرود ملیشان را میخوانند چنانکه طنین صدایشان عربده های افسران نازی را تحت الشعاع قرار داده و مجبور به سکوتشان میکند.من هر بار که به این سکانس میرسم اشک در چشمانم جمع میشود و باید کلی زحمت بکشم تا جلوی گریه کردنم را بگیرم.تازگی ها فهمیده ام چرا این همه احساس همذات پنداری میکنم با زنان و مردان فرانسوی حاضر در ان لحظه.چیزی که آنها را کنار هم به با تمام وجود سرود خواندن وادار کرده بود نیازشان به نفی تحقیری بود که توسط اشغالگران به آنها تحمیل شده بود و ما هم مثل آنها ۲۸ سال است که داریم توسط حکومتمان تحقیر میشویم و مجبوریم به هر دستاویزی پناه ببریم تا بتوانیم این تحقیر جمعی را تاب بیاوریم.
ما توسط گروه محدودی که فکر میکنند همه چیز را میدانند مجبور شده ایم به سبک زندگی ابلهانه آنان تن در دهیم.انحصار زر و زور در دستان مذهبیون حاکم جمهوری اسلامی وادارمان کرده بسیاری از جنبه های زندگی را در واقع قاچاقی زندگی کنیم یا هرگز زندگی نکنیم.بخواهم خلاصه بگویم نفرت انگیز ترین ویژگی حکومت در همین است که میخواهد به زور ما را خوشبخت کند و یا در واقع به زور به بهشت لعنتی ساخته اذهان بیمارشان ببرد.همان بهشتی که سرین حوریانش فاصله بین مشرق تا مغرب جهان است.طبقه مذهبی حاکم-اعم از اصولگرا یا اصلاح طلب-بدون در نظر گرفتن اینکه عملکرد ۲۸ ساله شان تا چه حد فقر و نابرابری و نابسامانی را به این ملت تحمیل کرده همچنان بر طبل« به زور به بهشت میبریمتان»میکوبد و زور میگوید و نفرت درو میکند.
مهمترین چیزی که از کف ما میرود در این هنگامه سفاهت طبقه حاکم،حق اشتباه کردن است.این حق را دست کم نگیرید،انسان با اشتباهاتش است که انسان است و انسان بدون حق اشتباه،ماشین بی عاقبت دلتنگیست که شادیش را در کوچه های تحجر گم کرده...بهانه نوشتن این چند خط،بغضی بود که از دیدن تصاویر شرم اور بگیر و ببند قداره بندان جمهوری اسلامی در خیابانهای تهران به اسم مبارزه با بد حجابی گلو گیرم شد.خواستم اینجا بگویم این همه سال زدید و کشتید و گرفتید و تعزیر کردید،نتیجه اش را در خیابانها پایتخت ام القرایتان میبینید،امسال هم چیز بیشتری عایدتان نمیشود.هر چه عربده مستانه ناشی از پول نفت بکشیدو هر انچه که لایقتان هست به ما نسبت دهید ما همچنان برای بدست آوردن حق اشتباه،برای نفی بهشت مضحکتان و برای زندگی کردن پا پس نمیگذاریم.بچرخید تا بچرخیم
میخوام امروز براتون چند نمونه ساده از تضاد های والد-بالغ رو بگم و پدری که از آدم درمیاد تا این تضادهای رو حلاجی کنه:
نمونه موفق حل تضاد:زمانی روابط آزاد داشتن با جنس مخالف محک سفت و سختی برای قضاوت دیگران بود.کافی بود مردی همچین فرم زندگی داشته باشه تا روش اسم بذارم لاابالی و زنی تا روش اسم بذارم ....مدتی بعد بالغم انقدر بالید تا بفهمه این فاجعست و باز هم زمان برد تا من کاملن از شر شلاق والد رها شم چیزهای زیادی در مورد حریم خصوصی و آزادی انتخاب انسانی یاد بگیرم.الان به جرات براتون میگم که کاملن این دستور العمل والد در مورد من بی تاثیره و بالغم مقتدرانه راه خودش رو میره
نمونه تقریبن موفق:جایی در والد من دستور العمل های شدیدی در مورد زنی وجود داره که سیگار میکشه.یکی از وحشتناک ترین بازخوردهای ذهنی من در مواجهه با همچین زنیه:بی رحم و سنگدل.دارم تلاش میکنم بالغم بتونه نظرش رو اعلام کنه:سیگار کشیدن،بد یا خوب،یه رفتار فرا جنسیتیه و زن ومرد بر نمیداره.تا حد زیادی موفق شدم اما هنوز صدای والد حذف نشده.در واقع هنوز والدم در مورد سیگار درگیر میشه و شکست میخوره
نمونه ناموفق حل تضاد:بالغ من میدونه که حق انتخاب لباس متعلق به هر انسانیه و معیار های عامی در این بین وجود نداره.بالغ من مشکلی با این نداره که مثلن شریک عاطفی زندگی من چی میپوشه یا چطور آرایش میکنه اما والدم با این مساله دقیقن شلاقی برخورد میکنه.اقرار میکنم در این مورد هنوز از پس والدم بر نیومدم.هنوز مثلن تحمل لباس با یقه باز یا آرایش تند یا...از عهدم خارجه.
این موارد رو که گفتم میتونید تعمیمش بدی بهموارد خیلی پیچیده تر:مثلن ازدواج که ترکیب بسیار چندگانه ای از عوامل متعدده.اگر عمری بود تو پست بعد پروسه رشد فردیت در مورد ازدواج مینویسم
پیش نوشت:از آنجایی که قانون از اهم امور است و حتی حمورابی،شونصد هزار سال پیش برای خودش قانون داشته فلذا این حقیر سراپا تقصیر هم تصمیم گرفتم قوانین شوخ طبعی برای شخص شخیص خودم را تدوین نمایم.باشد که باقیات صالحات ما گردد
۱-با هر چیزی و هر کسی میشود شوخی کرد فقط مساله مکان و زمان در این میان اهمیت استراتژیکی دارد.بدیهیست که شوخی که آدم ملبس به لباس خواب انجام میدهد و طرف را میخنداند نمیشود به هنگام پوشیدن اسموکینگ هم تکرارش کرد
۲-قبل از آنکه برویم توی شکم طرف مقابل،ثواب فراوان دارد که لااقل بگذاریم از مدت آشناییمان با مفعول شوخی لااقل ده دقیقه گذشته باشد،اینطوری کلی انرژی که صرف جا عوض کردن همان طرف فوق الذکر برای خلاص شدن از شر شماست ،حفظ میگردد
۳-شوخی هایی هستند که فقط بین دو نفر معنی پیدا میکنند،آدم لال بمیرد بهتر از آن است که شوخی های دونفره را در محافل دسته جمعی مطرح کند
۴-هیچ دلیل منطقی،یا حدیث نبوی در جایی وجود ندارد که اگر شما از کسی خوشتان نیامد حق دارید چنان مثلن با او شوخی کنید که جورابش بادبان شود.آقا جان خوشت نمی آید خوب سکوت کن،همین!
۵-عکس حالت فوق هم صحیح است:هیچ دلیلی ندارد که اگر کسی را خیلی دوست داشتی مدام خشتکش را به شوخی بکشی سرش.بابا جان شعور را خداوند بهت داده برای همین وقتها،نگذار آکبند بماند
قسم نامه:اینجانب امیر امیرانه،متعهد میشوم که هر روز این مرامنامه خفن را خوانده و به مفادش وفادار بمانم و هر وقت تخطی از دستورات فوق صورت گرفت یک فقره خال روی تنم بدهم بکوبند
پی نوشت سانچویی:ارباب شرط میبندم ظرف ده روز بهت بگن امیر پلنگ!
کتاب هفته:سور بز،ماریو بارگاس یوسا،ترجمه عبدالله کوثری،نشر علم:یوسا به نظر من بهترین نویسنده زنده این روزگاره.به جرات میتونم بگم هیچ نویسنده ای به اندازه یوسا من رو به شوق در نمیاره با نوشته هاش.سور بز یکی از بهترین کتاب های این نویسنده است.حکایت اورانیا:حکایت غمگین جهان سوم،حکایتی که میتونه حکایت هر کدام از ما باشه.کتاب با دو تا ترجمه تو بازاره،حتمن سراغ ترجمه آقای کوثری برید
شعر هفته:هزاران سال برای گفتن آن لحظه کافی نیست/ثانیه های کوچک آخر/هنگامی که تو مرا به آغوش میکشی/هنگامی که من تو را به آغوش میکشم(ژاک پره ور،یغما گلرویی،جهان در بوسه های ما زاده میشود)
فیلم هفته:all about my mother :فیلمی که نخل طلای کن گرفته از تمجید من بی نیازه نه؟ااز تکذیب من چطور؟واقعیتش اینه که من چند تا از فیلمهای آلمودوار رو دیدم و از همه شان خوشم اومده ولی به نظرم این همه سر و صدا و نخل طلا برای این فیلمها کمی زیاده.در هر حال فیلم دیدنی ایه این همه چیز در باره مادرم.
آهنگ هفته:این ترانه دیدو:ریتم صدای دیدو به نظرم خیلی دلنشینه.این لینک رو مدیون فریبای عزیز هستم!
وبلاگ هفته:شراب تلخ :نوشته های این دوست عزیز رو هر جا که مینوشت خیلی دوست داشتم.با مغز از دل مینویسه.دلم برات تنگ شده بود دوست قدیمی
پست هفته: این پست شراگیم.کلی حسودیم شد که چرا من زودتر این سوژه رو پیدا نکردم
پی نوشت هفته:ادامه داستان پروسه رشد فردیت ان شاء الله شنبه.