Monday, July 13, 2009

این نوشته محتوی غر می باشد

١-چهارشب است خیلی بد می خوابم.شب اول را گذاشتم پای روز پر استرس ١٨ تیر و اینکه شب شام خورده ام و اینها.فردایش شب می زده بودم فرض کردم فرمایشات مشروب است اما نهضت کابوس دیدن های شبانه به حول و قوه الهی بی شام و مشروب هم، همچنان ادامه دارد.مار داشتیم،زامبی داشتیم،دیشب هم یک کوتوله خون آشام داشتیم که به زور می خواست وارد خانه من شود...بعد مرده شور مرا ببرد که وسط همان حال مزخرف،خیس عرق قلم کاغذ می گیرم دستم خواب را می نویسم می روم دنبال تحلیل نماد هایش بعد نمی شود بعد عصبی می شوی بعد...


٢-حال جسمیم هم ریخته بهم کاملن.دو سه روزی هست که روی فرم نبودم اما امروز دیگر شاهکارم.سرم گیج می رود،دست و پایم کمی می لرزد،دلپیچه دارم،می خواهم همش بخوابم-مزه نریزید. خودم میدانم اکثر علایم بارداری در اینجانب رویت شده-و قس علیهذا...یعنی یک حالی است مسلمان نشنود کافر نبیند


٣-در گیر یکی از آن تنگناهای درونی ام که حتی نمی شود از آن نوشت.یعنی برای خودم هنوز شفاف نیستم.باید صبر کنم همه این فکر ها ایده ها حس ها حساسیت ها،درونم ته نشین شوند ببینم دقیقن می خواهم چه گلی به سرم بگیرم.من ذاتن از راز متنفرم و وقتی برای خودم تبدیل به یک رمز و راز می شوم غیر از تنگنای بلاتکلیفی،این ندانستن هم روزگارم را سیاه می کند


۴-حالا که بلند بلند غر زدم دیدم این شرایط جسمی و خواب های بد می توانند عوارض روان- تنی این حال آشفته درونی باشند.از خواب هایم فقط می توانم این را بگویم که نوعی انرژی درون روان من فعال شده که از نظر خودآگاهم مذموم و کریه است.خودآگاهم دارد همه سعیش را می کند تا جلوی ورود این جریان انرژی را به حوزه هوشیاری بگیرد.حق دارد؟باید از خودآگاهم حمایت کنم؟باید بگذارم بیاید و ویران کند تا شرش کم شود؟اگر بگذارم بیاید واقعن ویران می کند یا خودآگاه دیکتاتور می خواهد تخت حکومتش را حفظ کند؟اصلن ویرانی چیز بدی است؟


به قول آیدین:پوف!

شباهنگ-2

برای من کمی از دست هات را بفرست


 


حالم بد است


دیوار ها


تعادل شان را


از دست داده اند


 


همیشه فرصت افتادن هست


همیشه فرصت در خاک غلت زدن


همیشه فرصت در جوی پر لجن دراز شدن


همیشه فرصت مردن


 


همیشه فرصت کمی از دست های تو اما برای من


چقدر کم است


 


حافظ موسوی-زن،تاریکی،کلمات

چطور می شود فشار خون خود را اندازه نگرفت؟

رفتم تهران کلینیک همین کنار شرکت که بدهم فشار خون معززم را چک کنند خدای ناکرده بالا یا پایین نباشد.خانم پرستار توی اورژانس راهنماییم کرد که اینجا نمی شود برو کلینیک.رفتم گفت اینجا نمی شود برو پیش دکتر عمومی طبقه بالا.رفتم گفتند اینجا نمی شود دکتر نیست برو پایین.رفتم گفتند اینجا نمی شود برو اورژانس رفتم خانمه فرمود «ما اجازش رو نداریم حتمن قبلش باید ١۵٠٠٠ تومن بدین تخت بگیرین،اینجا نمیشه».و من ماندم حیران که توانسته ام به علیامخدرات درست بفهمانم دقیقن چه چیزی از من را باید چک کنند یا نه؟هی سعی کردم تفهیم کنم الان در ممالک راقیه همه این مسائل به صورت سرپایی و ایستاده انجام می شود و نیازی به تخت و خوابیدن نیست به خدا...به هر صورت مثل اینکه استایل تهران کلینیک الزامن خوابیده است و ایستاده هیچ کجای آدمی چک نمی شود،حتی فشارش...دست از پا دراز تر که منم!


 

Sunday, July 12, 2009

مردان ولاسکو

حسش باید شبیه همان باشد که اجداد غار نشین من موقع شکار ببر دندان خنجری و ماموت داشتند،دست خالی با چوب و چماق،فکر کن من سوسک هم نمی توانم با دست خالی بکشم اما غریزه همان است.همان برق چشم ها وقتی شکار را می بینی،همان هیجان،همان تپش قلب،همان محاسبه هزار و یک پارامتر تا ببینی شکار می شود یا نه...همان درندگی در نهاد مردانه، همان هزار و یک چیز غریب که همزمان پایین و بالا می شوند در دلمان...حسش باید شبیه حس همان مردی باشد که روی دیوار های ولاسکو برای محبوب نخستینش، گاومیشی را که به عشق او شکار کرده بود، نقاشی می کرد

شباهنگ-1

افروخته یک به یک سه چوبه ی  کبریت در ظلمت شب


نخستین برای دیدن تمامی رخسارت


دومین برای دیدن چشمانت


آخرین برای دیدن دهانت


و تاریکی کامل تا آن همه را به یاد آرم


در آن حال که به آغوشت می فشارم


ژاک پره ور-احمد شاملو-همچو کوچه ای بی انتها

تمام آنچه که ما از خرد جهان نیاز داریم

مویزر-سفری که باید هر یک از ما انجام دهیم و شما آن را ماجرای عالی روح می نامید چگونه رخ می دهد؟


کمپبل-پیشنهاد کلی من این است:وجد خود را دنبال کنید.ببینید سعادت تان کجاست و از دنبال آن رفتن هراس نداشته باشید...تسلیم (نمی توانم ها) و (دیر شده ها) و (فایده ای ندارد ها) نشوید...هرکدام از ما با به دنبال وجد خود رفتن جهان را نجات می دهیم،زیرا هر شخص زنده ای زندگی بخش است و دنیای بدون روح،سرزمینی است ویران...کاری که باید انجام داد تزریق زندگی به جهان است.در مورد خودتان ببینید زندگی کجاست و خودتان زنده شوید


قدرت اسطوره-جوزف کمپبل-عباس مخبر-نشر مرکز

کوچه بن بست روح

نادر به نساجی برگشت...هیجان زده می شوی مثل همان پسرک دوازده ساله که هر هفته می رفت روی آن سکو های سیمانی می نشست،پا می کوبید و داد می زد«ایران نساجی ها ها ها».بعد می گویی بروم بنویسمش انقدر که خوشحالت کرده،انقدر که هر چیز مرتبط با آن ماکوندوی رو به ویرانی برایت مهم است و هیجان زده ات می کند.بعد با خودت فکر می کنی در زندگی هر آدمی چیز هایی هست که اصلن نمی شود با هیچکس تقسیمش کرد.مهم نیست آدم های زندگیت چقدر درکت می کنند یا دوستت دارند،نمی شود برایشان حال آن سکو ها را وصف کرد،خاطره های آن شهر را،غصه مخروبه شدنش را...هر آدمی بخشی از روحش را هرگز هرگز نمی تواند با هیچکس قسمت کند