Tuesday, July 21, 2009

نگفتنی ها

سکوت کردن به وقتش هم باید فضیلتی باشد برای خودش...ترجیح می دهم نفس عمیق بکشم و سکوت کنم

Monday, July 20, 2009

شب و روز خوشی که من دارم

١-شب و روز خوشی را گذراندم.تلخ آمده بودم خانه و غمگین...ولی وقتی رسیدم به عروسی و چهره نرگس و امیرحسین را دیدم دلم ضعف رفت از خوشی،انقدر که شادی در صورتشان و نور نیکبختی در چشم هایشان ذوق زده می کرد دل آدم را...زدیم،رقصیدیم،خوش گذراندیم و کلن به به


٢-با خودم داشتم فکر می کردم میان عروسی که زمان هایی چاره ای نمی ماند برایمان جز اعتماد به تقدیر و سرنوشت.فکر می کردم به خودم سال قبل همین روز ها وقتی در مجلس عقد بچه ها حاضر بودم و روزگار دیشبم.چنان فضا ها متفاوت و حس ها متضاد بودند که ایمان آوردم بعضی وقت ها باید پذیرفت که ما لعبتکانیم و فلک لعبت باز


٣-امروز صبح هم با آزاده رفتیم خانه واهه...برای مان شعر خواند.حرف زدیم،خندیدیم و حالش را بردیم.یکی از دوستانی که آنجا بود قول داد در همین نزدیکی، وقتی می رود خانه آیدا من را هم با خودش ببرد.فکر حضور در فضای شاملو و آیدا هم ذوق زده ام می کند.خوش بودم خوش تر شدم


۴- همین چند دقیقه پیش از کامنت دوستان فهمیدم اعتماد ملی،مقاله ام در شرح نماد های درباره الی را دیروز چاپ کرده و من بی خبر مانده ام.فکر کنم با این لینک بشود دیدش.نسخه پی دی اف هم اینجا قابل دسترسی است...


پی نوشت:نکته مهم تر اینکه دلم آهسته زمزمه می کند خوشی بزرگتری در راه است...چشم انتظار بمان!

Saturday, July 18, 2009

شباهنگ-5

به نیت عزیزانم الف و عین و به امید روزی در همین نزدیکی که برای تقدیم یک شعر مجبور نشوم به مخفف نامشان اکتفا کنم


دور هستم


تو به خواب می روی و به من گوش می دهی


عشقم آتلانتیک را می پیماید و می آید


به شیرینی با تو سخن می گوید


و برلبانت بوسه می زند


 


و تو در این رویا لبخند می زنی


آنجا که من هستم


و من به رویا می بینم که لبخند می زنی


و به زمزمه ام گوش می دهی که


دوستت دارم


امانوئل روبلس-ترجمه اصغر نوری-عشق بی پایان


 

وبلاگ نویسی به مثابه خوشبختی

گای کورنو،روانشناس یونگین،بین مفهوم خوشبختی و آسایش تفاوت قائل می شود.در نظر او خوشبختی حسی پایدار و ناشی از قرار گیری در جهت جریان زندگی و آسایش از جنس پاسخ به یک احتیاج است و موقتی است.او ۴ مولفه برای حس خوشبختی بر می شمرد:نخست میل به مشارکت،دوم میل به ابراز وجود،سوم خلاق بودن و خلق کردن و چهارم داشتن آرمانی برای حرکت در زیر آن پرچم...به باور کورنو همه ما میل داریم عضوی از گروهی بزرگتر باشیم:خانواده،نژاد،ملت و در این چهارچوب بتوانیم ایده ها و اندیشه هایمان را ابراز کنیم.در کنار آن ما برای حس خوشبختی محتاج به امکان خلق و تغییریم،یعنی نیاز داریم بتوانیم بر مبنای ایده های باراز شده مان دست به خلق زده و تغییر ایجاد کنیم.تمام این جریان مشارکت و تغییر اگر تحت یک ارمان مثلن بسط دموکراسی یا حفاظت از محیط زیست یا...باشد بعد عمیق تری به خوشبختی ما می بخشد


داشتم فکر می کردم با این حساب وبلاگ نویسی باید نقش مهمی در حس خوشبختی وبلاگ نویسان ایجاد کند چون بهشان اجازه می دهد عضوی از یک جامعه مشابه وبلاگ نویس باشند با حلقه های کوچک تر که مشخصن به هم نزدیک ترند.با نوشتن هر پست وبلاگ ما نوعی ابراز وجود را سامان می دهیم و بسته به تعداد مخاطبین مان تاثیر می گذاریم.نوشتن فرایند خلق و خلاقیت را در ما تا حدی راضی می کند و انرژی اش را درون روحمان جاری میسازد و در نهایت هر وبلاگ نویسی آرمان و ایده ای برای خویش دارد تا زیر علمش سینه بزند:یکی می خواهد روز به روز بهتر بنویسد،یکی هوادار دموکراسی است آن دیگر مذهبی این یکی....


فکر کنم متقاعد شدم که تا چه حد وبلاگ نویسی می تواند میل به خوشبختی را درون نویسنده زنده کند و چقدر می شود برایش مهم باشد...پس تا اطلاع ثانوی،زنده باد وبلاگ نویسی!

از لحاظ گرما

هوا گرم است و من باید مثل یک فقره مرد دلاور بلند شوم بروم دادگاه ببینم حکم محترم صادر شده من باب این دادگاه تجدید نظر سنوات و حقوق هاپولی شده ام در شرکت سابق یا خیر...کلن ما راست قامتان جاوید تاریخیم


پی نوشت:رفتیم آقای قاضی فرمودند سرشان شلوغ بوده-دروغ می گفت سرش اصلن مو نداشت- بعد از سی و چند روز هنوز نرسیدیم حکم بدهیم.اهه مگه چیه؟بنده کمترین، کرنش کنان و عقب عقب روان از اتاق ایشان خارج شده و با خود اندیشیدم چطور است این دفعه موج سبز را برداریم ببریم جلوی دادگاه و یک حالی هم به قوه محترم قضاییه بدهیم من باب ثوابش

خداحافظ جلال آریان

«آن خطاط را سه خط بودی،اولی را هم خود خواندی و هم غیر،دویمی را خود خواندی و لاغیر،سیمی را نه خود خواندی و نه غیر»


این شاید وصف نویسندگان ما باشد.اکثریتی که امروزه نوشته هایشان را نه خود می خوانند و نه غیر،اقلیتی که خود لااقل می خوانند آنچه را که نوشته اند و معدودی که هم خود می خواندند و هم بقیه مردمان...اسماعیل فصیح از این دسته نایاب آخر بود.کتاب های هم اقبال خواص را داشت و هم همراهی میانه تر ها را...شهباز و جغدان،ثریا در اغما و مهم تر از همه زمستان ۶٢...جلال آریانش بعضی وقت ها پوآرویی عاشق پیشه می شد و وقت هایی مارکوپولویی در حسرت بازگشت...جلال آریانش اما همیشه سرگردان بود،مثل ما ملت که مدید زمانی است سرگردانیم:بین مدرنیته و سنت،عقل و دل،دین و عرف...برای همین به دل طبقه متوسط می نشست نوشته های فصیح که انگار حکایت خودشان بود


روحش شاد اقای نویسنده،روحت شاد اسماعیل فصیح!

Wednesday, July 15, 2009

شباهنگ-4

هیچ چیز


بدتر از خاطره بوسه ای نیست


که


   هرگز


         از لب او


                  برنداشته ای


 


ریچارد براتیگان-ترجمه حسین نوش آذر