Thursday, August 23, 2007

گردون۳۴

کتاب هفته:جهالت،نوشته میلان کوندرا،ترجمه آرش حجازی،انتشارات کاروان:کوندرا یکی از محبوب ترین نویسنده ها برای منه.شاید یوسا و مارکز رو که بذاریم کنار در راس هرم نویسندگان جهان میشینه برام انقدر که هر کتابش یک اتفاقه تو زندگیم.جهالت از آخرین کارهاشه و به مقوله مهاجرت،روح آزرده مهاجر و عادات انسانی میپردازه.خوندنش به رغم سانسور وحشتناک کارهای کوندرا در ایران خالی از لطف نیست

شعر هفته:زیبا ترین حرفت را بگو/شکنجه پنهان سکوت ات را آشکاره کن/و هراس مدار از آنکه بگویند/ترانه یی بیهوده میخوانید/چرا که ترانه ما/ترانه ی بیهودگی نیست/چرا که عشق/حرف بیهوده نیست/حتا بگذار آفتاب نیز بر نیاید/به خاطر فردای ما اگر/بر ماش منتیست/چرا که عشق/خود فرداست/خود همیشه است(احمد شاملو-آیدا:درخت و خنجر و خاطره)

فیلم هفته:seeing other people :من تقریبن هر وقت میرم سر بساط آقای فیلمی محترم،هر چی فیلم مستقل و غیر استودیویی آمریکایی و اروپایی گیرم میاد میخرم و در نود درصد موارد هم تا بحال مغبون نشدم.این فیلم معرفی شده هم درین مقوله میگنجه.حکایت زوج جوانی که در آستانه ازدواج در مورد تجربیات ص.ک.صیشون دچاره تردید میشن و...

آهنگ هفته:دلشدگان با صدای محمدرضا شجریان...چه خاطراتی رو زنده میکنه این تصنیف.خدا رحمت کنه علی حاتمی رو.ما دلشدگان خسرو شیرین پناهیم...

وبلاگ هفته:لولیان...کمتر پیش میاد که موقع خوندن وبلاگ کسایی که بیرون از فضای مجازی هم اسم و رسمی دارن احساس راحتی کنم و حس کنم اینجا هم خودشونن اما نوشته های لیلی نیکو نظر به آدم حس رو راستی میده

پست هفته:نامه دویستم نامه های ایرونی...حس غریبی داشت این نامه

درنگ هفته:کودکی،نویسنده مهمان:فریبا

گم میشوم در کوچه های کودکی ام/دوچرخه آبیم/به خانه نمیرساندم/عروسکم در سبد/زار میزند/زنی در سالهای بعد/شعر مرا میگوید/بی آنکه به یاد آورد/بعد از آن چه شد/جا میمانم در کوچه ای بن بست/دوچرخه ام افتاده است/و اشکهای عروسکم/بر گونه های زنی میچکد/که پیدایم نمیکند

Wednesday, August 22, 2007

مرثيه ای برای نشدن

میدانم الان در چه جهنمی هستید:با هر دوی شمام!میدانم دارید چه میکشید و این دانستنم تئوری نیست.تجربه اش کرده ام.میدانم دارید از خود میپرسید چرا و بعد میپرسید چرا من؟هی چرا می آید تو ذهنتان و هی پررنگ و پرنگ تر میشود طوری که یکدفعه حس میکنید آگاهیتان مثل برگی که وسط گرداب گیر کرده دارد میرود زیر آب،دارید غرق میشوید...

میدانم هیچ کاری نمیشود کرد برایتان.میدانم بزرگ شدید هر دو و صلاح ملک خویش حتمن بهترو بیشتر میدانید.دلم با هر دوی  شماست.دلنگرانتانم اما آنقدر میشناسمتان که بدانم از سر میگذرانید این بحران را...تعارف که نداریم:بحران است.هر دفعه که گوشه ای از دل کنده میشود بحران است.دل کندن همیشه درد دارد پس دردش را بکشید،ادای آدمهای قوی و مطمئن از خود را هم در نیاورید.با غم نجنگید،وقتهایی هست توی این لحظه ها که صمیمی تر و نزدیک تر ازین غم هیچ چیز پیدا نمیشود توی زندگیتان اما آویزان این غم هم نشوید.بگذارید بیاید بی دغدغه و راحتش بگذارید برود هر وقت که خواست.میدانم که میتوانید.

کمی که تاخت و تاز درد و غم تمام شد برای پیدا کردن جواب همه آن چراها وقت هست.همان کسی که درد داده،جوابش را هم میدهد.کیمیاگران قدیمی میگفتند شفای هر زخمی در خون همان زخم است پس بگذارید اندوهتان شفایتان دهد.همراه شفا جواب می آید و شاید این جوابها اگر درست بیابیدشان در امانتان نگاه دارد از تکرار مکرر این تجربه تلخ.

فکر کردم دیدم از من کاری بر نمی اید.جز اینکه به هر دویتان اطمینان بدهم هیچ چیزی برای شرمندگی نیست.هر دو یتان تا سر حد توانتان تلاش کردید و شاید این تلاش راضی کننده نبوده ولی حداکثرش همین بوده...دلم میخواهد به هر دویتان بگویم هر وقت هر وقت که گوشی برای شنیدن درددلهایتان خواستید روی من حساب کنید.با هر دوی شمام!

Tuesday, August 21, 2007

اميراحمد

تماس میگیرم صبح که بگویم تولدت مبارک جان برادر،میپرسم چند ساله شدی مرد و جواب میدهی ۲۴ سال.میمانم بهت زده که ای وای ۲۴ سال گذشت؟

خوب مسلم است که تو آن روز مردادی سال ۱۳۶۳ را یادت نیاید.مامان بیمارستان بود و من داشتم با آن ویودیوی تی سون عهد بوق فیلم میدیدم.کاتو پسر اژدها و بامبی-میبینی که همه چیز یادم مانده-عصر بابا آمد دنبالمان که برویم پیش مامان.تمام مسیر تا بابل را با آزاده کل کل کردیم سر جنسیت تو که بی خبر مانده بودیم ازش.بیمارستان فهمیدیم که تو پسری و تصویر بابا کاملن یادم هست که در هوای گرفته غروب بیرون بابل کلینیک قدم میزد و میگفت:«اسم پدرمو میذارم روش».این طور شد که احمد از اسم پدر بزرگ آمد و امیر را برای یک دست شدن من و تو پیشوند اسمت کردند:شدی امیر احمد!

صحنه ها مثل فیلم از جلوی چشمم میگذرند:پسرک مو فرفری با لپهای آویزان که عمو بیژن بهش میگفت سرهنگ قذافی.فوتبال بازی کردن های دو نفره توی خانه که داد مادر را در میاورد،عکس بازی در خیابان،شیطنت هایت(آن روز را که با تیغ ریش تراش بابا موهایت را ناقص کردی را دیگر حتمن یادت هست)،مدرسه رفتنت،کری خواندن های پر جنجال سر استقلال و پرسپولیس و...حالا باید باور کنم که پسرک دیروز بزرگ شده،خیلی بزرگ:۲۴ سال!

همیشه رفیق بودیم و من فقط نمیدانم از کجای قصه یکهو باد برم داشت که من بزرگترم و خیلی میدانم و میتوانم امر و نهی کنم...نگاه میکنم میبینم انگار این رفاقت داشت غایب میشد بین من و تو.به دادش میرسم،به دادش میرسیم میشویم دوباره همان دو تا رفیق قدیمی که با توپ زدند دخل تابلو محبوب مادر را آوردند

این اواخر شعر هایت را که میخوانم حسم میشود چیزی بین ذوق کردن و احترام.مثل وقتی بابا شعر باباجی را خواند و بغض کرد و گذاشت رفت بیرون از خانه.میبالم به تو  جان برار!همیشه بالنده باشی و دلخوش،تولدت هزار هزار بار مبارک!

Monday, August 20, 2007

حکايت آن مرد که گرسنه بود

۱-یکی از بهترین اتفاقات روزمره اینه که سوار ماشینی بشم که فاقد ضبط یا رادیو باشه.این روزا شرطی شدم،اول که میشینم تو ماشین دنبال موجود فوق الاشاره میگردم.وقتی نبود من و آندره با هم نفس راحتی میکشیم بعد من با چشم چپ و آندره با چشم راست بهم چشمک میزنیم:یعنی برو که رفتیم!

۲-شب قصد آشپزی دارم بعد از مدتها-برخی مورخان زمان آخرین آشپزی رو حوالی توفان نوح برآورد میکنند-دیگه حالم از حاضری خوری و غذای بیرون داره بهم میخوره...به فرموده شاعر:کجاست مادر،کجاست گهواره من؟

۳-مدتها دنبال کتاب موج آفرینی یوسا میگشتم و پیدا نمیشد.چند هفته ای هست که به لطف آیدین خریدمش و هی از وسطاش چند صفحه خوندم از ترس اینکه تموم شه.بناست مثل شیر نر جمعه-همین جمعه رو عارضم-صبح زود پاشم برم اردک ابی صبحونه بخورم بعد بیام خونه،شروع کنم به خوندن تا تمام شه.بینش بادوم زمینی سرو میشه و عرق.ظهر کباب داریم با عرق.عصر انگور و موز و عرق.شام اگر نترکیدیم تا اون وقت یه فکری براش میکنم

پی نوشت:معلومه الان خفن گشنمه؟

باز شوق يوسفم دامن گرفت

یک روز دلگیر تابستانی بود.زن و بچه هایت آلمان بودند و تو چند روز بود بی خبر و دلنگران بودی...روز پدر بود اگر اشتباه نکنم.یک روز تابستانی دلگیر در سال لعنتی ۱۳۷۸!من هم حال و روزم هیچ بهتر نبود.دلتنگ بودم،دلتنگ بودی...تلویزیون «بوی پیراهن یوسف»نشان میداد.من اولین بار که با آزاده در سینما آزادی فیلم را دیدم به زور آبرو داری کردم و نگذاشتم اشک بجوشد.بعد موسیقی متن مجید انتظامی جبران مافات کرد و مدام اشک گرفت از من...آن روز هم با تو سعی کردم آبرو داری کنم.وقتی علی نصیریان گشت و گشت دور میدان آزادی و یا وقتی پلاک توی تونل با ضرب آهنگ دف شروع کرد به سماع یا...رسیدیم به سکانسی که نصیریان یوسف گم گشته اش را میابد.میدود افتان و خیزان و میرود سمت گمگشته اش،بغضی ترکید.دیدم داری های های گریه میکنی،اشکت مجوزی شد برای گریستن من.مثل همیشه که وجودت مجوز زندگی کردن بود برایم.مجوز اشتباه کردن و در امان بودن...اصلن یادم رفته میخواستم ته این نوشته را چطور جمع کنم...اصلن به خودم نیستم حالا.بدجور تنها ماندیم،مرد.این شاید رسمش نبود!

پی نوشت:خاطره ای هست که دارد من را میخورد:یادت هست طبق معمول رفته بودند و تو تنها مانده بودی.برای قمری ها و کبوترها روی تراس دانه میریختی و اسم یکیشان را که از همه قشنگ تر بود گذاشته بودی بهناز...چه نوازشی میکردی صبح ها این بهناز را...هیچ کداممان قدر تو را ندانستیم!

Sunday, August 19, 2007

نبرد عليه نفرت

۱-عصر روز دوم دوره ذن.کلاس دارد تمام میشود که یکی از اقایان بلند میشود و میگوید:«لطفن به خانمها بگین حجابشون رو رعایت کنن،من حواسم پرت میشه وقتی حجابشون درست نیست»پسرک بیست ساله به نظر میرسد و هم نام من است.در بیانش تحکم نیست اما من را عصبی میکند.همه شب را با خودم کلنجار میروم و حرص میخورم که که «توی دوره هم باید فرمایشات حضرات را تحمل کنیم» و یا«مردک خودخواه این همه آدم لباسشان را کم یا زیاد کنند که تو راحت باشی».فردا نمیخواهم اصلن ببینمش.حتی موقع بعضی تمرین ها عمدن بهش راه نمیدهم:نوعی لجبازی کودکانه شاید.عصر دوباره بلند میشود و از چالش ذهنیش حرف میزند و من کمی که از فرش خصومتم پایین می آیم میبینم که چقدر کودک است و تا چه حد خودش قربانیست و چه دل پاکی دارد...از خودم خجالت میکشم و میگذرد!

۲-میدان ونک،یک روز عصر تابستان.منتظرم دوستیم،از کنار ماشین نیروی انتظامی میگذرم که ۴ تا دخترک جوان را گرفته اند و منتظر پر شدن ظرفیتند برای حرکت.حرص میخورم و زیر لب غرولند میکنم و میگذرم کمی جلو تر.دو تا خانم چادری می ایند سمتم.با کینه نگاهشان میکنم و بر خلاف عادتم راه را باز نمیکنم برایشان.«لعنتی ها»...کمی که میگذرد یادم میفتد که زهرای مهدی را اولین بار که دیدم چادر سرش بود و یادم می افتد همه محبت خالص خواهرانه اش و از خودم خجالت میکشم و میگذرد!

۳-نگاه میکنم به خودم:پر شده ام از نفرت،انقدر که پسرک معصومی میتواند دو روز متلاطمم کند یا دو خانمی که صرفن چادر سرشان است برایم میشوند دشمن.درون خودم میگردم و میدانم آزادی ومدارا-همه آنچه که من برای ایران میخواهم-هیچ نسبتی با نفرت ندارند و هیچ جای بیانیه جهانی حقوق بشر که انگار کتاب مقدسم است نفرت منزلتی نیافته...میبینم خودم را پر از بغض و کینه و خجالت میکشم ولی نمیگذرد

علیه این نفرت و کینه باید بپا خواست.اشتباه انقلابیون دهه پنجاه را نباید تکرار کنیم.با مرگ بر و مرده باد، این وطن،وطن نمیشود.مباد که بگذاریم سفلگان ،پلیدیشان را حقنه کنند به ما.مباد که سعی کنیم خون را بشوییم به خون و نفرت را پاسخ نفرت کنیم.این رزم مقدسی است برای انسان بودن:درش مشارکت کنیم!

Saturday, August 18, 2007

رضای شايسته

رضا رو خیلی وقته میشناسم.دقیق بگم براتون از ۱۴ بهمن ۱۳۷۴.ما یک جمع تقریبن عجیب غریب بودیم که بین ما عجبا و غربا، رضا جدن فصل نوینی در ادبیات متفاوت بودن محسوب میشد.پارسال سر کلاس یونگ که ناهید برایمان از آرک تایپ جادو گر گفت و اینکه این آرک تایپ در وجه مثبتش حد کمال زندگی انسانیه فهمیدم رضا به طور کاملن غریزی،آرک تایپ جادوگر درش بسیار قدرتمنده و برای همینه که این همه دنیاش با ماها متفاوت میشد بعضی جاها!

مسیر زندگی من رو ازین جمع جدا کرد تقریبن.موندند ۲-۳ دوست خیلی صمیمی که میدیدمشون مدام و چند دوستی مثل رضا که هرچند دیدار هامون کم بود اما همیشه پیگیر حال و روزشون بودم.میان این بگیر و ببندهای زندگی،شنیدم که رضا عاشق شده و بعد ازدواج کرده.مشتاق بودم ببینم دل رضای ما رو کی برده و این توفیق دست نداد تا عصر پنج شنبه افتخار آشنایی شایسته بانو رو پیدا کردم.شایسته ای که مثل اسمش شایسته است واقعن!

نکته ای که خیلی به چشمم اومد این بین،رضا بود و فرقش با دوران قبل.برقی در چشمهاش بود و مهری که اگر بچشم نمیدیدم تصورش هم برام سخت بود.اما رضا،فرق کرده بود و کاملن شده بود رضای شایسته.برای اولین بار پای رضا رو روی زمین دیدم و انقدر عشق بین این دو نفر پیدا کردم و انقدر مهر در شایسته که پای رضا رو روی زمین نگه داره ولی زمین گیرش نکنه.

دلاشون همیشه به شادی کنار هم و مهرشون روز افزون

پی نوشت:خوش بودم ۵ شنبه.خوش بودم از خوشی رضا و شایسته،از بودن با دوستان ماندنیم اما کلید این خوشی نه در گفته های بالا که در برق چشمان بی بدیلت بود وقتی سرم را کمی به راست میچرخاندم و عشق میدیدم دردانه من!