Monday, July 6, 2009

پرنده ها و قوس و قزح

...در فراسوی مرز های تن ام


تو را دوست می دارم


در آن دور دست بعید


که رسالت اندام ها پایان می پذیرد..


دارم به این چند جمله شعر شاملو فکر می کنم.فکر می کنم به هم-آ-غوشی.از ذهنم می گذرد چه راست می گوید مثل همیشه شاملوی بزرگ.به باورم انسانی ترین بخش هم-بستری در آن لحظات پایان رسالت اندام هاست.وقتی دیگر تب و تاب فرو نشست،وقتی انسان نه خدایی اساطیری، که آدمی مثل همیشه شد.به آن لحظات پس از سکرات.به تمام آن دقایق حرف های مهربان،شوخ طبعی های کودکانه،نوازش های ملایم...به همه آنچه که به گوش سپردن به نم نم باران می ماند در مقابل آن دم پیشین: لحظات عظیم جاری شدن سیل...حق دارد شاملو که می خواهد«در فراسوی پیکر های مان/به من وعده دیداری بده»


زیبایی انسانی آن لحظه ها با هیچ لحظه دیگری شاید در زندگی قابل قیاس نباشد.خواستن انسانی از گوشت و پوست وقتی دیگر میزان اشتیاق تن نیست،دوست داشتن دل است...راست می گوید شاملو!

اللهم لبیک

تفال زدم به حضرت حافظ، فرمود:


دلا بسوز که سوز تو کار ها بکند/نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند


عتاب یار پریچهره عاشقانه بکش/که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند


ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند/هر آنکه خدمت جام جهان نما بکند


طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک/چو درد در تو نبیند که را دوا بکند


...


شاهدش هم فرمود:


شبان وادی ایمن گهی رسد به مراد/که چند سال به جان خدمت شعیب کند

Sunday, July 5, 2009

تراژدی الی

ارسطو در تعریف تراژدی می نویسد«...تراژدی؛جدی ، باشکوه و کامل است و با زبانی شاعرانه و نمایشی بازگو می شود تا حس ترحم و خوف را در بینندگان برانگیزد و این حس ها را در روح آنها تصفیه و پالایش کند».با مدد گرفتن از این تعریف،جوزف کمپبل بر این باور است که تماشای تراژدی منجر به پالایش روانی بینندگان می شود


به تعبیری روانشناختی،هر کدام از ما انبوهی از ترس ها و رنج ها را در ناخوداگاه خود دفن کرده ایم،چنان عمیق که حتی ممکن است خودمان بسیاری از آنها را از خاطر برده باشیم اما این خاطرات مانند کوله باری نامریی مملو از درد و رنج با ما هستند و آزارمان می دهند.تماشای تراژدی باعث می شود من و ما ی بیننده با قهرمان رنجور ماجرا همذات پنداری کنیم.همدلی با قهرمان نوعی حس ترحم در ما بر می انگیزاند و همین ترحم ما را می ترساند،انگار که ما خود قهرمان فاجعه ای هستیم که نقش اول تراژدی آن را از سر گذارنده...چنین معجون غریبی از همدلی و ترس،رنج ها و زخم های فروخورده روان ما را به سطح می آورد.بدون آنکه بدانیم چرا با ابراز رنج،از سنگینی این درد های ناپیدا کاسته می شود،روح مان سبک و جان مان آزاد تر خواهد بود.اشکی که برای قهرمان ماجرای تراژیک میریزیم،به طریقی آیینی،جان خودمان را از شر خاکستر ثقیل انباشته شده در اعماق روح،خلاص می کند.


این همه گفتم تا بگویم امروز بعد از دیدن درباره الی برای بار دوم،کاملن حس کردم چقدر حرف کمپبل صحیح است.چقدر رنجم را حس کردم،رنج تحقیر و ترس تمام این دو هفته سخت را،رنج به سطح آمد:بغض شد،اشک شد و من کمی راحت تر نفس می کشم انگار...درباره الی را باید حتمن حتمن همین روزها دید که اکثر مان دلی رنجیده و روحی زخمی داریم.کیمیاگران می گویند شفای هر زخمی در خون همان زخم است،درمان تلخی تابستانی ما شاید در تماشای تلخی ناب دست ساز اصغر فرهادی باشد

غین مثل غر

با توجه به جمیع احوالات باید راه های نوینی برای غر نزدن بیابم و الا وبلاگستان را غر بر می دارد

پیش به سوی سینما

افت دارد درباره الی با چنین فروشی از روی پرده برداشته شود...بر شما باد دیدن و دیدن درباره الی


پی نوشت:این مقاله عباس عبدی

Saturday, July 4, 2009

تصلیب

فرق ماجرا منم...با هر بار ویران شدن،قبلن غصه دار می شدم که چرا من؟حالا این موج سنگین گذر دشوار که آوار شد بر سرم،بی هیچ چون و چرایی تن به رنج داده ام.رنج من همیشه،گنج من شده،اما این بار اولین دفعه ای است که واقعن دارم مانند یک هدیه می پذیرم و در آغوشش می گیرم...به امید رستاخیز،با پای خودم به جلجتا می روم؛فرق ماجرا در همین است:با پای خودم!

سرد سخت

شده ام مثل آنها که در فیلم ها میان یخ و برف گیر می کنند و چشم هایشان از نشئه سرما روی هم می افتد و کسی به صورتشان می زند که نخواب نخواب اگر بخوابی میمیری...یادم باید بماند این روزها مدام به صورت خودم بکوبم و بگویم«دوام بیار دوام بیار وا بدی مردی»