Friday, May 21, 2010

شرمنده‌ام

یک وقتی آدم نمی‌نویسد چون حرفی ندارد، یک وقتی نمی‌نویسد چون نمی‌داند حرفش را چگونه بنویسد، یک وقت‌هایی هم نمی‌نویسد چون خجل است... صاب وبلاگ از روی خانواده نوری‌زاد، خانواده پناهی، خانواده شمس، خانواده آن همه بی‌گناه به بند کشیده شده شرمنده است که باید بنویسد و هزار مصلحت بدخیم نمی‌گذارد که نمی‌گذارد.


بابت هر سیلی که در آن مثلن زندان به صورت عزیزان‌تان می‌زنند، بابت هر ناسزایی که بهترین زنان و مردان این سرزمین از سفله‌ترین سفلگان می‌شنوند، بابت همه‌ی این روزها؛ من به سهم خودم شرمنده‌ام که نشستم و هیچ کاری از دستم برنیامد.


به خدا شرمنده‌ام.

Tuesday, May 18, 2010

به باد می‌ماند دل‌تنگی

یک مجسمه کادو گرفته‌ام. مرد و زنی هستند که دارند می‌رقصند. جوری می‌رقصند که انگار تنیده شده‌اند در هم.  مرد کمر زن را گرفته و خمش کرده به عقب، جوری که کافی‌است دستش را بردارد تا زن بیافتد. زن دست راستش روی شانه مرد است. توی مجسمه معلوم نیست اما حتمن وقتی خم شده شانه مرد را فشرده، جوری که رد انگشتش بر پوست مرد باقی مانده. شاید زن هرگز نفهمد وقتی رقص تمام شد مرد در خلوتش جلوی آیینه ایستاده قرمزی شانه اش را تماشا کرده، رد انگشتان زن را با دست لمس که نه، نوازش کرده و لبخند زده؛ از آن لبخندها که باید عمری با کسی زندگی کنی تا بفهمی معنایش چیست.


«به باد می‌ماند اندوه. سرخود می‌آید، بی‌اجازه می‌رود».  زیر لب آهسته با خود زمزمه می‌کند مرد، قبل از اینکه با خیال زن به خواب برود

Sunday, May 16, 2010

قلب داغدار

مشغول کتاب خواندنم. موسیقی برای خودش پخش می‌شود، توجهم جلب می‌شود به صدای دریا دادور، کتاب را می بندم « سرزمین من...کی رگ تو را گشوده...سرزمین من...کی به تو جفا نموده...سرزمین من...خنده های تو ربوده...سرزمین من»... از دلم می‌گذرد: وای سهرابم، وای اشکانم، وای ندا ام...وای وای وای سرزمین من... تا کی باید این‌طور خون بچکد از دل ما؛ تا کی خدا؟

Friday, May 14, 2010

حالا حکایت ماست

من با کسی سر جنگ ندارم


اما با باد


که به لنگه دری گشوده لگد می‌کوبد


نمی‌دانم که چه می‌شود کرد


شمس لنگرودی- لب‌خوانی‌های قزل‌آلای من

Thursday, May 13, 2010

برای بابک

بابک کامنت گذاشته«کلا وقتی دیدم از این کمانگر تروریست قاتل حمایت کردی خیلی ازت ناامید شدم از کسی حمایت کردی که عضو پژاک بود و جدایی طلب و در عملیات تروریستی شرکت کرده بود...نظامو قبول نداری اسلامو قبول نداری!دیگه مشکلت با تمامیت ارضی ایران چیه؟ »


برای من جمهوری اسلامی به عنوان نظامی سیاسی، یک واقعیت موجود است که به گمانم تا چند دهه آینده خیرش از شرش بیشتر است برای همین من خودم را نه مخالف نظام موجود سیاسی که همراه آن می دانم. همه چیزی که من از این نظام می خواهم پذیرش حق حیات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آدم هایی مثل من است که جز قرائت رسمی حاکمیت می گویند و می نویسند و زندگی می کنند. من می خواهم کتاب های مورد علاقه ام سانسور نشود، فیلم ها توقیف نشوند، سر هر چهار راه گشت ارشاد سبز نشود و یقه ام را نگیرد و...در مورد مسلمان بودن یا نبودنم هم راستش به گمانم رابطه آدم ها با خدایشان از رابطه آنها با همسرشان هم خصوصی تر است، برای همین من دلم نمی خواهد اصلن وارد بحثی این طوری شوم و بخواهم مسلمانی ام را ثابت کنم که قبول کن قصه این گونه شبیه تفتیش عقاید می شود


اما تمامیت ارضی ایران از معدود چیزهای زندگی من است که حاضرم بخاطرش بجنگم و بمیرم. برای همین این بخش حرفت دردم آورد. فرقی نمی کند این تمامیت ارضی را تجزیه طلبی داخلی تهدید کند یا تهدید نظامی خارجی. جلوی هر دویش من حاضرم سینه سپر کنم. به سابقه نوشته های این وبلاگ هم مراجعه کنی می بینی در اوج تهدیدنظامی آمریکا نوشته ام فرقی نمی بینم بین ارتش بعث عراق و سپاه تفنگداران دریایی آمریکا و همان طور که ایستادن جلوی تجاوز عراق واجب بود نبرد علیه متجاوز احتمالی غربی هم لازم است. همه ی اینها را نوشتم برایت که بگویم من شیفته این مملکتم، اینجا وطن من است و من دل در گرو مهر ذره ذره خاکش دارم که اگر نداشتم راه رفتن چندان مسدود نبود. با این پیشینه اما من همچنان اعدام فرزاد کمانگر را محکوم می کنم.


قوه قضاییه ظرف دوازده سال گذشته ابزار سرکوب اصلاح طلبی در ایران بوده است، روزنامه ها را توقیف، مردمان را زندانی و قاتلان را تشویق کرده است. هجده تیر 78 شبه نظامیان انصار و نیروی انتظامی به کوی دانشگاه تهران حمله بردند، رهبر حکومت مساله را محکوم کرد، قوه قضاییه می دانی چه کرد؟ بعد از کلی بردن و آوردن اینها، گروهبان عروجعلی ببرزاده را به اتهام سرقت یک فقره ریش تراش محکوم کرد و دیگر هیچ. تمام آن بگیر و ببند و بزن و بکش با محکوم کردن سرقت یک ریش تراش تمام شد و رفت. قتل های زنجیره ای هم همین، قتل های کرمان هم، ترور حجاریان ایضن...می توانم تا صبح از این نمونه ها برایت بشمارم که قوه قضاییه سنگ را بسته و سگ را گشوده است. حالا با چنین کارنامه درخشانی من چطور باید به حکم پشت درهای بسته ی این سیستم اعتماد و باور کنم فرزاد کمانگر معلم، تروریست بوده... که را کشته؟ کجا بمب گذاشته؟ دادگاه علنی اش کو؟ وکیل مدافعش چرا به پرونده اش دسترسی نداشته؟ هیات منصفه مان کجاست؟ کجا اقدام مسلحانه برای تجزیه طلبی کرده؟ تازه به همه ی اینها که شد جواب بدهیم باید برویم سراغ سوال اصلی: با قومیت های ایرانی چه کرده ایم که جوانان و نخبگانشان راه نجات را به غلط در تلاش برای تجزیه می جویند؟ دردمان کجاست و چطور باید درمان شود؟


قصه کمی پیچیده تر از این حرف هاست بابک. سال هاست عادت کرده اند بی کفایتی و بی تدبیری شان را بگذارند پای استکبار و استعمار و صهیونیسم و غیره. هرکس مشفقانه گفته راهتان غلط است متهم شده به دشمنی با خدا و پیغمبر و دین مبین. هر کس گفته داریم به ترکستان می رویم، فرصت سوزی می کنیم، منافع ملی را آتش زده ایم تهمت شنیده جاسوس زرخرید بیگانه است...یادت باشد ما همه ایرانی هستیم، من همانقدر نسبت به این خاک حق دارم که تو، همانقدر تعصب و غیرت روی ایران دارم که تو و هر کس که بخواهد برای منافع خود؛ من و تو را، مذهبی و سکولار را، فارس و کرد را روبروی هم قرار دهد حتمن بدخواه این ملک است. دل به بدخواهی ندهیم، دست از متهم کردن هم برداریم. این مملکت حتمن به اندازه همه ما جا دارد

Wednesday, May 12, 2010

تلخ

تلخی، گاهی وقت‌ها بنیان‌کن و سیل‌وار می‌آید. می‌آید و می‌غرد و سر راهش همه چیز را می‌روبد، می‌دانی چرا آمده و چگونه آمده... گاهی وقت‌ها هم تلخی، قطره قطره به جان آدم اضافه می‌شود. بعد آدمی هی این قطره‌های منفصل را می‌بیند و با پوزخندی مشایعت‌شان می‌کند بی‌آنکه حواسش باشد قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود. دریا که نه، مرداب. تلخی مردابگون مکنده است، می‌کشدت پایین بی‌آنکه بدانی دقیقن چرا...چشم باز کرده و دیده‌ام تلخم بی‌آنکه بدانم چرا

مزد ترس

مرز باریکی هست میان احتیاط و ترس. به تجربه فهمیده‌ام هر چقدر که واجب است آدم در زندگی محتاط باشد، با همان شدت لازم است که ترسو نباشد...گمانم صمد مرفاوی هم تازه دیشب تفاوت ترس و احتیاط را یاد گرفت که اگر بلد بود با نگه داشتن کیانوش رحمتی وسط زمین و بیرون بردن جانوآریو این بلا را سر استقلال نمی‌آورد. بد صدمه‌ای به تیم زد ترس صمد آقا