دوست‌داشتن گاهی چنان وسیع می‌شود که آدمی از هراس سرگردانی، پناه می‌برد به کلمات تا با نوشتن ، راه که نه، خود را بیابد. دوست داشتن اما گاهی چنان سرکش می‌شود که کلمات کاهل و لغات لاغر می‌نمایند ؛ این جور وقت‌ها پناه می‌بری به واژه‌ها، راهت نمی‌دهند و می‌مانی حیران، سرگردان.
دوست‌داشتن گاهی چنان عزیز می‌شود که آدمی، سرگردانی‌هایش در این وادی را با هزار مامن مبسوط، تاخت نمی‌زند... در سکوت، سرگردان دوست‌داشتن تو ام.
سنگی بگذار
بر کلمات من
چراغی روشن کن
دانستم بی‌واژه تو را دوست دارم
شمس لنگرودی- لب‌خوانی‌های قزل‌آلای من
نشسته‌ایم کنار هم. تاکسی آهسته حرکت می‌کند. به یمن شلوغ بودن خیابان‌ها دارم بودنت را مزه‌مزه می کنم- می‌بینی؟ ترافیک شاید همیشه هم بد نباشد- نشسته‌ای کنارم اما توی ماشین نیستی. با خیالی رفته‌ای و دل من هم به همراهت رفته. به بیرون نگاه می‌کنی، سعی می‌کنم چشمانت را ببینم، نمی‌شود. آیینه‌ی ماشین به دادم می‌رسد. آسوده تماشایت می‌کنم. سرت را کمی چرخانده‌ای به سمت چپ، نور نقشی شبیه اسلیمی روی نیمه راست صورتت خلق کرده. دلم می‌خواهد رد نور را روی صورتت لمس کنم. صورتت را برمیگردانی سمت من، لبخند می‌زنی. اسلیمی جایش را به لبخند تو داده؛ از داد و ستد راضیم. نور تو را سپرده به من و میان درختان بازیگوشی می‌کند. آن بیرون، تهران با اردیبهشت می‌رقصد.
قدیمی‌ترها، چیزی که گم می‌شد، جورابی، پارچه‌ای، چیزی را گره می‌زدند به نشانه بستن بخت دختر شاه پریان و بر این باور بودند که خودش یا ابوی گرانقدرش می‌آیند و شی گم شده را اگر خودشان کف رفته باشند بر می‌گردانند سر جایش یا دنده‌شان نرم می‌جویند و می‌یابند... گمانم باید هر چه گره زدنی هست در اطرافم گره بزنم به نیت بستن بخت الهه کلمات، شاید که کلمه‌هایم را به من بازگرداند؛ شاید که واژه‌ها باز هم مرا محرم دانستند و آمدند.
دلم می‌گیرد وقتی این‌طور خالی از کلمه‌ام
از یک جای قصه در قلبم، ما شد تو و من؛ دنیا دیگر دوستم بود و جهان، جنون مرا به رسمیت می‌شناخت. از یک جای قصه دیگر ترس به تنهایی تحمل نمی‌شد، تاب آوردن تلخی، سفری در سکوت نبود و شادی شریک می‌یافت. در قلبم، نامت باطل‌السحر تاریکی است و دستانت گریزگاه گریه...از یک جای قصه در قلبم...
پسرک لاغراندام است و سیه‌چرده، خجالتی و چالاک. هر بار می‌آید، چیزی می‌آورد و می‌برد. بارها دیده‌بودم جعبه چهل کیلویی سیستم‌ها را یک‌تنه بار موتورش می‌کند و هر بار به همکارانم یاداوری می‌کردم شرکت فلان، عجب پیک درجه یکی دارد.
امروز صبح هم آمد. نشست روی صندلی مقابل میز منشی در انتظار آماده شدن سیستمی که به شرکتش فروخته بودیم. بعد از اندک زمانی، به انباردار شرکت گفت«می‌شه عجله کنین؟ کلاس دارم». توجهم جلب شد. ازش پرسیدم «چه کلاسی میری؟» و شنیدم «دانشگاه. تهران شرق سخت افزار می خونم»...
چند دقیقه پیش، تماس گرفتم با مدیر شرکتش، بحث را کشاندم به او و دیدم واقعن راست گفته، دانشجوی ترم چهار مهندسی سخت افزار است. پرسید «چیزی شده؟»؛ گفتم «نه پسر خوبیه». گفت« آره» و هر دو سکوت کردیم.
دیشب اینترمیلان سه به یک بارسا را برد و به گمانم یک پای فینال لیگ قهرمانان اروپا شد. کیف کردم، نه فقط به خاطر اینکه من رئال مادریدی، سختم است که در شب فینال در سانتیاگو برنابئو، مجبور باشم بارسا را تحمل کنم، بیشتر از آن بخاطر ژوزه مورینیو.
من این مرد را دوست دارم. برایم جوری جلوه امکان تحقق رویاهاست. فکر کن مترجم ساده‌ی سربابی رابسون در همین تیم بارسلونا باشی و بعد انقدر لیاقت نشان بدهی که بشوی کمک مربی و بعد مربی و بعد ناگهان سرمربی پورتو و در عین ناباوری بالاتر از همه‌ی غول‌های اروپا قهرمان جام قهرمانان. بعد سرمربی چلسی باشی و منچستر سرآلکس را از تخت سلطنت سرنگون کنی و حالا به رویای ده‌ها ساله خاندان موراتی و مردان اینتر برای قهرمانی در اروپا جامه عمل بپوشانی...این همه در کمتر از پانزده سال.
بارها از خودم پرسیده ام در آن روزهای سخت مترجمی، چطور به خودش نگاه می کرده، آن شوق نفر اول بودن را چطور مهار کرده، چقدر صبوری کرده تا دری باز شود، وقتی در باز شده چقدر لیاقت نشان داده تا...بعد آدم ناگهان احساس می‌کند که می‌شود، که کسی توانسته، که آدمی بوده که رویاهایش را نفروخته و حالا از یک مترجم ساده تبدیل به ژوزه مورینیوی کبیر شده، تبدیل به آقای خاص؛ آنقدر خاص که به تنهایی در شب سانسیرو بزرگتر از تمام بارسلون باشد...قصه مورینیو قصه آدمی است که به رویاهایش باور داشت، همین کافی است که دوستش داشته باشم و هر بار که با آن ژست های خاصش دنیا را خیره می‌کند به معجزه رویاها، ایمان بیاورم.
