Sunday, May 31, 2009

چرا میرحسین موسوی را اصلاح طلب می دانم؟

برگردیم به روزهای قبل از دوم خرداد هفتاد و شش.سید محمد خاتمی مروج گفتمانی در جامعه بود که بعد ها اصلاح طلبی نام گرفت و عصر اصلاحات را رقم زد.جان کلام سید محمد خاتمی عمل به قانون و قانون گرایی،احیای اصول فراموش شده قانون اساسی و حمایت از نهاد های مدنی در برابر ارگان های دولتی و حکومتی بود.اما شاید جالب باشد که بدانید سید محمد خاتمی نه بانی اصلاحات ایرانی، که ادامه دهنده راهی بود که از نهضت مشروطه به این سو در ایران پا گرفت با جنبش ملی شدن نفت و دکتر محمد مصدق ادامه یافت و با سید محمد خاتمی از محاق فراموشی بیرون آمد و نو شد.


تمام این جنبش ها خواهان استقلال سیاسی ایران در برابر قدرت های خارجی،قانون گرایی در برابر عمل به میل شخصی صاحبان قدرت و استیفای حق آزادی ملت در برابر قدرت حاکم بوده اند.اصلاح طلبی ایرانی خواهان جامعه ای است مبتنی بر ضوابط قانونی در برابر روابط عشیره ای و خانوادگی؛جامعه ای با شهروندان دارای حق انتخاب آزاد در برابر رعایای تسلیم حکم سلطانی،جامعه ای مقتدر و بالنده که بر محیط سیاسی اطراف خویش تاثیر گذار باشد در برابر کشوری ذلیل خواست قدرت های جهانی...در واقع از مشروطه تا همین امروز،جنبش اصلاحات در ایران با فراز و فرود فراوان کوشیده به این سه گانه نائل شده و از کشور غبارآلود قجری،ایرانی مدرن و متناسب با شرایط روز بسازد.اصلاح طلبی ایرانی در این بین گاهی اولویت خود را بر قانونگرایی گذاشته و استبداد محمدعلی شاه را به مبارزه طلبید؛زمانی خط قرمزش کوتاه کردن دست اجانب از عرصه تصمیم گیری بوده و ملی شدن نفت را پی ریزی کرد و هنگامی در صدد تحقق اصل شهروندانی آزاد بر آمد و دوم خرداد را آفرید


با در نظر گرفتن این سه گانه به جد بر این باورم که میرحسین موسوی اصلاح طلبی حقیقی و ادامه دهنده راه جنبش یکصد ساله اصلاحات در ایران است.میرحسین همواره بر تصمیم خود برای اجرای دوباره ضوابط قانونی و قانون گرایی که توسط محمود احمدی نژاد به یک شوخی بدل شده،تاکید ورزیده است.میرحسین در جمع مردم آذربایجان قول عمل به اصول قانون اساسی در مورد حقوق اقوام ایرانی را داده،او در سال 1378 برابر توقیف روزنامه ها اعتراض کرد و با خلق اصطلاح توقیف فله ای مطبوعات پایبندیش به آزادی را نشان دادومیرحسین در جریان تبلیغات انتخاباتی اخیر هم بارها اعلام کرده است که قصد دارد با کمک و ایجاد مطبوعات آزاد به جنگ فساد مالی و اداری برود.در کنار تمام اینها،نخست وزیر موفق دوران دفاع،با طرح توجه به حوزه تمدنی ایران و ادامه توام با تنش زدایی مسیر توسعه هسته ای نشان داده بر اهمیت ایجاد یک ایران مقتدر آگاه است.سه گانه اصلاح طلبی ایرانی:قانون گرایی،آزادی خواهی و استقلال طلبی هر سه با میرحسین موسوی،حاملی شایسته خواهند داشت.در این مهم تردیدی ندارم!

تا انتخابات2-گسستگی ،مهمترین درد امروز ما

رنج می بریم.همه ما داریم رنج می بریم و عوامل دردمان یکی،دو تا نیستند.چرا ایران به این روز افتاده؟چرا شادی روز به روز دُر کمیابی می شود در میان ما؟


بزرگترین مشکل این روزهای ایران را گسست می دانم.گسست طبقاتی میان اغنیا و فقرا و طبقه متوسطی که این میانه تحلیل می رود؛گسست میان حاملان مدرنیزم و مدافعان سنت،گسست میان نسل سوم تازه نفس و نسل اول و دوم پر تجربه،گسست میان حداقل خواسته های ملت و حداکثر امکانات ملی،گسست میان حق ژئوپلتیک ایران و نقش جهانی اش،گسست میان سکولار های طبقه متوسط و سپاهیان نظامی،گسست میان سرمایه و نیروی کار،گسست میان زنان و مردان،پدران و فرزندان،درآمد و مخارج...


مهمترین معضل امروز ایران گسست است.در ادامه شرح می دهم که چرا فکر می کنم میر حسین موسوی با شخصیتی که از خود بروز داده و برنامه هایی که ارایه کرده بهترین گزینه میان کاندیدا های موجود برای نزدیک کردن دو سر این شکاف ها به یکدیگر است.بر این باورم که او می تواند گامی بردارد برای گسترش همزبانی،کاهش گسست!


پی نوشت:این نوشته داریوش محمد پور را بسیار پسندیدم

موسوی را تنها نمی گذاریم...حدتان را بدانید حضرات!’

بازی کثیفی را برخی حامیان اولترا اصلاح طلب آقای کروبی شروع کرده اند که واقعن تاسف برانگیز است.حضراتی که تمام چهار سال گذشته بر طبل تحریم کوبیده اند،قهر کرده اند،یاس و ناامیدی و فروپاشی را تبلیغ کرده اند حالا کاتولیک تر از پاپ،سنگ آقای کروبی را به سینه می زنند که تا اینجای ماجرا خیلی هم واقعه مبارکی است


اما به نوشته هایشان و خبرگزاری هایشان که نگاه می کنی دریغ از حتی یک مطلب در حمایت از کروبی؛تمام آن نوشته ها در تخریب موسوی جهت گیری کرده اند.نوشته هایشان را که بخوانی متقاعد می شوی میرحسین موسوی باعث و بانی حجاب اجباری،جنگ تحمیلی،انقلاب فرهنگی،اعدام های شصت و هفت و...بوده و باید بابت همه اش حساب پس بدهد.


جامعه ای که عبدالکریم سروش با آن ادبیات سخیف معلم اخلاقش باشد،حتمن این حضرات هم اولترا اصلاح طلبش هستند.جواب این حرف ها را دادن ساده است،اقدام متقابل کردن هم ایضن اما برای آنکه نشانتان دهم فرق می کنیم با شما که همیشه از سیاست، ابزار کاسبی ساخته اید؛جوابتان را فعلن نمی دهم


دوستان دیگر هم کمی حواسشان را جمع کنند که این اولترا اصلاح طلب های تحریمی دفتر تحکیم وحدت و خبر نامه امیرکبیر ناگهان چرا خواب نمای شفا دادن امام زاده ی کروبی شده اند؟از حب علی است این ماجرا یا بغض معاویه؟اهل تحریم آن روز یک جور صدمه زدند،حالا طوری دیگر دارند بذر نفرت می پاشند.اسیر این بازی کثیف نشوید لطفن!


پی نوشت:نفت؛نگاهی به آینده:نوشته ای از من در سایت مهندسین حامی میرحسین.با تشکر از نگین و مهدی عزیز

Saturday, May 30, 2009

تا انتخابات-1: چرا رای می دهم؟

تصویری دارم از مردمی که سی سال پیش مشت هایشان را گره کردند،به خیابان ها آمدند،فریاد کشان مرگ بر و زنده باد گفتند.پیروز شدند،تقسیم شدند،به جان هم افتادند،جنگیدند،غالب مغلوب را به دار کشید،اقلیت در حزب اکثریت بمب گذاشت،همسایه حمله کرد،جنگ مقدس شد،مین شد ابزار تیمم،چهارگوشه این خاک مقهور نیرو های گریز از مرکز شد،جنگ آتش آژیر قرمز،تحریم اقتصادی،انجز انجز انجز وحده،قطعنامه،جام زهر،خلیج فارس ایران محل دفن ریگان،پرواز شوم ایرباس


مردمی را به یاد می آورم که کمرشان خرد شد،شکست به هنگام بازسازی مملکت ویران،که شهروند درجه دو شدند،که بیست میلیون رایشان پشت سد قدرت ماند،نویسنده و نخبه شان را گلو بریده و کاردی شدی یافتند،که آداب بازی را نمی دانستند،که قهر کردند،که سفلگان را با دست خود پروراندند که خواندن دیدن شاد بودن شد آرزو برایشان،که قطع نامه از پی قطع نامه صادر شد علیه شان که رویای نان بی دغدغه خوردن و ترانه بی مشغله سرودن را دارند به گور می برند


این مردم را به یاد می آورم و دلم نمی خواهد هرگز هرگز فرزندم،نسل بعدی ما، همه این حماقت ها را تکرار کند،همه این زجر ها را متحمل و مجبور به آرزوی هر چیز کوچک شود،که این خانه دیگر تاب توفان ندارد،که مردمانش حالا بیشتر پرنده های مهاجرند تا درختان ریشه در خاک ماندنی...


من رای می دهم چون عواقب رای ندادن یا یک دیکتاتوری چکمه پوش خشن است یا یک بلوای مشابه همه سی سال گذشته؛یا دخالت خارجی است یا آشوب داخلی؛من رای می دهم چون فکر می کنم با رای دادن می شود قدم های کوچکی برداشت برای نسل آینده ایران،برای پسرکم،دخترکم،برای همه بچه های این سرزمین که مثل من و ما کودکی نشود برایشان حسرت


من رای می دهم!

برای شفاف سازی

١-من فکر می کنم اقوام ایرانی حق دارند در مدارس شان توام با زبان فارسی، به زبان محلی بخوانند و بنویسند.حق دارند روزنامه و نشریه به زبان خودشان داشته باشند،شبکه تلویزیونی،رادیو؛حق دارند استاندار و فرماندارشان بومی باشند حق دارند آزادانه به فرایض مذهبی شان عمل کنند و...


٢-من از هر حرکت مسالمت آمیزی در این راستا دفاع می کنم.از مبارزه مدنی شان حتی از نافرمانی مدنی شان قطعن و حتمن دفاع می کنم تا حقوق فوق را استیفا کنند


٣-اما من قطعن تفاوت قائلم بین فعالیت های مسالمت آمیزی که اهداف فوق را هدف بگیرد و جنگ مسلحانه علیه تمامیت ارضی این مملکت.اسمش سانترالیسم است،سرکوبگری،گردن کلفتی یا هر چه...خط قرمز من و این وبلاگ تمامیت ارضی ایران است.سرش با هیچکس شوخی ندارم،هیچ اولویت مهمتری از این هم برای خودم نمی توانم تصور کنم.صریح عرض می کنم پژاک یا جندالله با هر ایده ای که بوجود آمده باشند از نظر من تجزیه طلب و تروریستند و هیچ دولتی در هیچ کجای دنیا قربان صدقه تروریست جماعت نمی رود که اگر رفت حتمن بی لیاقت و بیعرضه است


۴-تردیدی ندارم اقوام ایرانی دو چندان بیش از ما بار سنگین سیاست های غلط جمهوری اسلامی را بر دوش کشیده اند.به ویژه اهل سنت هدف حماقت های گاه و بی گاه جمهوری اسلامی بوده اند و هستند اما این توجیهی برای بمب گذاری در مسجد یا حمله به غیر نظامیان یا تجزیه طلبی نیست.به خدا نیست و هیچ کجای دنیا از روسیه بگیرید تا کانادا،کسی تجزیه طلب را ناز و نوازش نمی کند


۵-پژاک و جندالله افعی اند،سر افعی را تا اژدها نشده باید به سنگ کوبید.چه اهمیتی دارد که یکی در کردستان عراق سنگر گرفته،آن یکی در بلوچستان پاکستان،اگر ترکیه می تواند مواضع پ ک ک در شمال عراق را بمباران کند،اگر آمریکا حق دارد وزیرستان را هدف حملات هوایی قرار دهد ما هم باید باید تا آن سوی مرز های قراردادی مان سر تروریسم رو به سنگ بکوبیم.اگر امروز یکپارچه نباشیم برابر انفجار در زاهدان یا مهاباد؛تاوانش را با انفجار در تجریش و ولی عصر می دهیم


خلاص!

Friday, May 29, 2009

درس های تلخ زاهدان

انفجار زاهدان شاید یادمان بیاندازد که کجا زندگی می کنیم و تبعات فقدان یک حکومت مرکزی مقتدر چه به روزمان می تواند بیاورد.انفجار زاهدان شاید متقاعدمان کند ایران در محاصره آتش ناامنی است:از عراق تا افغانستان ما در محاصره بحران هایی هستیم که به سهولت می توانند مثل گردابی ما را ببلعند و فرو ببرند.آن خون پاشیده به در و دیوار مسجد امیرالمومنین شاید قانع مان سازد هیولاهایی مثل جندالله و پژاک تجزیه طلبانه علیه وحدت ملی ما مشغول جنگ مسلحانه اند.شاید یادمان بیاندازد آن حضرات صدای آمریکا، آن شازده نوریزاده، این هیولا،عبدالمالک ریگی، را داشتند به جای قهرمان به خوردمان می دادند.که حواسمان باشد آن کراوات زده های واشنگتن نشین دوستان ما نیستند که دل نبندیم به فتواهای مزخرفشان در باب تحریم و طرد تلاش برای بهبود بخشیدن به اوضاعمان...


انفجار زاهدان،خون بیست و یک نفر هموطن، شاید قانع مان کند باید برای حفظ امنیت امروز مان بیشتر تلاش کنیم،کمتر ناامید شویم و ایمان بیاوریم که در این منطقه بحرانی که ما هستیم جز برداشتن گام های کوچک مداوم هیچ راه مسالمت آمیزی برای تغییر و نیل به دموکراسی نیست...ایمان بیاوریم به خودمان،به ملتی که ماییم

Thursday, May 28, 2009

هیس

حریم روح آدمی،گاهی سر جمع حرف هایی است که نمی زند