Thursday, June 3, 2010

عمو قوام

صدایش می‌کردیم عمو قوام. همسایه‌ی دیوار به دیوار خانه‌ی کودکی من. صبح که پیچیدم توی کوچه و دیوار را پر از پارچه های سیاه دیدم برای چند لحظه نفهمیدم چه اتفاقی افتاده...آدم ملایمی بود، آرام و محتاط و مهربان. آدم‌های کودکی که می‌روند انگار با خودشان بخشی از خاطرات تو را هم می‌برند. حسم امروز مثل کسی بود که ناگهان فهمیده گوشه‌ای از گنج کودکی‌اش، بر باد رفته...

Wednesday, June 2, 2010

پایان پیش از آغاز

استقلال نه سر مربی دارد، نه هیات مدیره نه مدیرعامل...تک‌تک ستاره هایش هم راهی تیم‌های دیگرند. این یعنی یک فصل فاجعه. فاجعه ای که حاصل آشوب‌زایی ریاست تربیت بدنی دولت مهرورز است. هر کس می خواهد بداند تحت مدیریت معجزه هزاره سوم چه بر سر این مملکت آمده خوب به استقلال نگاه کند. استقلال امروز آیینه تمام نمای ایران تحت مدیریت محمود احمدی‌نژاد است

Sunday, May 30, 2010

از خاکستر

به گمانم باید برای آدم‌ها حقی تعریف کنند به اسم حق افسردگی یا مرخصی افسردگی که طی آن دوران آدم مجبور نباشد بیاید سرکار، کلن آدم، باید، نداشته باشد و از همه مهمتر این شونصد جور صدای درون مغز خودش را هم بتواند خاموش کند تا روزگار بگذرد...صاب وبلاگ از لحاظ جسمی سالم، از لحاظ موتوری روبراه، بدنه بدون صافکاری، سند دست اول و کمی افسرده است.


همین

Monday, May 24, 2010

سوم خرداد

تانک‌های روسی ارتش بعث روی زمین شهر‌شان، میراژهای فرانسوی نیروی هوایی عراق در آسمان، بالای سرشان؛ محمد جهان‌آرا بود و زنان و مردانی با حداقل تجهیزات. هر کس هر کجا که بود با هر چه در توان داشت مقاومت کرد و شهر سی و چهار روز تن نداد به محمره شدن و خرمشهر ماند. بعد بیش از یک‌سال ، مردانی مخلص باز به خون خضاب بستند تا خونین‌شهر، خرم شود، ملتی شاد در خیابان احیای غرورش را جشن بگیرد و تاریکی از آسمان ایران تارانده شود. آنها نسل سوم خرداد بودند.


بیست و هفت سال بعد، شادی‌مان عزا، پاداش سکوت‌مان گلوله، تاوان رای‌مان باتوم شد. یک‌سال گذشت و ما هنوز بیرق‌هامان برقرار، سینه‌هامان ستبر و جنون‌مان متبرک است. زیرا ما هر جا که بودیم با هرچه که در توان داشتیم به جنگ علیه اهریمن ناامیدی برخاستیم تا گل را جانشین گلوله و ترانه را جایگزین تفنگ کنیم. ما نسل دوم خردادیم

Sunday, May 23, 2010

از این شب‌ها

مستی کم


 کمی اندوه با خود دارد


 میهمانی ناخوانده          که نمی‌دانی با او چه کنی.


 


 تقصیر من نیست دل غافلگیر


ته‌بطری‌های جفاپیشه


کام را تلخ می‌کنند     دل را ناآرام

دوم خرداد

١- من فقط بیست سالم بود و بیست سالگی سنی است که آدمی گمان می‌کند دیگر آنقدر بزرگ شده که دنیا را عوض کند. آن جمعه عصر وقتی از مسجد النبی میدان هفت حوض با انگشت اشاره دست راست آبی به یمن استامپ، سمت خانه برمی‌گشتیم مطمئن بودم که ما قدم مهمی برداشته‌ایم تا جهانی نو بسازیم. فردایش رادیو مردد بود بین اعلام نتایج انتخابات و تکرار جمله «خرمشهر را خدا آزاد کرد»، ظهر که ناطق‌نوری به سید ما تبریک گفت حسم مانند آن بود که شیطان را شکست داده‌ایم . آن موقع نمی‌دانستم روزی می‌رسد که بابت داشتن رییس جمهوری حتی مانند ناطق‌نوری، حسرت خواهیم خورد.


٢- من سی‌و‌سه ساله‌ام. از سی که می‌گذری آدمی آرزو می‌کند کاش آنقدر بزرگ شود که دنیا عوضش نکند. این یکشنبه صبح تقریبن به زور خودم را از خانه کشاندم تا کار. صبح‌هایی را یادم آمد شبیه همین امروز در ایام بهار تهران، میان سال‌های ٧۶ تا ٧٨ که صبح غمگین بیدار‌می شدم، در کسری از ثانیه تصمیم می‌گرفتم نروم سر کلاس. نیم ساعت بعد می‌رفتم تا روزنامه فروشی سر خیابان جامعه و صبح امروز می‌خریدم و ساندیس و کیک- آن موقع‌ها ساندیس خوردن هنوز اسباب شرمندگی نبود- بعد می‌آمدم خانه و می‌گذاشتم ذهنم مدام قضاوت کند شیرینی کامش از کیک است یا کلمات روزنامه


٣- تفاوتش شاید در همین است: آن روزهای بیست سالگی می‌شد صحنه را خالی کرد، هنوز جا بود برای عقب رفتن، هنوز می‌شد در جستجوی قهرمان روزگار گذارند. این روزهای سی و چند سالگی، آدم می‌داند  که در هر حالی باید بیاید سرکار، که مقابل زندگی و روزگار مسوول است که نمی‌شود جاخالی داد و باید ایستاد...خرداد هشتاد و نه نسل من می‌داند که با یک غفلت چه چیزهایی را می‌شود از دست داد، خرداد هفتاد و شش ما نمی دانستیم چه جای خوبی ایستاده‌ایم. به قول معروف «فرق می‌کند خرداد با خرداد»...برای دانستن این تفاوت ما هزینه‌های گزافی داده‌ایم، ما قوی‌تر شده‌ایم

Saturday, May 22, 2010

آدم است و هوسش

«یه آدم می تونه کارشو عوض کنه، محل زندگیشو یا قیافشو  اما هوسهاشو نه...یه آدم هر چیزی رو می تونه رها کنه جز هوسش»


راز چشم هایشان