Tuesday, September 4, 2007

حکايت آن که فکر ميکرد دوست داشتن را ميشناسد

۱-دوست داشتن یک حق است نه یک وظیفه.هر کسی حق دارد دیگری را دوست بدارد یا نه.حق دارد در مقطعی از زندگیش کسی را دوست داشته باشد و بعد از مدتی نه.دوست داشتن اجباری نمیشود.

۲-دوست داشتن همیشه دو سر دارد.اینکه من کسی را دوست دارم به هیچ وجه دلیلی برای این امر نیست که او هم باید من را دوست داشته باشد.ممکن است من دیوانه وار کسی را دوست داشته باشم ولی او هیچ تمایلی به من نداشته باشد.پذیرفتن این مساله خود نشانه سلامت علاقه است

۳-دوست داشتن،لطیف است.راضی به آزار کسی که دوستش داریم نمیشود.هر کدام از ما ممکن است در یک رابطه عاطفی بر اثر اشتباهاتی طرفش را برنجاند ولی عمدن آزارش نمیدهد.فرق است بین اشتباه و گناه.دوست داشتن تن به گناه رنجاندن کسی که دوستش داریم نمیدهد حالا خواه ما را بخواهد و خواه نخواهد

۴-دوست داشتن از شادی کسی که دوستش داریم شاد میشود.یعنی حتی اگر ازدوست داشتنمان جوابی نگرفتیم اگر و اگر این دوست داشتن واقعی بوده باشد همیشه راضی و خوشحال است از تماشای شادی معشوق

۵-دوست داشتن یک عمل بالغانه است.بازی کودکان نیست.کودکی آغشته است به خودخواهی:یا من را بخواه و یا روزگارت را سیاه میکنم،اما دوست داشتن بلوغی عاطفی در خود دارد:میخواهمت حتی اگر من را نخواهی اما در هر حال حریمت را محترم خواهم شمرد

حالا بیایید دوست داشتن هایمان را نگاه کنیم.ببینیم واقعن این حق را قائل بوده ایم برای کسی دوستش داریم که ما را به هر دلیلی نخواهد؟و اگر ما را نخواست این حق را برایش قائل بوده ایم که برود پی زندگیش یا وقت گذاشته ایم برای سیاه کردن روزگارش که انتقام بگیریم؟و اگر انتقام گرفتیم به خیالمان عاطفه ای در این میان ایجاد شده؟

برویم بزرگ شویم بعضی وقتها و دست برداریم از بچگی و بدانیم ما و فقط ما مسوول زندگیمان هستیم و اگر خودخواهانه سلب آرامش میکنیم از کسی که گمان میکردیم دوستش داریم یادمان باشد این فقط و فقط نشانه کودک تحقیر شده درونمان است که هرگز نفهمیده دوست داشتن یعنی چه و شاید هرگز هم نفهمد اگر به دادش نرسیم

Monday, September 3, 2007

مهمترين حرف دنيا

دلم میخواهد بنویسم و هی نمیشود.یعنی مینویسم و پاک میکنم و پاک میکنم و مینویسم.روز بدی بود اما میگذرد.مهم اینها نیستند که میگذرند مهم تویی که ماندگار شده ای درقلبم و نمیگذری.خوش نشسته ای آنجا...مهم فقط همین است که بسیار دوستت دارم!



قضاوت

اینجا یک وبلاگ است.یک وبلاگ که نویسنده اش از خودش و زندگیش و دیدگاه هایش در مورد اتفاقات اطرافش مینویسد.در این مورد تفاهم داریم؟نویسنده وبلاگ ممکن است از حقایق بنویسد یا خیال پردازی کند یا...شما خوانندگان یک وبلاگ هستید.از سر لطف و یا شاید عادت،به اینجا سر میزنید.نوشته هایش را میخوانید و برایش کامنت میگذارید بعضی وقتها.شما به میل خودتان به اینجا سر میزنید و هیچ اجباری برای این کار ندارید.حداکثر رابطه اکثر شما با نویسنده این وبلاگ،در حد همین وبلاگ خواندن و کامنت گذاشتن است یعنی نویسنده این وبلاگ نقش دیگری در زندگی شما ندارد.شما با اختیار مطلق اینجا را میخوانید و میتوانید نوشته هایش را باور کنید یا نکنید.میتوانید تحت تاثیر قرار بگیرید یا نگیرید.این در اختیار شماست.موضوع واضح است؟

سوال اساسی برای من این است که چه اهمیتی دارد نویسنده این وبلاگ با چنین شرحی چه جور آدمی هست؟اصلن بر فرض که آدم قالتاق فلان فلان شده ای باشد،تاثیری در وبلاگ خوانی شما دارد؟شما وبلاگ هر کس را که میخوانید ازش تست سلامت نفس میگیرید؟این تمایل غریب به قضاوت کردن و تصویر ساختن از آدمها آیا تمایل سالمیست؟جالب تر از آن آیا ما حق داریم بر مبنای نوشته های یک وبلاگ از آدمی تصویری بسازیم و بعد اگر به نظرمان رسید جایی با آن تصویر مطابقت ندارد محاکمه اش کنیم؟

آخر اینکه انجیل جمله خوبی دارد:قضاوت نکنید اگر میخواهید بر شما قضاوت نشود

Sunday, September 2, 2007

وصف اين روزها

۱-حس خوبی دارم.حسی شبیه دوباره برگشتن به خط شروع مسابقه و فرصت برای دویدن.باید شلاق زندگی خورده باشید تا بفهمید این فرصت شروع از ابتدای خط چقدر چقدر مهمه...چند وقتی بود که حس میکردم ته خطم.برای همین این حس حالا که انگار آوردنم اول خط و بهم میگن دوباره بدو کلی برام ارزش داره

۲-تو شرکت مشکل دارم.این مشخصه اما ته دلم نمیخوام ازینجا برم.یک دلیلش شاید این باشه که نمیخوام این کار فعلیم کار اول و آخر زندگیم باشه.رویایی دارم برای خودم .یک جور افسانه شخصی که دلم میخواد برم سراغش.پول میخواد قدر اینکه بتونم حداقل هزینه های سه ماهم رو کنار بذارم و جرات و پشتکار.به انضمام اونقدر سرمایه که برای شروع کار لازمه.حتی فکر میکنم بتونم یه چند وقتی هر دو تا کار رو باهم داشته باشم.هم اینجا رو و هم کار دلیم رو...برای همین یک ذره مرددم برای رفتن اما مدیریت محترم اینجا همین یک ذره انگیزه برای موندن رو هم ازم میگیره...فعلن که منتظر بازی روزگارم!

پی نوشت:بودنت میشود سپر،میشود امید،میشود قدرت...بودنت میشود همه چیز دردانه من!

Saturday, September 1, 2007

برای کتايون مان

اس ام اس که میزنی:«پدر فوت شدند»انگار کسی گوشم را میگیرد و میبرد به ایام خبرهای بد.به روزهای «بابا بزرگ تمام کرد»یا به روز تلخ شنیدن ضجه مادر و فوت دایی...به روزهای فقدان،روزهای از دست دادن.

از دست دادن را خوب میفهمم من.فقدان و نبودن را هم.میتوان حدس بزنم داری چه دردی میکشی در این روزهای جهنمی و میدانم کار چندانی از دستمان بر نمی آید برایت-چقدر بی فایده میشود بعضی تماسها در این روزها:جمله های کلیشه ای و حرفهای کلیشه ای تر-خواستم فقط بدانی دلمان پابه پای دلت سوگوار است.دلمان کنار دلت دارد غصه عزیز رفته ای را میخورد،دلمان با توست کتایون جان!

Friday, August 24, 2007

از عشق

صبح،میان خواب و بیداری،یادت یادم میافتد و لبخند میزنم:عشق شاید همین باشد.عشق شاید لذت لحظه حال شاید شکوه طلوع چشمانت شاید آن اضطراب شیرین وقتی که نیستی شاید آن تکاپوی عزیز داشتن تو شاید ناامنی نبودنت...عشق شاید همین باشد که هر روز دوباره عاشقت میشوم!

حوضی به عمق يک بند انگشت

داشتم دیشب به کتابخانه ام نگاه میکردم و کشف کردم که چه ملغمه ای هست کتابهایم:از ادبیات آمریکای لاتین تا اسطوره شناسی،از اقتصاد نفت تا سیاست دفاعی،از روانشناسی تا تاریخ!خوب این ماجرا تا یک جایش خوب است.اینکه در هیچ بحث و حرفی نمیماند آدم و هر گپ . گفتی که در بین است میشود پرید وسط و دم تکان داد.از آن طرف ماجرا اما  در این عصر تخصصی شدن همه چیز کسی مثل من حرفی برای گفتن در هیچ کدام از زیر شاخه ها ندارد:نه روانشناس متخصص است نه اقتصاد دان نه اهل ادب نه...میشود معجون غریبی که همه چیز هست و هیچ چیز هم!

به خودم نگاه میکنم میبینم یکی از دلایل این چند شاخه شدن شاید در کنجکاوی غریبم باشد برای دانستن همه چیز.خناق میگیرم کسی بگوید جهانی سازی و من ندانم دقیقن یعنی چه فرآیندی یا نرخ تورم حاصل چه است یا تئوری مرگ مولف یا روانشناسی عمقی یا ذن-بودیسم یا...الان دارم واقعن سعی میکنم دل بکنم از خیلی ازین زیر شاخه ها و متمرکز شوم روی همان چند شاخه ای که مهمند واقعن برایم:ادبیات،سینما،اقتصاد و روانشناسی!

خوب دارم میبینم که شده ام حوضی به عمق یک بند انگشت و این شاید خیلی خوب نباشد

پی نوشت:حظی دارد خواندن این دل نوشتهای ترنج بانو...گفتگوهای تنهاییش با خداوند خدا