آدم یک وقت هایی به نوشتن پناه می برد،زمان هایی به ننوشتن...حالت سومی را هم کشف کردم امروز:با نوشتن به ننوشتن پناه بردن...یک همچین آدمیم امروز
Wednesday, July 15, 2009
زندگی درخشان/عشق ناب
صبح پناه برده بودم به موسیقی، به کلمات؛ بعد یوزف تشخیص داد با شرایط موجود بهتر است برایم جیمز بلانت پخش کند.پشت سر هم goodbye my lover و beautifull را گوش کردم بعد توجهم جلب شد به خط اول ترانه دومی آنجایی که جیمز بلانت می خواند:
my life is brilliant
my love is pure
به نظرم رجز خوانی معرکه ای آمد...بی خود آهنگ سال نشده بود خوب
حکایت حال
بچه ها شوخی شوخی به قورباغه ها سنگ پرت می کنند؛قورباغه ها جدی جدی می میرند.
حکایت حال است فعلن!
Tuesday, July 14, 2009
با این همه چه بالا،چه بلند می پری
این پست سارا را باید به نظرم با حوصله خواند.خرد زنانه غریبی دارد نوشته اش.دیروز با بچه ها که حرف می زدیم برایشان گفتم من ممکن است در مورد موضوع بحث دانشش را داشته باشم اما خردش را ندارم.شاید فکر کردند که شکسته نفسی می کنم،اما از ته دل به حرفم باور داشتم.خرد را در کتاب ها نمی شود پیدا کرد،خرد حاصل شلاق زمانه است،حاصل رنج بردن روح،حاصل دل شکستن ها و دل شکاندن ها.خرد دانشی است که درونی شده و نوشته سارا خرد زنانه عمیقی دارد
جایی در نوشته اش می نویسد«عشقت را در ارتفاع پست خرج نکن»...دلم می خواهد جمله را این طور تفسیر کنم: لذت را به امنیت نفروش.ارتفاع پست فقط امنیت دارد،اگر یک روز زمین خوردی می دانی استخوانت نمی شکند اما در مقابل لذت استنشاق هوای بی غبار اوج آسمان را از دست می دهی.کمی که به پایین پریدن عادت کردیم دیگر هرگز جرات اوج گرفتن نخواهیم داشت.بلندی و پستی این ارتفاع را روح هر آدمی تعیین می کند.برای هر کدام مان نسبی است.کبوتر نمی تواند همپای عقاب اوج بگیرد.می خواهم بگویم اصلن مقایسه ای در کار نیست،حکایت یک وجب بالای محدودیت هایمان پرواز کردن است.شکاندن سقف شیشه ای...اصلن می دانید عشق از مقوله لذت است،لذت در نادانسته هایمان مستتر است.امنیت از جنس عادت است،عادت در دانسته هایمان شکل می گیرد.در عشق دنبال امنیت گشتن،حرام کردن لذت است!
به جای بریدن سر دلمان،هنر زندگی کردنش را یاد بگیریم کاش!
شباهنگ-3
گفت به پیشم بیا
گفت برایم بمان
گفت به رویم بخند
گفت برایم بمیر
آمدم
ماندم
خندیدم
مردم
تو را دوست دارم چون نان و نمک-ناظم حکمت-احمد پوری
در ستایش شستشوی چشم ها
خوب، من این دو تا را کنار هم می گذارم:
1. " آدم می رسد به جایی که فقط هوس عاشقی ندارد،یا میل داشتن تنی میان بازوانش،یا هر چه...آدم می رسد به جایی که می خواهد همسر باشد،پدر باشد،خانواده داشته باشد"
2. " لذت را به امنیت نفروش."
از خودم می پرسم آیا نویسنده از این تعارض بین خواسته هایش آگاه است؟ حدس می زنم آگاه است، و شاید از این آگاهی رنج می کشد. باز حدس می زنم آگاهی از این تعارض آدمی را می برد به دامن «تردید».تردید این که چه کنم، وقتی تجربه پریودیکِ «لذت» آدمی را می رساند به جایی که "فقط هوس عاشقی ندارد" و دل اش می خواهد "همسر باشد،پدر باشد،خانواده داشته باشد"و از آن سو وقتی همسر دارد، خویش خوب تجربه کرده است که دارد "عشق اش را در ارتفاع پست خرج می کند."
کامنت بالا ارزش بحث کردن دارد.تا آنجا که من فهمیده ام آدمی به لذت و امنیت هر دو محتاج است.وقتی می گویم لذت را به امنیت نفروشیم منظورم برتری لذت به امنیت یا عکسش نیست.به طور دقیق می خواهم عرض کنم سر یکی را بخاطر آن دیگری نبریم.به جایش برویم آنقدر بزرگ شویم که لیاقت تجربه لذت و داشتن امنیت را توامان هم داشته باشیم.ذهن ما انگار عادت کرده به یک سیستم دو دویی یا-یا:یا نور است یا تاریکی،یا خیر است یا شر،یا لذت است یا امنیت،یا...من دارم پیشنهاد می کنم ذهنمان را برگردانیم سمت سیستم هم-هم:هم نور-هم تاریکی؛هم خیر-هم شر؛هم موفقیت-هم خوشبختی و هم لذت- هم امنیت...ما آماده پذیرش جادوی هم-هم که شویم دیگر فکر نمی کنیم تمایل به داشتن خانواده و لزوم لذت در زندگی انقدر با هم غیر قابل جمعند.دقت کرده باشی به همان جمله ای که فکت آوردی عرض کرده ام فقط هوس ....یعنی در کنار تمایل به داشتن حس عاشقانه می خواهم سطح دیگری از بودن را هم تجربه کنم.حوزه امنیت و گستره لذت از هم جدایند اما در سطوح بالای آگاهی، تبدیل به هم می شوند.در آن سطح آگاهی یاد می گیریم جوری بازی کنیم که تجربه لذت، امنیت را برنیاشوبد و امنیت لذت را خفه نکند...ماجرا به همین سادگی است!
پی نوشت مهم:دلم می خواهد بفهمم از کجای نوشته های من برمی آمد که همسر داشتن به منزله خرج عشق در ارتفاع پست است؟به گمانم تعریف ما از ازدواج چنان مخدوش است که فرض می کنیم ازدواج یعنی پایان لذت و آغاز امنیت پس عشق محکوم می شود به ارتفاع پست...شخصن ازدواج را بزرگترین ماجراجویی زندگی می دانم.فکر کن دو سیاره متفاوت تحت تاثیر جاذبه مغناطیسی عشق رقصی کیهانی را آغاز می کنند تا یکی شوند،بی آنکه هیچ کدام تهی از هویت خویش گردد.این تصویر پر است از ماجرا،از ابهام، از لذت...اینجا همان سطحی است که می گویم لذت و امنیت با هم یکی می شوند.اگر ما هنوز یاد نگرفته ایم که درست برقصیم معنایش خالی از لذت بودن رقص نیست.هست؟
خنکای تاریکی
کمپبل سیر سفر قهرمانی را که کلاسه بندی می کند می گوید نخست زندگی عادی است.نشسته ای داری نان و ماست خودت را می خوری مثل همیشه خدا.بعد دعوتی از راه می رسد.نیازی نادیده گرفته شده در درونت ناگهان قد علم می کند.دعوت به آغاز سفر را دریافت می کنی.دعوت به سفر نماد لزوم پایان دادن به یک دوره است اما دست کشیدن از عادت ها و امنیت کاذب عادت ها آسان نیست به همین دلیل رد دعوت شکل می گیرد.از خیرش می گذری،می روی سراغ روزمرگی ها به هزار بهانه تاق و جفت؛خیلی ها همین جا می مانند.برکت دعوت را تبدیل به نکبت عادت می کنند و روحشان سنگ می شود.بعضی ها اما در آن لحظات تاریک تردید،چشم هایشان را می بندند و یک قدم بر می دارند،دل به دریا می زنند و ناگهان امداد از راه می رسد.پیری،فرزانه ای،خردمندی،راه را نشانشان می دهد.بازی بزرگ شروع می شود.
جایی میان فراموش کردن یک دعوت و برداشتن آن یک قدم ایستاده ام:کمی زمان احتیاج دارم برای اینکه مطمئن شوم دعوت را درست تشخیص داده ام.منتظر یک نشانه ام.باریکه ای نور در میان تاریکی؛بیاید چشم هایم را بسته،قدم را برداشته ام!