نامه‌های باد-5

شرارت جذابیت می‌آورد. شاید برای همین باشد که آدم ها معمولن عاشق« آدم خوبه»  زندگی‌شان نمی‌شوند... «آدم خوبه» زندگی زنی که دوستش داری نشو

سلام سرنوشت

قدیمی‌ها گمانم پیشانی‌نوشت می‌نامیدنشان:چیزهایی که تبدیل می‌شوند به تقدیر آدم. یعنی یک تجربه واحد وقتی با افراد متفاوت هی میان زندگی آدمی تکرار می‌شود دیگر نمی‌شود اسمش را گذاشت بدشانسی، روزگار بد یا فرد نامناسب.

بعد ممکن است ناگهان چشم باز کنی و ببینی زخم از پی زخم خورده‌ای و همه هم یک‌جا. هر بار انگار تمام این عرض و طول تو نادیده گرفته شده و تیر تقدیر دقیقن اصابت کرده به همان‌جایی که قبلن هم زخم بوده و خون‌چکان. هر بار زخم عمیق‌تر شده و جراحت چرک‌بارتر. هر کدام‌مان که بگردیم چنین چشم اسفندیاری در زندگی‌مان پیدا می‌کنیم.

من راستش همیشه با این تقدیر جنگیده‌ام. آن روزهای نخست زخم را انکار کرده‌ام، بعد مقصر به گمانم ضارب بوده، بعد سرنوشت و سرانجام یک‌سانی نقطه جرح حتی آدم کم عقلی مثل من را هم متقاعد می‌کند که پدر جان نمی‌شود این همه آدم ایراد داشته باشند که... بعد فکر می‌کنی روی زخمت را پوشانده‌ای که این‌بار قوی‌تر از قبلی که دیگر تمام شد و هی مدام انرژی می‌گذاری که تقدیرت را نفی کنی و باز هم نتیجه به همان فضاحت قبل است... خب حالا متقاعد شده‌ام انگار نمی‌شود، با سرنوشت نمی‌شود جنگید

اما از پس تمام این اندوه مکرر، من ایمان دارم سرنوشت را می‌شود تغییر داد به شرطی که آن را پذیرفت. امروز را باید یک‌جورهایی همیشه در زندگیم گرامی بدارم. روز سخت لعنتی بود اما رنج نابش قانعم کرد من ضعیف‌تر از آنم که با تقدیرم بجنگم و قوی‌تر از آنم که سرتسلیم فرود آورم. به گمانم فهمیده‌ام: تقدیر با تنها با پذیرش می‌توان تغییر داد.این‌طور می‌شود که آدم بلند می‌شود خاک ناشی از زمین خوردن را می‌تکاند و می‌گوید سلام سرنوشت! 

گین

این «گین» برای خودش پسوند غریبی است. علاقه‌ای مفرط دارد که برود بچسبد پشت خشم، اندوه، غم. بعد یک وقت‌هایی مثل حالای من که آدم درست نمی‌داند بیشتر خشمگین است یا اندوهگین یا غمگین یا...می تواند خیال خودش را راحت کند و یکسره بگوید کلن گینم و خلاص

فرق هست میان سلحشوری و جنایت

در این که بمب‌گذاری زاهدان یک فاجعه انسانی است تردیدی ندارم، در این که چنین فاجعه‌ای ماحصل سیاست‌های غلط حاکمیت در برخورد با قومیت هاست هم ایضن. تاکید می‌کنم اشاره به سیاست غلط حاکمیت به هیچ وجه به مبنای تبرئه سازمان تروریستی جندالله نیست. به باورم هیچ سیاست غلطی کشتار آن همه بی‌دفاع غیر نظامی را توجیه نمی‌کند. میان همه‌ی این حرف‌ها نوشته هایی بودند در وبلاگستان که به گمانم از بیخ و بن باطلند: نوشته‌هایی که بمب‌گذار انتحاری حادثه زاهدان را با حسین فهمیده مقایسه کرده ، این دو واقعه را به یک چوب رانده‌اند.حسین فهمیده در حال دفاع از مرزهای سرزمینش برابر دشمن تا بن دندان مسلحی بود که فجایعی چون کشتار غیر نظامیان، غارت اموال و تجاوز های دسته‌جمعی را در همان اندک زمان اشغال‌گری در کارنامه‌اش ثبت کرده بود. حضراتی که اقدام حسین فهمیده را از جنس بمب‌گذاری انتحاری می‌دانند کاش لااقل ذکر می‌کردند با دشمن مسلحی که پشت در خانه آدمی همه چیزش را نشانه گرفته باید چه کرد؟

حسین فهمیده در زمان جنگ برابر نظامیان اشغالگر در عرصه جنگی نابرابر با اسلحه جان تانک دشمن را منهدم کرد و شهید شد، بمب گذار انتحاری زاهدان در زمان صلح تعدادی هم‌وطن غیر نظامی بی‌سلاح را به قتل رساند؛ درک تفاوت این دو واقعن دشوار است؟ گمانم اندک زمانی دیگر، حضرات تحلیل‌گر سراغ شاهنامه هم می‌روند و آرش کمانگیر را خشونت طلب معرفی کرده، می‌نویسند ما اگر یک لیوان آب یخ به کمانگیرمان می‌دادیم و او فرصت دو سه روز فکر کردن داشت قطعن نمی رفت جان عزیزش را بر فراز البرز کوه در تیر کند... فهمیده و فهمیده‌ها وارثان روح سلحشوری مردمان این سرزمین‌اند که اگر نبود این روحیه تا کنون نه از تاک نشان بود نه از تاک نشان. فرق هست میان سلحشوری و جنایت، بعضی‌هامان نمی‌دانم چرا میل داریم این فرق را نبینیم

سفر آفرینش

جهان تاریک بود و خداوند خدا لبخند تو را آفرید

خاموشی

حسودی می‌کنم به مومنین که این جور وقت‌ها می‌روند سجاده‌شان را پهن می کنند به سمت جنوب غرب و امن یجیب می‌خوانند و تمنا می‌کنند رب اشرح لی صدری؛ اشک می‌ریزند و دل‌شان امن می‌شود، روح‌شان سبک.

خاطر خطیرمان خسته و خاموش است به گمانم

ترجمه‌ی تنهایی

در این سال‌ها که درباره‌ی سینما می‌نویسم فقط درباره‌ی فیلم‌هایی نوشته‌ام که دوست‌شان داشته ام. فیلم‌هایی که مرا به خود راه داده اند و به‌شان راهی پیدا کرده ام...هر بار که از فیلمی نوشته‌ام برایم مثل این بوده که با شعف پیش دوستی اعتراف می‌کنی که به کسی دل بسته‌ای. متن های این کتاب هم گاهی مخاطبی از پیش معلوم داشته‌اند، یعنی اصلن نوشته شده اند تا کسی بخواند یا به این امید نوشته شده تا کسی خاص بخواندشان، از فرط شعف... صفی یزدانیان-ترجمه‌ی تنهایی-انتشارات منظومه خرد

رضا براهنی شعری دارد در سوگ خسرو گلسرخی«جهان ما به دو چیز زنده است: اولی شاعر، دومی شاعر...» می خواهم بگویم به گمانم جهان ما به عاشقان زنده است یعنی خورشید هر روز صبح در این پهنه به افتخار آدم هایی مانند صفی یزدانیان طلوع می کند که زندگی را این طور عاشقانه می‌بینند، آدم‌هایی دیگرند، روح‌شان بلند پرواز تر از روزمرگی است و به درستی می دانند بهترین چیز رسیدن به نگاهی‌است که از حادثه عشق تر است...