داربی

این بازی بزرگ است.بزرگش نکرده ایم حضرات،بزرگ است.لحظه وارد شدن بچه ها به زمین که میشود نفس آدم بند میاید.اولین پیراهن آبی را که توی زمین چمن آزادی میبینی میفهمی تا شروع جنگ مرگ و زندگی فقط چند لحظه مانده.خون نیست در عروقت آن ثانیه ها آدرنالین خالص است.کاپیتان جلوی بقیه که میاید فقط خاطره ها را مرور میکنی:شاهین بیانی پیشاپیش تیم اسطوره ای ١٣۶٩ که در فینال لیگ قرمز ها را دو بر یک شکست داد و قهرمان شد،امیرقلعه نوعی کاپیتان تیم ١٣٧۴ که با تیمش سه بر یک له کرد لنگی ها را،محمود فکری کاپیتان تیم ١٣٨٢ که کمر پر ستاره ترین پرسپولیس تاریخ را با آن سوپر گل فراموش نشدنی شکست...جمعه پیروز قربانی را که اول صف مردان آبی ببینیم نمیشود یاد آن بازی حماسی ٨٣ نیفتاد و گل دقیقه ٩٢ پیروز که استقلال را برابر تیم ١۴ نفره قرمز ها و ٣ داور برنده کرد.پیروز بیاید و پشت سرش وحید و مجتبی و بقیه،پر امید ترین استقلال این سالها بعد از چند سال بد...فکر هیجانش هم نفس آدم را تند میکند.باید ببریمشان.خوابیده اند در باد قهرمانی پارسال حضرات قرمز،وهم برشان داشته که مدعی اند،یادشان رفته که در غیاب شیر شاید روباه مدعی پادشاهی باشد اما شیر که برگشت روباه باید باور کند دولتش مستعجل است و بس.شیر برگشته،باورتان نمیشود از اکبر میثاقیان بپرسید.باید ببریمشان،نه نه باید له شان کنیم.بچه ها بروید له شان کنید!

مردانی که نمی مانند

دو دسته مرد داریم که رسمن مثل کش تنبان می مانند توی رابطه با یک زن.دقیقن همانوقتی که زن مطئن شده ملکه آنهاست دمشان را میگذارند روی کولشان و میزنند به چاک.دسته اول مردان جذاب حرافیند که خوب بلدند کاری کنند که زن با شنیدن عاشق شود:شنیدن رویاهایش از زبان یک مرد جذاب غریبه.این دسته مردها ماجراجویند و مثل اب خوردن دروغ می گویند، به طور غریزی میدانند زن مقابلشان به چه جور مردی علاقه دارد پس در کمترین زمان همان ماسکی را به چهره میزنند که زن میخواهد:مرد قدرتمند میخواهید یا عاشق پیشه یا...او همه اینها هست و هیچ کدام نیست.برای این دسته مردان زن تا وقتی کشف ناشده جذابیت دارد.وقتی قلب زن و تختخوابش برایشان فتح شد،یعنی دقیقن همان وقتی که زن دارد لباس عروسش را توی ذهن پرو میکند،این دسته مردها در حال کشیدن بادبانند برای کشف جزیره بعدی که همین چند روز پیش مثلن تصادفی به چشمشان خورده.زن معمولن کمی طول میکشد تا بفهمد مرد تا خرخره عاشق دیشب تبدیل به یک گریز پای درجه یک شده  که حتی جواب تلفنش را هم نمیدهد.اینجاست که زن شروع میکند به کندوکاو و هی میفهمد چقدر رودست خورده و چقدر دروغ شنیده و...زن وقتی مرد را در این رابطه از دست میدهد چیزی که برایش میماند خشم است

دسته دیگر از مردها هستند اما که زنان را تسلیم خود میکنند نه با دروغ و حرافی.این گروه مادرانگی زنانه را تحریک میکنند،زن در کنارشان مدام انگار مرزهای تازه ای از زنانگی خود را کشف میکند،شیرین و پذیرایند این دسته مردها،احساساتشان را بروز میدهند و چنان عاشق پیشه اند از ته دل که مقاومت در برابرشان دشوار است.به زن احساس منحصر به فرد ترین زن جهان بودن را میبخشند و درست باز در زمانی که زن مطمئن شده ملکه قلب و خانه اوست به طرزی غریب ناگهان غیب میشوند از زندگی زن.این مردها تاب تحمل مسوولیت را ندارند،تاب تحمل ماندگاری،تاب تحمل عادت و تکرار.شور عشق که تمام میشود این دسته مردها دیگر غمگینند.امنیت یک رابطه متعهد هیچ ارزشی ندارد برابر شور غریب عاشقی مکرر ،پس معمولا در اوج یک رابطه،وقتی فواره عشق شروع به سرنگون شدن میکند آنها هم دستشان را میگذارند توی جیبشان و هر چند با رنج فراوان اما میروند پی کارشان یعنی عاشق زن بعدی شدن.زن تا مدت ها رفتن انها را باور نمیکند.دیده است توی رابطه که ثبات ندارند و مثل آب هی شکل ظرف را به خودشان میگیرند.فکر میکند این دفعه هم مثل همیشه باز مال انهاست اما اشتباه میکند.همین دیر پذیرفتن ترک شدن، آزار زن را دو برابر میکند.نمیتواند بفهمد چه بلایی سرش آمده و چرا؟از طرفی چنان گرفتار مرد است که نمیتواند دل بکند از او و از سوی دیگر اصلن نمیفهمد چه باید بکند.زن وقتی مرد اینطوری را از دست میدهد چیزی که توی دلش با قی میماند تا مدتها نه خشم که اندوه است.مثل اندوه زنی که فرزندش را از دست داده است...دو دسته مرد وجود دارد که به زنان اشک هدیه میدهند سرانجام:اشک خشم یا اشک غم!

پی نوشت:هر مردی که یکی از این ویژگی های دو دسته بالا را داشت الزامن اهل ترک یار و دیار نیست.خیلی از مردها در برابر این دو نیرو ،بخش های متعادل کننده دیگری هم دارند در وجودشان که توان تعهد دادن میبخشد به انها...سر جدتان اگر همسرتان یا معشوقتان شبیه یکی از این دودسته بود روزگارش را به خرج من سیاه نکنید

ژوکر

آخرین کاراکتر سینمایی که به هیجانم آورد ژوکر dark knight بود.نمیدونم حسم رو چطور توصیف کنم.یه جور رهایی،یه جور باری به هر جهت بودن محسور کننده،یه جور حس انتقام که تهش انگار داره میگه حالا که زندگی سیاهه بذارین با خلق تباهی ازش لذت ببریم...وقتی فیلم رو دیدم یادداشت کردم«یادم باشد بپرسم اگر کسی از ژوکر بیشتر از بت من خوشش آمد یعنی روان پزشک واجب است؟».این چند وقته کشف کردم  فقط خودم نبودم که محو ژوکر شدم:ژوکر خلاق ژوکر شریر ژوکر بازیگوش ژوکر بی رحم!

پی نوشت١:اونجاهایی هست که داره قصه لبخند کذاییش رو تعریف میکنه و هر دفعه برای هر کس یه چیزی میگه،اونجاها رسمن من دیوونه ژوکر میشم

پی نوشت٢:اینجا تاریخچه ژوکر را برادر خواب بزرگ مرقوم فرموده و اینجا بامداد تونسته ارتباط خفن میان فوکو و ژوکر رو شهود کنه.خوندنین

شب هایی هستند که نباید خوابید

ساعت ٣ بامداد:بد خوابیدم.فقط یادم هست که داشتم کابوس میدیدم و انقدر ترسیدم توی خواب که هراسان بیدار شدم و هر چه فکر کردم چه چیزی ترسانده من را هیچی از خوابم یادم نمیامد.فقط خیلی ترسیده بودم

ساعت ۴ بامداد:تازه خوابم برده بود بعد آن کابوس که برایم اس ام اس آمد.من هم که شکر خدا در این موارد بدترین احتمالات ممکن را تصور میکنم نصف عمر، پریدم سمت موبایل.بعد دیدم اقای مخابرات لطف کرده اس ام اس ساعت هشت و نیم شب یکی از دوستان را که کری خوانده بودند برای فوتبال این وقت صبح دلیور فرموده اند.باشد که رستگار شود مخابرات

ساعت ۵ بامداد:توی خواب میدیدم که دارم با دختری که آشنا بود و من جمعن سه و نیم کلمه توی عمرم با او حرف زده ام ازدواج میکنم.بنده خدا از هر نظر آدم معمولی ای است اما توی خواب من از هر نظر آدم داغان و ویرانی بود.تمام مدت داشتم در خواب توی سر خودم میزدم که بابا جان چرا با این داری ازدواج میکنی خوب ولی انگار یک جورهایی مانده بودم در کار انجام شده...

ساعت ۶ بامداد:از خواب پریدم.عصبانی و عصبی...نشستم شهروند خواندم تا ٨ صبح

پی نوشت:به جان خودم فکر نمیکردم من و مرحوم پل نیومن انقدر بهم وابستگی روحی داشته باشیم که شب فوت حضرتش،من کمترین، تا صبح کابوس ببینم

مریخ حمله میکند

خیلی وقت است فیلمی که دلم را بلرزاند یا کتابی که نشود زمین گذاشتش به پستم نخورده...باید باور کنیم مریخی ها هر چه نابغه خلاق روی زمین بود دزدیده اند و جایشان یکسری متوسط قابل پیش بینی گذاشته اند؟

حیرانی

مگر چند بار میشود عاشق یک نفر شد؟این را از دلم میپرسم،وقتی حیران نگاه میکنم به او که این روزها انگار دوباره عاشق تو شده است

تابو

١-داشتم کتابی میخواندم از رابرت مک کی درباره داستان و فیلم نامه.جایی از کتاب وقتی داشت چالش های قهرمان فیلم نامه را شرح میداد نوشته بود:«چالش باید باور پذیر باشد.مثلن در دهه١٩۵٠،اگر دو نفر عاشق هم میشدند و هر کدام متاهل بودند،تعهد ازدواج چالشی جدی برایشان بود چون ترک تعهد ازدواج از طرف جامعه مذموم و ناپسند به شمار میامد اما همین ترفند داستانی در عصر حاضر یک چالش ناکارامد است.حالا متاهل بودن اصلن مانعی در برابر عشق به دیگری نیست.مردم معتقدند زندگی کوتاه تر و عشق مهم تر از آن است که بخاطر تعهد و تاهل از آن محروم شوند...»

٢-نشسته ایم دور یک میز.یازده نفری میشویم.نه نفر توی همین طیف سنی که من هستم حالا چند سال بالاتر یا پایین تر و دو نفر نزدیک پنجاه سالگی.آن دو بزرگتر جمع دارند از تجربیاتشان در زمان انقلاب میگویند.حرف یکی شان میرسد به اینکه با دوست دخترش می رفته تظاهرات،بعد به شوخی میگوید دختر بازی ما هم اینجوری بوده دیگه...ما نه نفر هرهر میخندیم که آخر تظاهرات رفتن هم شد دختر بازی؟هر دوی آدم بزرگ ها جدی میشوند ناگهان و آن یکی دیگر میگوید:«ببینید ما نسل نجیبی بودیم.ما را با خودتان مقایسه نکنید،ته رابطه ما با جنس مخالف میشد همین که یواشکی دست هم را بگیریم،اصلن کار هایی که شما میکنید به ذهن ما هم نمیرسید»

٢+١-دارم فکر میکنم به یک تغییر عمده فرهنگی که انگار در همه جای جهان رخ داده و در ایران ما هم.نیرویی مثل بلدوزر به ویژه در حوزه عشق ورزی و ص.ک.ص به راه افتاده و مرز نمیشناسد انگار.به درست و غلطش کار ندارم اما شاید وقتش باشد بپذیریم ارزش هایی که با آنها تربیت شدیم در دنیای امروز دیگر کارآمد و قاعده نیستند.همین پذیرش شاید کمکمان کنند راحت تر با نسل های بعد از خودمان کنار بیاییم

پی نوشت:این پست الیزه را هم ببینید تا دریابید لااقل بخشی از نسل دهه شصت چطور نگاه میکند به ماجرا