درون دوزخ

به گمانم شده ام شبیه یک زامبی: مرده‌ای که راه می‌رود غذا می‌خورد مزخرف می‌گوید، چرت و پرت می‌شنود اما مرده است. شده ام شبیه یک زامبی و دارم گوشت تن خودم را ذره ذره می‌خورم... تلخ و تاریک و تنهایم. رو راستش دیگر دلم هم نمی‌خواهد خودم را از این وضع بکشم بیرون... آدم است دیگر، یک وقت‌هایی دلش می خواهد برود تا ته تباهی.

بر هر کابوسی شکری واجب

آقای وس کریون، مجموعه فیلمی دارد به اسم کابوس در خیابان الم. شخصیتی در فیلم هست به نام فردی کروگر. این موجود خفن وارد خواب افراد حیوانکی شده و در خواب آنها را می کشت، جوری که دوستان وقتی بیدار می شدند هم خود را کشته میافتند، یک همچین موجود خفنی بود فردی کروگر... حالا در چنین شرایطی راه حل قربانیان فردی خان چه بود؟ این که نخوابند. یعنی  به قیمت اینکه برخی نقاطشان را بگذارند در آب یخ و موسیقی با صدای بلند گوش کنند و انگشت شان را ببرند و نمک بزنند و ... نخوابند تا فردی مهربان نیاید و کلن آن ممه را لولو نبرد. خب بدیهی است افاقه نمی کرده و جوانان رشید خوش صورت نیکو باطن یک به یک قربانی فردی لعن الله می‌شدند و کلن واویلا

چرا یاد فردی کروگر کذایی افتادم؟ دیشب که مکرر با نکبت کابوس از خواب پریدم و اعصابم چنان کش آمد که آمدم نشستم توی هال و گفتم اصلنش من دیگه نمی خوابم و همان طور نشسته داشت خوابم می‌برد جوانان گلگون کفنی را به خاطر آوردم که گرفتار عمو فردی شده جان از دست می‌دادند...حالا باز خدا را شکر طرف ما را نکشت. دیدید در هر وضعیتی جای شکرش باقی است؟

پی نوشت: وقتی صابون فردی به تن آقای خواب بزرگ هم می‌خورد

در دل من یقینی است سبز، ایمانی به آینده‌ی ایران

دلم می‌خواهد این را بنویسم: دشمن جنبش سبز نه اقتدارگرایان که یاس و ناامیدی است. دلم می‌خواهد برایتان بگویم سبز شدن سرنوشت ایران است و تنها چیزی که می تواند این تقدیر را به تعویق بیاندازد نه هواداران استبداد که دل بریدن از امیدواری نزد همراهان راه سبز امید است. واجب امروزمان به گمانم نه حضور در خیابان که زنده نگهداشتن شعله امید در دل تک‌تک ماست. آینده از آن سبزهاست اگر که دل به زردی ندهند

به خاطر خدا نگذارید هیچ اتفاقی وادارتان کند که تسلیم آن اهریمن تاریکی شوید که در جان یکایک ما خانه کرده و مدام زوزه می‌کشد «هیچ چیز تغییر نخواهد کرد، مگر برای بدتر شدن». همه چیز تغییر می‌کند چون ما تغییر کرده‌ایم و زمانه هم. لبخند بزنید، زندگی کنید. هیچ وقت تاریکی، هیچ کجای جهان مستدام نبوده و هیچ قدرتی نمی تواند جلوی طلوع خورشید هنگام بامداد را بگیرد.

تاب آوردن تاریکی دشوار است می‌دانم با این حال به گمانم این روزها هیچ چیزی جملاتی چون «کاری از دستمان بر نمی‌آید» یا تحلیل های بدبینانه‌ی پر از زهر کلام را توجیه نمی‌کند. از ذره ذره نور قلب‌هایتان مراقبت کنید، روزی در همین نزدیکی جهان را روشن خواهند کرد. صدای ترک خوردن یخ‌ها می‌آید؛ بهار باید ماست، باشید و ببینید

مهمانی مولانا

 

دل‌تنگم و دیدار تو درمان من است

 

 

 

 

جان برابر جور

و من فکر می‌کنم به شرایطی که انسانی را وادار می‌کند زندگی‌اش را این‌گونه به داو بگذارد، گرسنگی و تشنگی را به جان بخرد تا با جان برابر جور بایستد... شانزده نفر از میان ما همچنان در حال اعتصاب غذا هستند، سه نفرشان حتی آب هم نمی‌خورند. بودن و نبودن‌شان به مویی بند است و همان مو این روزها مرز میان انسانیت و توحش شده به گمانم...

این نوشته تمام نمی‌شود. کلمات یاری نمی‌کنند تا سرانجام متن معین شود. انگار واژه‌ها هم همدل با یاران دربند اعتصاب کرده‌اند که آنان خود حرمت کلمه بودند و هستند.

از محدودیت و معذوریت

« آرزو می کنم محدودیت‌هاتون رو بشناسین ارباب وین» دیالوگ آلفرد در فیلم شوالیه تاریکی ساخته کریستو فر نولان

خرد خاصی دارد این جمله. هر چه بیشتر محدودیت‌هایت رابشناسی کمتر به خودت زخم می‌زنی به دیگران صدمه. مشکل اما می‌دانی کجاست؟ تصویری که از خودت داری واقع بینانه نیست. تصویر آدمی هست که دلت می‌خواهد باشی نه فردی که واقعن هستی. بعد بر مبنای امکانات کسی که می‌خواهی باشی برای آدمی که هستی تصمیم می‌گیری و طول می کشد بفهمی مقدورات آن تصویر فرضی اتفاقن محدودیت‌های خود واقعی تو‌ محسوب می‌شوند...بعد هی باید برگردی آرزو کنی کاش محدودیت‌هایم را می‌شناختم

دندان ملتی روی جگر

جز هم‌دلی و نوشتن که کاری از دستم برنیامد. برای درک بیشتر رنجی که هفده زندانی سیاسی در حال اعتصاب غذا می‌برند، برای آنکه یادمان نرود ما همگی سبز بودیم، امروز را مانند آنها می گذرانم

در همین راستا:

دعوت جبهه مشارکت برای روزه سیاسی

به حرمت تمام آزادگان دربند