تلخ

تلخی، گاهی وقت‌ها بنیان‌کن و سیل‌وار می‌آید. می‌آید و می‌غرد و سر راهش همه چیز را می‌روبد، می‌دانی چرا آمده و چگونه آمده... گاهی وقت‌ها هم تلخی، قطره قطره به جان آدم اضافه می‌شود. بعد آدمی هی این قطره‌های منفصل را می‌بیند و با پوزخندی مشایعت‌شان می‌کند بی‌آنکه حواسش باشد قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود. دریا که نه، مرداب. تلخی مردابگون مکنده است، می‌کشدت پایین بی‌آنکه بدانی دقیقن چرا...چشم باز کرده و دیده‌ام تلخم بی‌آنکه بدانم چرا

مزد ترس

مرز باریکی هست میان احتیاط و ترس. به تجربه فهمیده‌ام هر چقدر که واجب است آدم در زندگی محتاط باشد، با همان شدت لازم است که ترسو نباشد...گمانم صمد مرفاوی هم تازه دیشب تفاوت ترس و احتیاط را یاد گرفت که اگر بلد بود با نگه داشتن کیانوش رحمتی وسط زمین و بیرون بردن جانوآریو این بلا را سر استقلال نمی‌آورد. بد صدمه‌ای به تیم زد ترس صمد آقا

شهر، شهر می شود وقتی که تو هستی

مجسمه‌های ربوده شده، جوانان بر سر دار، میان‌سالان در زندان، پیران غمگین، عاشقان رنجور...شهر به چه دل‌خوش می‌کرد اگر نور چشمان تو را نداشت؟

من به چه دل‌خوش می کردم جان دل، من به چه...

ارشاد با اعمال شاقه

بالا گرفتن بحث دوباره حجاب، بی دلیل نیست. پیشنهاد می‌کنم تحلیل خوب نیما نامداری را بخوانید- به‌ علت فیلتر بودن وبلاگ نیما، متن را اینجا گذاشته ام. در نگاه اول نمایش قدرت خیابانی برای اعمال مقررات سختگیرانه حجاب، بازی دو سر برد برای جبهه مقابل است: از یکسو مخالفین مرعوب شده متقاعد می‌شوند از جبروت سیستم چیزی کاسته نشده و از سوی دیگر هر اعتراضی به این رفتار، می‌تواند دلیلی محکم نزد مراجع شیعه و نخبگان طبقه متوسط سنتی باشد که هنجارستیز بودن معترضین به نتایج انتخابات ٨٨ را اثبات می‌کند. در واقع چه به حضور گشت ارشاد در خیابان‌ها اعتراض شود و چه نه، برنده بازی بخش تندروی مقابل است.

با این وجود به نظرم، حتی اگر گشت‌های ارشاد به خیابان‌ها بازگردند باز هم قصه به این سادگی‌ها نیست. نمایش قدرتی این‌چنینی برای معترضین، پیاده نظام خلق خواهد کرد. بسیاری از اعضای بخش خاکستری جامعه که با تند شدن برخوردها در عین معترض بودن، از آشکارسازی همراهی خویش اجتناب کرده‌اند مجدد به عرصه باز خواهند گشت؛ شعار« دولت گشت ارشاد/ نمی‌خوایم نمی‌خوایم» قبل از انتخابات را که فراموش نکرده‌اید؟ فراتر از این، استفاده از مشت آهنین برای اعمال مقررات سخت‌گیرانه اجتماعی، بخصوص بعد از وقایع سال ٨٨، اثبات کننده واقعیتی مهم در بافت جامعه ایرانی است:  قسمتی از حاکمیت با تکیه بر بخشی از جامعه به مدد قوه قهریه ارزش‌هایش را به تعدادی دیگر از مردم تحمیل کرده، آنان ، ارزش‌ها و سبک زیستن‌شان را نه تنها به رسمیت نشناخته که سرکوب می‌کند. هزینه‌های آشکار سازی این رفتار تبعیض آمیز،بیش از حد تصور است تا آنجا که در باورم بزرگترین دستاورد جنبش اعتراضی، اثبات وجود اقشاری از جامعه ایرانی است که ارزش‌های حاکمیت را نمی‌پذیرند و خواهان مدارای حکومت برابر ارزش‌ها و سبک زندگی خویش‌اند. در برابر شفاف شدن چنین شکافی، یا باید راه گفتگو را برگزید و یا به سرکوب روی آورد. انتخاب هرکدام از این دو مسیر هزینه‌های خود را دارد و چندان اشکار نیست پرداخت این هزینه های برای ارشاد کننده شاق‌تر است یا ارشاد شونده... 

رفته منم

رفته‌ای...رفته‌ای؟ رفته که این همه حاضر نمی‌شود، این همه پر‌رنگ. رفته بوی عطرش که نباید این‌طور بپیچد در همه‌ی جان آدم، صدایش نباید مانا شود این همه در فضای بین دیوار‌ها...رفته‌ای؟ رفته منم که نفسم بند شده به آمدنت.

رفته منم جان دل

سگ بی صاحب

به گمانم بدیهی است: قلاده سگ هار را که باز کنید گاز می‌گیرد. بلاهت می‌خواهد که کسی تصور کند می تواند به سگ بی زنجیر حکم کند چه کسی را گاز بگیرد چه کسی را نه. بلاهت هم شکر خدا متاع فراوان این روزهای مملکت است...خدا کند حدس من غلط باشد اما فکر می‌کنم این قصه‌ی مجسمه دزدی و حمله با کارد به وزیر دولت اصلاحات در دانشگاه امیرکبیر، تازه آغاز بازی است

اندوه خواستنی

دلتنگی

خوشه انگور سیاه است

لگدکوبش کن

لگدکوبش کن

بگذار ساعتی

سربسته بماند

مستت می‌کند اندوه

 

لب‌خوانی های قزل‌آلای من- شمس لنگرودی